chłoniak żołądka
Chłoniak żołądka to nowotwór złośliwy wywodzący się z tkanki limfatycznej żołądka. Stanowi najczęstszą lokalizację chłoniaka pozawęzłowego, odpowiadając za około 30-40% wszystkich przypadków chłoniaków przewodu pokarmowego. Najczęstszym typem histologicznym jest chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL) oraz chłoniak strefy brzeżnej typu MALT (Mucosa-Associated Lymphoid Tissue).
Etiologia chłoniaka żołądka wiąże się często z przewlekłym zakażeniem Helicobacter pylori, szczególnie w przypadku chłoniaka MALT. U pacjentów z tym typem chłoniaka eradykacja H. pylori może prowadzić do remisji choroby we wczesnych stadiach. Inne czynniki ryzyka obejmują autoimmunologiczne zapalenie żołądka, chorobę trzewną oraz stany immunosupresji.
Objawy chłoniaka żołądka są niespecyficzne i mogą obejmować ból brzucha, nudności, wymioty, uczucie pełności, utratę masy ciała i krwawienie z przewodu pokarmowego. Diagnostyka opiera się na badaniach endoskopowych z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, badaniach obrazowych (TK, PET-CT) oraz ocenie zajęcia szpiku kostnego.
Leczenie chłoniaka żołądka zależy od typu histologicznego, stopnia zaawansowania i stanu ogólnego pacjenta. Obejmuje eradykację H. pylori, chemioterapię (najczęściej schematy zawierające rytuksymab w przypadku chłoniaków B-komórkowych), radioterapię, a rzadziej leczenie chirurgiczne. Rokowanie jest zazwyczaj korzystne, szczególnie w przypadku chłoniaków MALT wykrytych we wczesnym stadium.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak żołądka – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka żołądka opiera się na wieloetapowym procesie obejmującym szczegółowy wywiad lekarski, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań laboratoryjnych i obrazowych. Kluczową rolę odgrywa ezofagogastroduodenoskopia (EGD) z biopsją, umożliwiająca bezpośrednią ocenę błony śluzowej i pobranie materiału do badania histopatologicznego, co stanowi złoty standard w potwierdzeniu rozpoznania. Badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi (CBC) wykazująca często niedokrwistość, oraz markery nowotworowe (CEA, CA 19-9) wspomagają ocenę stanu ogólnego i monitorowanie terapii, choć nie są specyficzne diagnostycznie. Zaawansowane techniki obrazowe, w tym tomografia komputerowa (CT) z kontrastem, endoskopowa ultrasonografia (EUS) oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny (MRI) i pozytonowa tomografia emisyjna (PET-CT), pozwalają na precyzyjne określenie stopnia zaawansowania choroby (staging TNM), oceniając głębokość naciekania guza, zajęcie węzłów chłonnych oraz obecność przerzutów odległych. Laparoskopia diagnostyczna jest stosowana w celu wykrycia drobnych przerzutów otrzewnowych i oceny resekcyjności guza.
anemia, antygen karcinoembrionalny, badania laboratoryjne, badania obrazowe, badania przesiewowe, badanie fizykalne, badanie kału na krew utajoną, biopsja endoskopowa, błona śluzowa żołądka, chłoniak żołądka, choroba wrzodowa żołądka, chromoendoskopia, dysfagia, dziedziczny rozlany rak żołądka, endomikroskopia konfokalna, endoskopowa ultrasonografia, ezofagogastroduodenoskopia, górna endoskopia, guz stromalny przewodu pokarmowego, Helicobacter pylori, laparoskopia diagnostyczna, markery nowotworowe, morfologia krwi, pozytonowa tomografia emisyjna, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, rak gastyczny, rak żołądka, rezonans magnetyczny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, system TNM, tomografia komputerowa, wywiad lekarski, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół Lyncha, zespół multidyscyplinarny