odbarwienie pozapalne
Odbarwienie pozapalne (hypopigmentacja pozapalna) to zjawisko polegające na miejscowej utracie pigmentu skóry po ustąpieniu procesu zapalnego. Występuje jako następstwo różnych dermatoz zapalnych, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, liszaj płaski, a także po infekcjach skórnych czy urazach.
Mechanizm powstawania odbarwień pozapalnych związany jest z zaburzeniem funkcji melanocytów lub zmniejszeniem ich liczby w wyniku procesu zapalnego. W przebiegu stanu zapalnego dochodzi do uszkodzenia melanocytów i zahamowania syntezy melaniny, co klinicznie objawia się jako jaśniejsze plamy na skórze w miejscu wcześniejszej zmiany zapalnej.
Odbarwienia pozapalne są szczególnie widoczne u osób o ciemniejszej karnacji (fototypy IV-VI wg Fitzpatricka). Zmiany mają tendencję do samoistnego ustępowania, jednak proces ten może trwać od kilku miesięcy do nawet kilku lat. W leczeniu stosuje się miejscowe preparaty złuszczające, retinoidy, inhibitory kalcyneuryny oraz fototerapię, a w przypadkach opornych – przeszczepy melanocytów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica różowata (Pityriasis versicolor) to powierzchowna infekcja skóry wywołana przez drożdżaki Malassezia, głównie M. globosa, manifestująca się hipopigmentacyjnymi lub hiperpigmentacyjnymi zmianami w obrębie warstwy rogowej naskórka. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, z charakterystycznym rozmieszczeniem zmian w obszarach łojotokowych (tułów, szyja, ramiona), brakiem świądu oraz drobnym złuszczaniu. Badanie lampą Wooda (UV 365 nm) wykazuje fluorescencję żółto-zieloną, złoto-żółtą lub miedziano-pomarańczową, co pomaga ocenić rozległość zmian. Złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie jest mikroskopowe badanie zeskrobin skórnych z 10-15% KOH, ukazujące charakterystyczny obraz „spaghetti i pulpetów” – krótkie strzępki grzybni i skupiska komórek drożdżaków. Czułość tej metody wynosi 60-100%, zależnie od jakości materiału i doświadczenia diagnosty.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, barwienie PAS, biopsja skóry, dermoskopia, erythrasma, grzybica różowata, hiperkeratoza, hodowla grzybicza, konsultacja dermatologiczna, lampa Wooda, leczenie przeciwgrzybicze, Malassezia, Malassezia globosa, objaw spaghetti i pulpetów, odbarwienie pozapalne, parakeratoza, promieniowanie UV, strzępki grzybni, vitiligo, warstwa rogowa naskórka, wodorotlenek potasu, zmiany barwnikowe -
Leksykon chorób i schorzeń
Neurodermitis, znana również jako liszaj prosty przewlekły, to przewlekła dermatoza charakteryzująca się intensywnym świądem oraz lichenifikacją skóry, zwykle ograniczoną do jednego lub dwóch obszarów ciała. Choroba dotyka około 12% populacji, najczęściej osoby dorosłe w wieku 30-50 lat, z przewagą kobiet. Patogeneza opiera się na cyklu świąd-drapanie, prowadzącym do pogrubienia, łuszczenia się skóry oraz przebarwień o zróżnicowanym zabarwieniu (czerwonobrązowe, szare, fioletowe). Zmiany lokalizują się najczęściej na ramionach, łokciach, nogach, nadgarstkach, szyi, skórze głowy, powiekach oraz okolicach genitalnych i odbytu, o rozmiarach od 3×6 cm do 6×10 cm. Świąd jest szczególnie nasilony w spoczynku i podczas snu, co prowadzi do zaburzeń snu, a także może nasilać się pod wpływem stresu i zaburzeń nastroju. Powikłania obejmują infekcje bakteryjne, otwarte rany, blizny, utratę włosów oraz trwałe zmiany pigmentacyjne.
bezsenność, blizna, brodawczak, cykl świąd-drapanie-świąd, depresja i lęk, egzema, infekcja skórna, intensywny świąd, komórka nowotworowa, lichenifikacja, liszaj prosty przewlekły, liszaj zwykły przewlekły, neurodermitis, odbarwienie pozapalne, przebarwienie, przewlekła choroba skóry, rak płaskonabłonkowy, remisja, stan zapalny, utrata włosów, zaburzenie snu, zgrubiała skóra
