droga dotchawicza
Droga dotchawicza (endotracheal route) to metoda podawania leków bezpośrednio do tchawicy, najczęściej przez rurkę intubacyjną. Jest to alternatywna droga podania leków w sytuacjach nagłych, gdy dostęp dożylny jest trudny lub niemożliwy do uzyskania.
W resuscytacji krążeniowo-oddechowej droga dotchawicza umożliwia podanie takich leków jak adrenalina, lidokaina, atropina czy nalokson. Skuteczność tej metody jest niższa niż przy podaniu dożylnym, dlatego zaleca się stosowanie większych dawek leków (zazwyczaj 2-2,5 razy większych niż dożylnie) oraz rozcieńczanie ich w 5-10 ml wody destylowanej lub 0,9% NaCl.
Podczas podawania leków drogą dotchawiczą, należy czasowo przerwać wentylację, podać lek, a następnie wykonać kilka głębokich oddechów w celu rozprowadzenia leku w drogach oddechowych. Absorpcja leku następuje przez bogatą sieć naczyń w drogach oddechowych, jednak wchłanianie jest wolniejsze i mniej przewidywalne niż przy podaniu dożylnym.
Zgodnie z aktualnymi wytycznymi resuscytacji, droga dotchawicza ma niższy priorytet niż dostęp dożylny czy doszpikowy, ale może być rozważana w szczególnych okolicznościach klinicznych, gdy inne drogi podania są niedostępne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adrenalina WZF 0,1% 1 mg/ml
Adrenalina WZF 0,1% (1 mg/ml) jest stosowana w różnych stanach nagłych, z indywidualnym doborem dawki i drogi podania. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej u dorosłych podaje się dożylnie 1 mg co 3-5 minut, po rozcieńczeniu lub bez, z możliwością kontynuacji wlewów dożylnych 50-100 µg bolusów. We wstrząsie anafilaktycznym preferowana jest droga domięśniowa (0,3-0,5 mg, do 1 mg w ciężkich przypadkach), z powtarzaniem dawek co 10-15 minut. W napadzie astmy oskrzelowej stosuje się 0,3 mg domięśniowo lub podskórnie, powtarzając dawkę do trzech razy co 20 minut. W ciężkiej bradykardii adrenalina podawana jest we wlewie dożylnym 2-10 µg/min, a we wstrząsie kardiogennym jako wazopresor w dawce 0,05-0,5 µg/kg mc./min. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. w resuscytacji 10 µg/kg mc. dożylnie co 3-5 minut, a we wstrząsie anafilaktycznym 10 µg/kg mc. domięśniowo, maksymalnie do 0,5 mg jednorazowo, z podziałem na grupy wiekowe i odpowiednim rozcieńczeniem.
bolus, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, dostęp dożylny, droga dotchawicza, drogi podania leku, nagłe zatrzymanie krążenia, napad astmy oskrzelowej, ostra reakcja alergiczna, perfuzja, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie śródkostne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rurka intubacyjna, skurcz oskrzeli, spontaniczne krążenie, wazopresor, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-C – Przeciwwskazania stosowania
Białka powierzchniowe SP-C, stanowiące około 1% preparatu Curosurf, są kluczowym składnikiem naturalnego surfaktantu płucnego, odpowiedzialnym za utrzymanie prawidłowego napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych. Preparat zawiera około 74 mg fosfolipidów w 1 ml zawiesiny i jest stosowany głównie drogą dotchawiczą i dooskrzelową. Jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania Curosurf jest nadwrażliwość na substancję czynną (poractant alfa) lub substancje pomocnicze. Ze względu na pochodzenie białek SP-C z ekstraktu płuc świń, istnieje ryzyko reakcji alergicznych, które mogą manifestować się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, szczególnie w układzie oddechowym.