wskaźnik metaboliczny

Wskaźnik metaboliczny, znany również jako wskaźnik przemiany materii, określa tempo zachodzenia procesów metabolicznych w organizmie człowieka. Jest to miara ilości energii zużywanej przez organizm w jednostce czasu, najczęściej wyrażana w kilokaloriach na dobę.

Podstawowa przemiana materii (PPM) to najniższy poziom wskaźnika metabolicznego, określający ilość energii potrzebnej do utrzymania podstawowych funkcji życiowych organizmu w stanie spoczynku. Całkowita przemiana materii (CPM) uwzględnia dodatkowo energię wydatkowaną na aktywność fizyczną, trawienie pokarmów oraz procesy termoregulacji.

Na wskaźnik metaboliczny wpływa wiele czynników, w tym wiek, płeć, masa i skład ciała, stan hormonalny, aktywność fizyczna oraz choroby współistniejące. Obniżenie wskaźnika metabolicznego może prowadzić do trudności w utrzymaniu prawidłowej masy ciała i predysponować do rozwoju otyłości, natomiast jego podwyższenie obserwuje się m.in. w nadczynności tarczycy czy stanach gorączkowych.

W praktyce klinicznej ocena wskaźnika metabolicznego jest istotna przy planowaniu leczenia żywieniowego, obliczaniu zapotrzebowania energetycznego pacjentów oraz w diagnostyce i monitorowaniu chorób wpływających na metabolizm. Precyzyjna ocena może być dokonana metodą kalorymetrii pośredniej lub przy użyciu wzorów matematycznych, takich jak równanie Harrisa-Benedicta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Lamisil 125 mg

Terbinafina, aktywny składnik leku Lamisil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2D6, CYP2C9 i CYP3A4. Hamowanie CYP2D6 przez terbinafinę prowadzi do znacznego zmniejszenia klirensu leków metabolizowanych przez ten enzym, np. dezypraminy (o 82%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Flukonazol, ketokonazol i amiodaron, hamując CYP2C9 i CYP3A4, podnoszą Cmax terbinafiny o 52% i AUC o 69%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki terbinafiny. Z kolei ryfampicyna, induktor enzymów wątrobowych, podwaja klirens terbinafiny, co może obniżyć jej skuteczność terapeutyczną. Terbinafina wpływa także na metabolizm innych leków, np. zmniejsza klirens kofeiny o 19% i zwiększa klirens cyklosporyny o 15%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
badanie in vitro, beta-bloker, biodostępność leku, cytochrom P450, dawkowanie leku, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie niepożądane żołądkowo-jelitowe, działanie proarytmiczne, działanie serotoninergiczne, enzymy CYP2C9 i CYP3A4, farmakokinetyka terbinafiny, induktor enzymatyczny, inhibicja CYP2D6, inhibitor MAO-B, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, klirens terbinafiny, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, skuteczność terapeutyczna, SSRI, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, terbinafina, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik metaboliczny, zaburzenie miesiączkowania, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentasa 500 mg

Mesalazyna, substancja czynna Pentasy 500 mg, charakteryzuje się kontrolowanym uwalnianiem z mikrogranulek powlekanych etylocelulozą, co umożliwia dostarczenie leku do całej długości przewodu pokarmowego, niezależnie od pH i obecności pokarmu. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 30%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-6 godzin. Schematy dawkowania 4 g raz na dobę (OD) oraz 2 g dwa razy na dobę (BID) zapewniają porównywalną ekspozycję ogólnoustrojową (AUC 0-24h: 35,7-36,5 μg·h/ml dla pojedynczej dawki; w stanie stacjonarnym Cmax wynosi odpowiednio 9742,5 ng/ml i 6803,7 ng/ml). Stężenie w stanie stacjonarnym osiągane jest po 5 dniach terapii. Przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na pasaż i uwalnianie, ale może zwiększać ekspozycję ogólnoustrojową. Mesalazyna wiąże się z białkami osocza w około 50%, a jej metabolit acetylomesalazyna w 80%.
acetylomesalazyna, białka osocza, biodostępność mesalazyny, choroba zapalna jelit, dostępność miejscowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym NAT-1, flora bakteryjna okrężnicy, masa cząsteczkowa, mesalazyna, mikrogranulki mesalazyny, N-acetylotransferaza-1, okres półtrwania, pasaż jelitowy, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, treść jelitowa, uszkodzenie nerek, wątroba, wskaźnik metaboliczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentasa 4 g

Mesalazyna, substancja czynna produktu Pentasa w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje ciągłe uwalnianie na całej długości przewodu pokarmowego, niezależnie od pH i obecności pokarmu, z mikrogranulkami docierającymi do dwunastnicy w ciągu 1 godziny. Biodostępność doustna wynosi około 30%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1-6 godzinach. Schematy dawkowania 2 g dwa razy dziennie (BID) oraz 4 g raz na dobę (OD) zapewniają porównywalną ekspozycję ogólnoustrojową (AUC 0-24h odpowiednio ~57,5 i ~50,7 h×ng/ml), a stan stacjonarny stężenia leku osiągany jest po 5 dniach. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 50% dla mesalazyny i 80% dla jej metabolitu acetylomesalazyny. Metabolizm zachodzi w jelicie i wątrobie, głównie przez enzym NAT-1, z powstawaniem N-acetylo-mesalazyny; proces acetylacji jest niezależny od fenotypu pacjenta, a wskaźnik metabolizmu zależy od dawki.
acetylacja, acetylomesalazyna, biodostępność leku, błona śluzowa jelita, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, enzym NAT-1, etyloceluloza, farmakokinetyka leku, flora bakteryjna okrężnicy, granulat o przedłużonym uwalnianiu, masa cząsteczkowa, mesalazyna, metabolizm, okres półtrwania, pasaż jelitowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, treść jelitowa, uszkodzenie nerek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik metaboliczny, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentasa 1 g

Mesalazyna zawarta w tabletkach Pentasa o przedłużonym uwalnianiu (1 g) wykazuje farmakokinetykę umożliwiającą ciągłe uwalnianie leku na całej długości przewodu pokarmowego, niezależnie od pH jelitowego. Po podaniu doustnym mikrogranulki docierają do dwunastnicy w ciągu 1 godziny, a biodostępność wynosi około 30%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1-6 godzinach. Schematy dawkowania 4 g raz na dobę (OD) oraz 2 × 2 g dwa razy na dobę (BID) zapewniają porównywalną ekspozycję ogólnoustrojową (AUC 0-24h odpowiednio 35,657 i 36,456 h×ng/ml po pojedynczej dawce oraz 50,742 i 57,519 h×ng/ml w stanie stacjonarnym). Wiązanie mesalazyny z białkami osocza wynosi około 50%, a jej główny metabolit – acetylomesalazyna – około 80%. Metabolizm zachodzi zarówno w błonie śluzowej jelita, jak i w wątrobie, głównie przez enzym NAT-1, z udziałem flory bakteryjnej okrężnicy. Okres półtrwania eliminacji mesalazyny wynosi około 40 minut, a acetylomesalazyny około 70 minut, jednak ze względu na ciągłe uwalnianie leku, precyzyjne określenie tego parametru po podaniu doustnym jest utrudnione.
acetylacja, acetylomesalazyna, biodostępność, błona śluzowa jelita, choroba zapalna jelit, Cmax, dwunastnica, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym NAT-1, etyloceluloza, flora bakteryjna okrężnicy, mesalazyna, mikrogranulki mesalazyny, N-acetylo-mesalazyna, okres półtrwania, Pentasa, przyspieszony pasaż jelitowy, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uszkodzenie nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik metaboliczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby

wskaźnik metaboliczny

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Lamisil 125 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Pentasa 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Pentasa 4 g

Właściwości farmakokinetyczne – Pentasa 1 g