uszkodzenie wolnorodnikowe
Uszkodzenie wolnorodnikowe to proces patologiczny wywołany przez nadmierną aktywność wolnych rodników w organizmie. Wolne rodniki to niestabilne cząsteczki posiadające niesparowany elektron, co czyni je wysoce reaktywnymi i zdolnymi do uszkadzania struktur komórkowych, w tym błon komórkowych, białek i DNA.
W warunkach fizjologicznych organizm wytwarza niewielkie ilości wolnych rodników, które są neutralizowane przez endogenne mechanizmy antyoksydacyjne. Jednak w sytuacjach stresu oksydacyjnego, gdy produkcja wolnych rodników przewyższa zdolności obronne organizmu, dochodzi do uszkodzeń oksydacyjnych. Głównymi wolnymi rodnikami uczestniczącymi w tym procesie są reaktywne formy tlenu (ROS) i reaktywne formy azotu (RNS).
Uszkodzenia wolnorodnikowe odgrywają istotną rolę w patogenezie wielu chorób, w tym miażdżycy, chorób neurodegeneracyjnych (choroba Alzheimera, Parkinsona), nowotworów, cukrzycy oraz w procesach starzenia się organizmu. W leczeniu stanów związanych ze stresem oksydacyjnym stosuje się substancje o działaniu antyoksydacyjnym, które neutralizują wolne rodniki i ograniczają ich szkodliwe działanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenia – Objawy
Oparzenia klasyfikuje się na podstawie głębokości uszkodzenia tkanek na cztery stopnie: I stopień obejmuje naskórek, charakteryzuje się zaczerwienieniem, bólem i suchą skórą, gojąc się w 7-10 dni bez blizn; II stopień (częściowej grubości) obejmuje naskórek i dermis, manifestuje się pęcherzami, intensywnym bólem, wilgotną skórą i obrzękiem, gojenie trwa od 2 do ponad 3 tygodni, z ryzykiem bliznowacenia w głębokich przypadkach; III stopień niszczy wszystkie warstwy skóry, objawia się woskowym, białym lub zwęglonym wyglądem, brakiem bólu z powodu uszkodzenia nerwów, wymaga interwencji chirurgicznej; IV stopień sięga tkanek głębokich, mięśni i kości, zagraża życiu i wymaga natychmiastowej pomocy. Progresja oparzenia w ciągu pierwszych 24-48 godzin jest istotna klinicznie, gdyż oparzenia mogą pogłębiać się wskutek skurczu naczyń, stanu zapalnego, apoptozy i niedrożności mikronaczyń, co wpływa na decyzje terapeutyczne. Reakcja ogólnoustrojowa pojawia się przy oparzeniach >20% TBSA, prowadząc do utraty płynów, obrzęku śródmiąższowego i dysfunkcji narządów.
apoptoza, bliznowacenie, duszność, faza proliferacyjna, faza przebudowy, faza zapalna, jaskra, naskórek, niewydolność oddechowa, obrzęk dróg oddechowych, oparzenie chemiczne, oparzenie częściowej grubości, oparzenie dróg oddechowych, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie elektryczne, oparzenie okrężne, oparzenie pełnej grubości, oparzenie pierwszego stopnia, oparzenie powierzchowne, oparzenie słoneczne, oparzenie trzeciego stopnia, przeszczep skóry, przykurcz, sepsa, skóra właściwa, ślepota, tkanka ziarninowa, uszkodzenie wolnorodnikowe, wstrząs oparzeniowy, zaćma, zakażenie rany oparzeniowej, zespół stresu pourazowego, zespół wstrząsu toksycznego