inaktywowany poliowirus typu 3
Inaktywowany poliowirus typu 3 (IPV3) to jeden z trzech serotypów wirusa polio, który został poddany procesowi inaktywacji (unieczynnienia), aby nie mógł powodować choroby, ale nadal był w stanie wywołać odpowiedź immunologiczną. Jest kluczowym składnikiem szczepionki przeciwko poliomyelitis (chorobie Heinego-Medina).
IPV3 stanowi część inaktywowanej szczepionki przeciw polio (IPV), zwanej też szczepionką Salka. Szczepionka ta zawiera wszystkie trzy serotypy wirusa polio (typy 1, 2 i 3) w formie inaktywowanej. Proces inaktywacji polega najczęściej na traktowaniu wirusów formaliną, co powoduje utratę ich zdolności do namnażania się i wywoływania choroby, przy zachowaniu antygenowości.
Szczepionka zawierająca inaktywowany poliowirus typu 3 jest podawana we wstrzyknięciu, w przeciwieństwie do doustnej szczepionki przeciw polio (OPV), która zawiera żywe, atenuowane szczepy wirusa. IPV jest uznawana za bezpieczniejszą opcję, ponieważ nie niesie ryzyka wystąpienia przypadków poliomyelitis wywołanych szczepionką, co może zdarzyć się (choć bardzo rzadko) przy stosowaniu OPV.
W ramach globalnych wysiłków na rzecz eradykacji polio, szczepionki zawierające inaktywowany poliowirus typu 3 odgrywają kluczową rolę w krajach, które wyeliminowały już dzikie szczepy wirusa polio. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca stosowanie IPV w schematach szczepień, szczególnie po globalnym przejściu z OPV na IPV w celu wyeliminowania ryzyka związanego z krążeniem pochodnych szczepionkowych szczepów wirusa polio.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Przedawkowanie
Przedawkowanie szczepionki Boostrix Polio zawierającej inaktywowany poliowirus typu 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D w standardowej dawce 0,5 ml) nie wiąże się z istotnym zwiększeniem ryzyka poważnych działań niepożądanych w porównaniu do prawidłowego dawkowania. Profil działań niepożądanych po przedawkowaniu jest zbliżony do tego obserwowanego po standardowej dawce i obejmuje typowe reakcje miejscowe (ból, zaczerwienienie, obrzęk) oraz ogólnoustrojowe (gorączka, zmęczenie, bóle głowy i mięśni). Nie stwierdzono specyficznych objawów toksyczności ani zależności dawka-odpowiedź, a inaktywowany poliowirus typu 3, poddany procesowi inaktywacji w hodowli komórkowej VERO, nie posiada zdolności do replikacji ani wywoływania poliomyelitis.
antidotum, antygen D, bezpieczeństwo farmakoterapii, Boostrix Polio, działania niepożądane, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus typu 3, leczenie objawowe, monitorowanie bezpieczeństwa, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, proces inaktywacji, przedawkowanie szczepionki, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szczep Saukett - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Właściwości farmakokinetyczne
Szczepionka Boostrix Polio zawiera inaktywowany poliowirus typu 3 (szczep Saukett) w dawce 32 jednostek antygenu D na 0,5 ml. Wirus jest namnażany w hodowli komórkowej VERO i inaktywowany, co eliminuje zdolność do replikacji przy zachowaniu immunogenności. Antygeny, w tym poliowirus, są adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) oraz fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zapewnia stabilność i odpowiednie uwalnianie po podaniu domięśniowym. Produkt występuje jako biała, mętna zawiesina w ampułko-strzykawce, typowa dla szczepionek z adsorbowanymi antygenami. W procesie produkcji mogą występować śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny, związane z metodami inaktywacji i oczyszczania.
adsorbcja antygenu, dystrybucja antygenu, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunizacja, inaktywowany poliowirus typu 3, jednostka antygenu D, miano przeciwciał, neomycyna, odpowiedź humoralna, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź komórkowa, podanie domięśniowe, polimyksyna, poliowirus typu 3, szczep Saukett, szczepionka Boostrix Polio, właściwość antygenowa, wodorotlenek glinu