miglustat
Miglustat jest doustnym inhibitorem syntetazy glukozyloceramidu, stosowanym w leczeniu chorób spichrzeniowych glikoszfingolipidów. Pierwotnie został zatwierdzony do leczenia choroby Gauchera typu 1, w przypadkach gdy enzymatyczna terapia zastępcza jest niewskazana lub niemożliwa.
Mechanizm działania miglustatu polega na hamowaniu syntezy glikosfingolipidów poprzez blokowanie pierwszego etapu ich biosyntezy. Dzięki temu zmniejsza się nagromadzenie szkodliwych substratów w lizosomach komórkowych. W ostatnich latach miglustat znalazł również zastosowanie w leczeniu choroby Niemanna-Picka typu C, gdzie pomaga w stabilizacji progresji neurologicznej tej rzadkiej choroby metabolicznej.
Najczęstsze działania niepożądane związane z terapią miglustatem to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, wzdęcia, bóle brzucha), drżenie oraz zmniejszenie masy ciała. Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki oraz specjalną dietę (ograniczenie cukrów prostych) w celu minimalizacji działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Lek przechodzi przez barierę krew-mózg, co uzasadnia jego skuteczność w chorobach z objawami neurologicznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Niemanna-Picka (NPC) to rzadka, autosomalnie recesywna choroba spichrzeniowa lizosomów, charakteryzująca się akumulacją lipidów, w tym sfingomieliny i cholesterolu, w różnych narządach. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, badaniach biomarkerów oraz analizie genetycznej, co jest kluczowe dla wczesnej interwencji terapeutycznej. Wczesne objawy obejmują hepatosplenomegalię, a narzędzia takie jak NP-C Suspicion Index (NP-C SI), NPCCSS i SARA wspomagają identyfikację choroby. Biomarkery diagnostyczne różnią się w zależności od typu NPC: w typach A i B ocenia się aktywność kwaśnej sfingomielinazy (ASM) oraz lysosfingolipidy, natomiast w typie C stosuje się oksysterole (np. cholestane-3β,5α,6β-triol), kwasy żółciowe (TCG) oraz N-palmitoilo-O-fosfocholinoserynę (PPCS). Badanie osoczowego TCG jest preferowane ze względu na stabilność i wysoką swoistość. Test filipinowy, choć historycznie złotym standardem, obecnie pełni rolę badania uzupełniającego w diagnostyce NPC.
amniocenteza, badania przesiewowe noworodków, biopsja kosmówki, biopsja szpiku kostnego, cholestaza noworodkowa, choroba Niemanna-Picka, choroba spichrzeniowa lizosomów, dysfagia, fibroblast skóry, gen NPC1, gen SMPD1, gromadzenie lipidów, hepatosplenomegalia, komórki piankowate, kwaśna sfingomielinaza, kwasy żółciowe, miglustat, olipudaza alfa, poradnictwo genetyczne, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, sekwencjonowanie Sangera, sfingomielina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Miglustat Accord 100 mg
Leczenie miglustatem (Miglustat Accord 100 mg) powinno być prowadzone przez specjalistów z doświadczeniem w terapii choroby Gauchera typu I oraz choroby Niemanna-Picka typu C. Dorośli pacjenci z chorobą Gauchera rozpoczynają terapię dawką 100 mg trzy razy na dobę, z możliwością czasowego zmniejszenia dawki do 100 mg raz lub dwa razy na dobę w przypadku biegunek. W chorobie Niemanna-Picka typu C dawka dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 200 mg trzy razy na dobę, natomiast u dzieci poniżej 12 lat dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała, np. >1,25 m² – 200 mg trzy razy na dobę, ≤0,47 m² – 100 mg raz na dobę. Leczenie wymaga regularnej oceny skuteczności, a doświadczenie u dzieci poniżej 4 lat jest ograniczone. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy odpowiednio zmniejszyć w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy 30-50 mL/min/1,73 m²: choroba Gauchera 100 mg raz na dobę, choroba Niemanna-Picka 100 mg dwa razy na dobę; stosowanie u pacjentów z klirensem <30 mL/min/1,73 m² jest przeciwwskazane.
biegunka, choroba Gauchera, choroba Gauchera typu I, choroba Niemanna-Picka typu C, ciężkie zaburzenie czynności nerek, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, miglustat, odpowiedź terapeutyczna, pacjent pediatryczny, powierzchnia ciała, skuteczność leczenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Miglustat Accord 100 mg
Przedawkowanie miglustatu, choć nie wiąże się z jednoznacznie określonymi ostrymi objawami, może prowadzić do szeregu działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych, gdzie dawki sięgały nawet 3000 mg/dobę przez okres do sześciu miesięcy. Do najważniejszych objawów należą granulocytopenia, zawroty głowy oraz parestezje, występujące przy dawkach do 3000 mg/dobę, a także leukopenia i neutropenia, które pojawiają się już przy dawkach ≥ 800 mg/dobę. Zmniejszenie liczby granulocytów, leukocytów i neutrofilów zwiększa ryzyko infekcji, co wymaga szczególnej uwagi w monitorowaniu pacjentów z podejrzeniem przedawkowania miglustatu.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Miglustat Accord 100 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii produktem leczniczym Miglustat Accord 100 mg w kapsułkach twardych, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, przede wszystkim nadwrażliwości na substancję czynną – miglustat – lub na jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Nadwrażliwość stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania leku, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. W związku z tym, przed wdrożeniem terapii należy szczegółowo zebrać wywiad alergologiczny oraz rozważyć konsultację alergologiczną w przypadku wątpliwości.
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Niemanna-Picka to rzadka, genetycznie uwarunkowana choroba spichrzeniowa lipidów, charakteryzująca się akumulacją sfingomieliny i cholesterolu w układzie siateczkowo-śródbłonkowym oraz ośrodkowym układzie nerwowym. Wyróżnia się trzy typy: A (ostra neurowisceralna, śmiertelna przed 3. rokiem życia), B (przewlekła wisceromegaliczna, z możliwością dożycia wieku dorosłego) oraz C (neurologiczna, z postępującą dysfunkcją psychiczną i fizyczną). Leczenie przyczynowe nie istnieje, jednak od 2022 roku FDA zatwierdziła olipudase alfa do terapii objawów pozamózgowych w typach A i B oraz levacetylleucine na objawy neurologiczne w typie C. Terapia jest wielokierunkowa i obejmuje m.in. fizjoterapię, terapię zajęciową, logopedię, leczenie objawowe napadów padaczkowych, zaburzeń snu, infekcji płucnych, a także stosowanie statyn w typie B. W opiece istotne jest monitorowanie funkcji płuc, odżywiania (często przez zgłębnik lub gastrostomię), oraz wsparcie psychologiczne i genetyczne.
choroba Niemanna-Picka, choroba spichrzeniowa lipidów, diagnoza pielęgniarska, fizjoterapia, gastrostomia, hipercholesterolemia, infekcja płucna, leczenie objawowe, lek przeciwpadaczkowy, logopedia, miglustat, olipudase alfa, opieka multidyscyplinarna, opieka paliatywna, ośrodkowy układ nerwowy, poradnictwo genetyczne, próchnica, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, ryzyko aspiracji, statyna, terapia enzymatyczna, terapia zajęciowa, tlenoterapia, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zapalenie dziąseł, zespół specjalistów, żywienie przez zgłębnik - Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Miglustat, stosowany w leczeniu choroby Gauchera typu 1 oraz choroby Niemanna-Picka typu C, wiąże się z istotnym ryzykiem działań niepożądanych, w tym drżenia u 37% i 58% pacjentów odpowiednio, które zwykle pojawia się w pierwszym miesiącu terapii i ustępuje samoistnie po 1-3 miesiącach. W przypadku uciążliwych objawów zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, występujące u ponad 80% pacjentów, głównie biegunka, wynikająca z hamowania aktywności disacharydaz jelitowych, zwłaszcza sacharazy-izomaltazy. Zaleca się modyfikację diety, przyjmowanie leku między posiłkami oraz stosowanie leków przeciwbiegunkowych, np. loperamidu, a w razie konieczności zmniejszenie dawki miglustatu. U pacjentów z przewlekłymi objawami żołądkowo-jelitowymi wymagana jest pogłębiona diagnostyka, a stosowanie leku u osób z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego wymaga szczególnej ostrożności.
biegunka, choroba Gauchera, choroba Niemanna-Picka, choroba zapalna jelita grubego, disacharydy, drżenie, drżenie fizjologiczne, klirens, klirens kreatyniny, lek przeciwbiegunkowy, loperamid, miglustat, sacharaza-izomaltaza, spermatogeneza, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Miglustat Accord 100 mg
Miglustat Accord (100 mg, kapsułki twarde) jest lekiem o nieistotnym wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednakże profil działań niepożądanych wymaga szczególnej uwagi. Wśród często występujących działań niepożądanych znajdują się zawroty głowy, drżenie (≥1/10 pacjentów), neuropatia obwodowa (≥1/100, <1/10), ataksja, zaburzenia pamięci, parestezje, ból głowy, a także objawy psychiatryczne takie jak depresja i bezsenność. Objawy te mogą upośledzać funkcje psychomotoryczne i zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, dlatego pacjenci doświadczający zawrotów głowy lub innych wymienionych objawów powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
amnezja, astenia, ataksja, bezsenność, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Gauchera, choroba Niemanna-Picka, depresja, drżenie, działanie niepożądane, miglustat, neuropatia obwodowa, niedoczulica, osłabienie mięśni, parestezje, przedawkowanie leku, skurcze mięśni, zaburzenia pamięci, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiatryczne, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gauchera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Gauchera, najczęstsza choroba spichrzeniowa lizosomów dziedziczona autosomalnie recesywnie, wynika z mutacji w genie GBA1 prowadzącej do niedoboru enzymu glukocerebrozydazy i akumulacji glukozyloceramidu. Wyróżnia się trzy typy kliniczne: typ 1 (postać przewlekła bez objawów neurologicznych), typ 2 (ostra postać niemowlęca z objawami neurologicznymi) oraz typ 3 (postać młodzieńcza z objawami neurologicznymi). Typ 1 jest najczęstszy, szczególnie w populacji Żydów aszkenazyjskich (częstość nosicielstwa 1:15, zachorowań 1:900). Standardowym leczeniem jest terapia zastępcza enzymem (ERT) podawana dożylnie co 2 tygodnie, z preparatami takimi jak imigluceraza, welagluceraza alfa i taligluceraz alfa, która znacząco redukuje hepatosplenomegalię (o około 25% po 6 miesiącach) oraz poprawia parametry hematologiczne (wzrost hemoglobiny o 1,5 g/dl w 4-6 miesięcy, podwojenie liczby płytek w ciągu roku). Alternatywnie stosuje się terapię redukcji substratu (SRT) u dorosłych niekwalifikujących się do ERT. Leczenie wspomagające obejmuje m.in. leki przeciwbólowe, suplementację wapnia i witaminy D, transfuzje oraz fizjoterapię.
ból kości, choroba Gauchera, choroba spichrzeniowa lizosomów, choroba wątroby, diagnoza pielęgniarska, dyskomfort brzuszny, edukacja pacjenta, gen GBA1, gęstość kości, glukocerebrozydaza, glukozyloceramid, imigluceraza, małopłytkowość, miglustat, monitorowanie choroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr hematologiczny, poradnictwo genetyczne, scyntygrafia kości, splenektomia, splenomegalia, terapia redukcji substratu, terapia zastępcza enzymem, zapalenie stawów, zespół interdyscyplinarny - Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Przedawkowanie
Miglustat, stosowany w dawkach standardowych 100 mg, w przypadku przedawkowania może prowadzić do poważnych objawów niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych. W badaniach klinicznych, gdzie dawki sięgały nawet 3000 mg/dobę (30-krotność dawki terapeutycznej) przez okres do 6 miesięcy, zaobserwowano granulocytopenię, zawroty głowy oraz parestezje. Dodatkowo, dawki ≥800 mg/dobę wiązały się z leukopenią i neutropenią, co zwiększa ryzyko infekcji bakteryjnych. Brak specyficznego antidotum wymaga wdrożenia leczenia objawowego oraz ścisłego monitorowania parametrów życiowych i morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem liczby granulocytów, leukocytów i neutrofili.
- Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa miglustatu, substancji czynnej leku Miglustat Accord, wykazały szereg działań niepożądanych u różnych gatunków zwierząt, w tym zmniejszenie masy ciała, biegunkę oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego przy wyższych dawkach. Zaobserwowano również zmiany w narządach limfatycznych, aktywności aminotransferaz, wakuolizację tarczycy i trzustki, zaćmę, nefropatię oraz zmiany w mięśniu sercowym u szczurów, które uznano za wtórne wobec ogólnego osłabienia organizmu. W długoterminowych badaniach na szczurach (dawki 30, 60 i 180 mg/kg mc./dobę) stwierdzono zwiększoną częstość hiperplazji komórek Leydiga i gruczolaków, niezależnie od dawki, przy ekspozycji porównywalnej lub mniejszej niż u ludzi stosujących dawkę terapeutyczną. Badania na myszach (dawki 210, 420 i 840/500 mg/kg mc./dobę) wykazały zwiększoną częstość zmian zapalnych i hiperplastycznych jelita grubego oraz statystycznie istotne zwiększenie nowotworów jelita grubego przy najwyższej dawce, co może mieć potencjalne znaczenie kliniczne.
aminotransferaza, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, gruczolak, hiperplazja komórek śródmiąższowych jądra, komórki Leydiga, miglustat, nadżerka, nefropatia, NOEL, profil bezpieczeństwa, ruchliwość plemników, strata poimplantacyjna, substancja czynna, wakuolizacja, zaćma, zanik kanalików nasiennych, zmiany hiperplastyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Miglustat Accord 100 mg
Miglustat Accord (substancja czynna: miglustat) w dawce 100 mg w postaci kapsułek twardych wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z 11 badań klinicznych obejmujących 247 pacjentów, stosujących dawki 50–200 mg trzy razy na dobę przez średnio 2,1 roku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, wzdęcia, ból brzucha), zmniejszenie masy ciała (dotyczące 55% pacjentów, najczęściej między 6 a 12 miesiącem terapii) oraz drgawki. Neuropatia obwodowa stanowi najpoważniejsze działanie niepożądane, manifestujące się parestezjami, niedoczulicą, osłabieniem mięśni i zaburzeniami chodu, co wymaga regularnej oceny neurologicznej. Inne często występujące działania to małopłytkowość, depresja, bezsenność, osłabienie libido, skurcze mięśni, zmęczenie oraz nieprawidłowe wyniki badań przewodzenia nerwowego. Występowanie działań niepożądanych jest zbliżone niezależnie od wskazania i dawki leku, a większość z nich ma nasilenie łagodne do umiarkowanego.
astenia, ataksja, badanie przewodzenia nerwowego, bezsenność, biegunka, ból brzucha, brak apetytu, choroba Gauchera, choroba Niemanna-Picka, depresja, drżenie, małopłytkowość, miglustat, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niepamięć, niestrawność, nudności, obniżone libido, osłabienie mięśniowe, parestezje, skurcze mięśni, utrata masy ciała, wymioty, wzdęcia, zaburzenia chodu, zaburzenia poznawcze, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Miglustat Accord 100 mg
Miglustat Accord jest lekiem dostępnym w postaci twardych kapsułek zawierających 100 mg substancji czynnej miglustatu. Kapsułki mają charakterystyczny biały, nieprzejrzysty wygląd, wykonane są z żelatyny i wypełnione granulatem o barwie białej do białawej. Skład granulatu obejmuje karboksymetyloskrobię sodową (Typ A) jako substancję wypełniającą i rozsadzającą, powidon K30 jako substancję wiążącą oraz stearynian magnezu jako substancję poślizgową. Otoczka kapsułki składa się z żelatyny i dwutlenku tytanu (E 171), który nadaje kapsułce białą barwę i nieprzezroczystość. Produkt jest przeznaczony do podawania doustnego, a forma kapsułki twardej chroni substancję czynną oraz maskuje smak i zapach leku.
- Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Miglustat, substancja czynna leku Miglustat Accord, wykazuje nieistotny ogólny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, jednak może powodować działania niepożądane ze strony układu nerwowego, które pośrednio obniżają bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym. Do najważniejszych należą zawroty głowy, występujące często, które bezwzględnie dyskwalifikują pacjenta z prowadzenia pojazdów do czasu ustąpienia objawów. Inne istotne działania niepożądane to drżenie (≥1/10 pacjentów), neuropatia obwodowa, ataksja, parestezje, niedoczulica oraz ból głowy. Dodatkowo, zmęczenie, astenia, zaburzenia funkcji poznawczych, depresja i bezsenność mogą wpływać na zdolność koncentracji i szybkiego reagowania, co wymaga szczególnej uwagi lekarza podczas oceny pacjenta. W badaniach klinicznych 247 pacjentów leczonych dawkami 50–200 mg miglustatu trzy razy na dobę przez średnio 2,1 roku wykazywało głównie łagodne do umiarkowanych objawy niepożądane.
astenia, ataksja, badanie przewodzenia nerwowego, bezsenność, ból głowy, depresja, drżenie, działanie niepożądane, miglustat, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niepamięć, parestezje, terapia miglustatem, zaburzenia czucia, zaburzenia funkcji poznawcze, zaburzenia nastroju, zaburzenia psychiczne, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Przeciwwskazania stosowania
Miglustat, substancja czynna preparatu Miglustat Accord 100 mg w kapsułkach twardych, jest stosowany w terapii chorób rzadkich, jednak jego zastosowanie wymaga rygorystycznej oceny przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na miglustat lub substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Przed rozpoczęciem leczenia należy szczegółowo przeanalizować wywiad alergiczny pacjenta, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje na miglustat, substancje pomocnicze oraz leki o podobnej strukturze chemicznej. Każda kapsułka zawiera 100 mg miglustatu, a reakcje alergiczne mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, co podkreśla konieczność dokładnej oceny ryzyka.
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Objawy
Choroba Niemanna-Picka to grupa rzadkich, genetycznych zaburzeń metabolicznych charakteryzujących się gromadzeniem lipidów w komórkach wątroby, śledziony i mózgu, zróżnicowanych pod względem typu i wieku wystąpienia objawów. Typ A manifestuje się we wczesnym niemowlęctwie, z hepatosplenomegalią, opóźnieniem rozwoju psychoruchowego, charakterystyczną „wiśniową plamką” w oku oraz gwałtowną neurodegeneracją, prowadzącą do śmierci zwykle przed 3. rokiem życia (mediana 21 miesięcy). Typ B, o łagodniejszym przebiegu, objawia się powiększeniem wątroby i śledziony, małopłytkowością, śródmiąższową chorobą płuc i rzadko zajęciem OUN, z przeżyciem często do dorosłości (mediana 17 lat). Typ C, spowodowany mutacjami w genach NPC1/NPC2, charakteryzuje się zmiennym wiekiem początku (od noworodkowego do dorosłego), objawami neurologicznymi (ataksy, pionowe porażenie nadjądrowe spojrzenia, dystonia, dyzartria, dysfagia), zaburzeniami psychicznymi i progresywną neurodegeneracją, z medianą przeżycia około 13 lat, choć pacjenci z późnym początkiem mogą dożyć 60-70 lat.
ataksja, choroba Niemanna-Picka, choroba płuc, demencja, drgawki, dystonia, dyzartria, hepatosplenomegalia, hipotonia mięśniowa, infekcja dróg oddechowych, infekcja układu oddechowego, katapleksja, małopłytkowość, miglustat, napad padaczkowy, niewydolność oddechowa, opóźnienie rozwoju psychoruchowego, porażenie nadjądrowe spojrzenia, śródmiąższowa choroba płuc, trudność w połykaniu, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychiczne, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Miglustat Accord
Miglustat stosowany w leczeniu choroby Gauchera typu 1 oraz choroby Niemanna-Picka typu C wiąże się z istotnymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania i odpowiedniego postępowania. Drżenie, występujące u 37% pacjentów z chorobą Gauchera i 58% z chorobą Niemanna-Picka, zwykle pojawia się w pierwszym miesiącu terapii i ustępuje samoistnie po 1-3 miesiącach. W przypadku nasilonych objawów zaleca się zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie leczenia. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego, obserwowanymi u ponad 80% pacjentów, są biegunki, wynikające z hamowania disacharydaz jelitowych (np. sacharazy-izomaltazy). Zalecane jest indywidualne dostosowanie diety (ograniczenie sacharozy, laktozy i innych węglowodanów), przyjmowanie miglustatu między posiłkami oraz stosowanie leków przeciwbiegunkowych, takich jak loperamid. W przypadku uporczywych objawów konieczna jest pełna diagnostyka kliniczna.
biegunka, choroba Niemanna-Picka typu C, choroba zapalna jelita grubego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, drżenie, drżenie fizjologiczne, działania niepożądane przewodu pokarmowego, klirens kreatyniny, loperamid, miglustat, sacharaza-izomaltaza, spermatogeneza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby