antagonista kanału wapniowego dihydropirydynowy
Antagoniści kanału wapniowego dihydropirydynowi (CCB dihydropirydynowe) to grupa leków blokujących kanały wapniowe typu L, które hamują napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń oraz miokardium. Przedstawicielami tej klasy są m.in. amlodypina, felodypina, nifedypina, lerkanidypina i lacydypina.
CCB dihydropirydynowe charakteryzują się silniejszym działaniem na naczynia obwodowe niż na mięsień sercowy, co przekłada się na ich główne zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Powodują rozszerzenie naczyń tętniczych, zmniejszając opór obwodowy i obniżając ciśnienie tętnicze, przy mniejszym wpływie na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe w porównaniu do niedihydropirydynowych antagonistów wapnia.
Wskazania do stosowania antagonistów dihydropirydynowych obejmują nadciśnienie tętnicze (także u osób starszych i w izolowanym nadciśnieniu skurczowym), dławicę piersiową, szczególnie postać naczynioskurczową (odmiana Prinzmetala), oraz zespół Raynauda. Nowsze generacje tych leków (np. amlodypina) charakteryzują się dłuższym czasem działania i lepszym profilem farmakokinetycznym, co pozwala na dawkowanie raz na dobę.
Działania niepożądane CCB dihydropirydynowych wiążą się głównie z wazodylatacją i obejmują zaczerwienienie twarzy, bóle głowy, obrzęki obwodowe (szczególnie kostek) oraz zawroty głowy. Rzadziej mogą wywoływać odruchową tachykardię, zwłaszcza preparaty krótkodziałające. Nowsze generacje tych leków cechują się mniejszą częstością występowania działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Corsib 2,5 mg
Bisoprolol fumaranu, selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz nadciśnieniem tętniczym. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) oraz antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bloku przedsionkowo-komorowego oraz nasilonego ujemnego działania inotropowego. Leki ośrodkowo działające przeciwnadciśnieniowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą pogarszać niewydolność serca i wywoływać „nadciśnienie z odbicia” przy nagłym odstawieniu. Warto podkreślić, że dożylne podanie werapamilu u pacjentów przyjmujących bisoprolol może prowadzić do krytycznych stanów hemodynamicznych.
antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego dihydropirydynowy, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-adrenolityk selektywny, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, funkcja skurczowa mięśnia sercowego, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rytm serca, znieczulenie