chlorowodorek izoproterenolu
Chlorowodorek izoproterenolu to syntetyczny lek z grupy nieselektywnych agonistów receptorów β-adrenergicznych, działający na receptory β1 oraz β2. Substancja ta znana jest również pod nazwą izoprenalina i stanowi pochodną izopropylową adrenaliny.
W praktyce klinicznej chlorowodorek izoproterenolu stosowany jest głównie w leczeniu bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego oraz wstrząsu kardiogennego. Powoduje zwiększenie częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz rozszerzenie oskrzeli. Dzięki działaniu na receptory β2 prowadzi również do rozkurczu mięśni gładkich naczyń krwionośnych, szczególnie w łożysku mięśniowym.
Lek podawany jest najczęściej drogą dożylną lub w inhalacji. Charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania (około 2-5 minut), co wymaga ciągłego wlewu przy stosowaniu dożylnym. Wśród działań niepożądanych należy wymienić tachykardię, arytmie, drżenia mięśniowe, niepokój oraz możliwość wywołania niedokrwienia mięśnia sercowego w wyniku zwiększonego zapotrzebowania na tlen.
Ze względu na dostępność nowszych, bardziej selektywnych β-mimetyków, stosowanie izoproterenolu zostało obecnie ograniczone do wybranych sytuacji klinicznych, głównie jako leczenie pomostowe w ostrych stanach bradyarytmii, do czasu zastosowania leczenia docelowego.