allel CYP2C19

Allel CYP2C19 odnosi się do wariantu genetycznego genu kodującego enzym cytochromu P450 2C19, który odgrywa kluczową rolę w metabolizmie wielu leków, w tym inhibitorów pompy protonowej, przeciwdrgawkowych, przeciwdepresyjnych oraz leków przeciwpłytkowych takich jak klopidogrel.

W populacji występuje kilka wariantów alleli CYP2C19, które determinują aktywność enzymatyczną. Najważniejsze to: CYP2C19*1 (allel dzikiego typu o pełnej funkcjonalności), CYP2C19*2 i CYP2C19*3 (allele o zmniejszonej funkcji), oraz CYP2C19*17 (allel o zwiększonej aktywności). Na podstawie posiadanych alleli pacjentów klasyfikuje się jako metabolizerów ultraszybkich, normalnych, pośrednich lub wolnych.

Znajomość statusu alleli CYP2C19 u pacjenta ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście terapii klopidogrelem, gdzie wolni metabolizerzy mogą nie uzyskiwać odpowiedniego efektu przeciwpłytkowego, co zwiększa ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych. Badania farmakogenetyczne w kierunku CYP2C19 są coraz częściej wykorzystywane w personalizacji farmakoterapii, umożliwiając dostosowanie dawki leku lub wybór alternatywnego leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Bluefish 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19, CYP1A2, CYP2B6 i CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Okres półtrwania niezmienionego klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a głównego nieaktywnego metabolitu 8 godzin. Eliminacja odbywa się w równym stopniu przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%). Skuteczność leku jest silnie zależna od aktywności enzymu CYP2C19, co determinuje różnice w ekspozycji na aktywny metabolit i działaniu przeciwpłytkowym u pacjentów z różnym genotypem CYP2C19.
aktywny metabolit klopidogrelu, allel CYP2C19, biotransformacja, ciężka choroba nerek, ciężka choroba wątroby, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, działanie przeciwpłytkowe, farmakogenetyka, farmakokinetyka klopidogrelu, hamowanie agregacji płytek, hydroliza przez esterazy, inhibicja agregacji płytek, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, okres półtrwania, pochodna tiolowa klopidogrelu, polimorfizm genetyczny, receptory płytek krwi, słaby metabolizm, średni metabolizm, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidix 75 mg

Farmakokinetyka klopidogrelu (Clopidix) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym dawki 75 mg, z osiągnięciem szczytowego stężenia niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Wchłanianie substancji czynnej wynosi co najmniej 50%. Klopidogrel wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98%), a jego główny nieczynny metabolit – 94%. Metabolizm wątrobowy zachodzi dwoma szlakami: hydrolizą do nieaktywnego kwasu karboksylowego (85% metabolitów) oraz szlakiem cytochromu P450, gdzie CYP2C19 odgrywa kluczową rolę w powstawaniu aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za nieodwracalne hamowanie agregacji płytek. Okres półtrwania klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a metabolitu nieaktywnego – 8 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (50%) i kał (46%).
2-oksoklopidogrel, adenozynodifosforan, allel CYP2C19, allele CYP2C19, CYP2C19, cytochrom P450, czas krwawienia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpłytkowe, eliminacja leku, hamowanie agregacji płytek, hydroliza, inhibicja agregacji płytek, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, klopidogrel, metabolit tiolowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, słaby metabolizm, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, szlak estrazy, udar mózgu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Aurovitas 75 mg

Klopidogrel, podawany doustnie w dawce 75 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (Cmax 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (98%). Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, gdzie klopidogrel ulega hydrolizie do nieaktywnego metabolitu (85%) oraz dwustopniowej przemianie przez izoenzymy cytochromu P450 (głównie CYP2C19) do aktywnego metabolitu tiolowego, który hamuje agregację płytek. Okres półtrwania klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a metabolitu nieaktywnego około 8 godzin. Eliminacja zachodzi przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%) w ciągu 120 godzin. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 istotnie wpływa na ekspozycję na aktywny metabolit i działanie przeciwpłytkowe, szczególnie u pacjentów ze słabym metabolizmem, u których ekspozycja na metabolit jest zmniejszona o 63-71%, a hamowanie agregacji płytek (IPA) obniżone do 24-37% po 24 godzinach stosowania standardowej dawki 300 mg/75 mg.
2-oksoklopidogrel, agregacja płytek indukowana ADP, agregacja płytek krwi, allel CYP2C19, ciężka choroba nerek, CYP2C19, cytochrom P450, czas krwawienia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, eliminacja leku, esterazy, farmakokinetyka metabolitu, hamowanie agregacji płytek, klirens kreatyniny, metabolit tiolowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do białek osocza, słaby metabolizm, wchłanianie leku, wodorosiarczan, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Genoptim 75 mg

Klopidogrel wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po dawce 75 mg, osiąganym w ciągu 45 minut. Wchłanianie substancji czynnej wynosi co najmniej 50%. Lek wiąże się z białkami osocza w 98%, a jego główny nieaktywny metabolit w 94%, co nie ulega wysyceniu w szerokim zakresie stężeń. Metabolizm klopidogrelu zachodzi głównie w wątrobie, poprzez szlak esterazowy (ok. 85% metabolitów nieaktywnych) oraz oksydacyjny, w którym kluczową rolę odgrywa enzym CYP2C19, przekształcający lek do aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Po podaniu dawki nasycającej 300 mg Cmax aktywnego metabolitu jest dwukrotnie wyższe niż po dawce podtrzymującej 75 mg. Okres półtrwania klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a nieaktywnego metabolitu 8 godzin. Eliminacja odbywa się drogą mieszaną – około 50% z moczem i 46% z kałem.
2-oksoklopidogrel, agregacja płytek krwi, allel CYP2C19, choroba nerek, CYP2C19, czas krwawienia, dawka nasycająca, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka klopidogrelu, genotyp CYP2C19, hamowanie agregacji płytek, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klopidogrel, metabolizm klopidogrelu, polimorfizm CYP2C19, polimorfizm genetyczny, słaby metabolizm, szlak oksydacyjny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plavocorin 75 mg

Klopidogrel, podawany doustnie w dawce 75 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Wchłanianie wynosi co najmniej 50%, a lek wiąże się silnie z białkami osocza (98%). Metabolizm klopidogrelu zachodzi głównie w wątrobie dwoma szlakami: hydrolizą do nieaktywnego kwasu karboksylowego (85% metabolitów) oraz przekształceniem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19, do aktywnego metabolitu tiolowego, który hamuje agregację płytek. Po dawce nasycającej 300 mg Cmax aktywnego metabolitu jest dwukrotnie wyższe niż po dawce podtrzymującej 75 mg. Eliminacja odbywa się przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%), a okres półtrwania klopidogrelu wynosi około 6 godzin, natomiast nieaktywnego metabolitu około 8 godzin.
2-oksoklopidogrel, agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, allel CYP2C19, białka osocza, ciężka choroba nerek, CYP2C19, cytochrom P450, czas krwawienia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie agregacji płytek, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, klopidogrel, metabolit tiolowy, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, słaby metabolizm, stan stacjonarny, szlak metaboliczny, tabletki powlekane, warianty genetyczne, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zdarzenia sercowo-naczyniowe
Leksykon substancji czynnych
Lanzoprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Lanzoprazol jest racemiczną mieszaniną dwóch enancjomerów, które ulegają aktywacji w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych żołądka. Podawany doustnie w formie powlekanych tabletek dojelitowych cechuje się wysoką biodostępnością na poziomie 80-90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1,5-2 godzinach. Wchłanianie jest szybkie, głównie w dwunastnicy, jednak pokarm oraz leki zobojętniające kwas solny i sukralfat mogą zmniejszać biodostępność o około 50%. Lanzoprazol wiąże się z białkami osocza w 97%, a jego metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP2C19 i częściowo CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny i ulega wydłużeniu u osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, przy czym nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu. Metabolity sulfonu, siarczku i pochodnych 5-hydroksylowych wykazują minimalne lub brak działania przeciwwydzielniczego.
allel CYP2C19, białko osocza, dostępność biologiczna, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, hamowanie wydzielania kwasu, intensywny metabolizm, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens lanzoprazolu, komórki okładzinowe, kwas solny, lek zobojętniający, marskość wątroby, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, peletki, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, produkt dojelitowy, słaby metabolizer, sukralfat, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Klopidogrel – Właściwości farmakokinetyczne

Klopidogrel podawany doustnie w dawce 75 mg/dobę charakteryzuje się szybkim i znaczącym wchłanianiem (≥50%) z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19, który przekształca go do aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Cmax aktywnego metabolitu występuje po 30-60 minutach i jest dwukrotnie wyższe po dawce nasycającej 300 mg w porównaniu do dawki podtrzymującej 75 mg. Okres półtrwania niezmienionego klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a głównego metabolitu nieaktywnego około 8 godzin. Wydalanie następuje w około 50% z moczem i 46% z kałem w ciągu 120 godzin. Farmakokinetyka i działanie przeciwpłytkowe klopidogrelu są silnie zależne od genotypu CYP2C19, gdzie allel *1 odpowiada za prawidłowy metabolizm, a allel *2 i *3 za metabolizm słaby lub nieczynny, co wpływa na ekspozycję na aktywny metabolit i skuteczność leczenia.
2-oksoklopidogrel, agregacja płytek krwi, allel CYP2C19, białka osocza, ciężka choroba nerek, CYP2C19, cytochrom P450, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, esterazy, faza eliminacji, genotyp CYP2C19, hamowanie agregacji płytek, klirens kreatyniny, kwas karboksylowy, metabolit tiolowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, receptory płytek krwi, słaby metabolizm, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Areplex 75 mg

Klopidogrel wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml osiąganym w ciągu 45 minut po dawce 75 mg. Wchłanianie substancji czynnej wynosi co najmniej 50%. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (98%), a jego metabolizm wątrobowy przebiega dwoma głównymi szlakami: hydrolizą do nieaktywnego kwasu karboksylowego (85% metabolitów) oraz przekształceniem przez izoenzymy CYP450, głównie CYP2C19, do aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Po dawce nasycającej 300 mg Cmax aktywnego metabolitu jest dwukrotnie wyższe niż po dawce podtrzymującej 75 mg, osiągając maksimum w 30-60 minut. Eliminacja obejmuje wydalanie z moczem (50%) i kałem (46%), a okres półtrwania niezmienionego klopidogrelu wynosi około 6 godzin, natomiast głównego metabolitu 8 godzin. Genotyp CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę i działanie leku, z allelami nieczynnymi (*2, *3) powodującymi obniżoną ekspozycję na aktywny metabolit i osłabione hamowanie agregacji płytek (IPA), szczególnie u pacjentów ze słabym metabolizmem (zmniejszenie ekspozycji o 63-71%).
2-oksoklopidogrel, agregacja indukowana ADP, agregacja płytek indukowana ADP, agregacja płytek krwi, allel CYP2C19, białko osocza, CYP2C19, cytochrom P450, czas krwawienia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka metabolitu, genotyp CYP2C19, hamowanie agregacji płytek, inhibicja agregacji płytek, klirens kreatyniny, klopidogrel, metabolit klopidogrelu, metabolit pośredni, okres półtrwania, pochodna tiolowa klopidogrelu, słaby metabolizm, szlak metaboliczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe