badanie przez odbytnicę
Badanie przez odbytnicę (per rectum, DRE – digital rectal examination) jest podstawową procedurą diagnostyczną w praktyce lekarskiej. Polega na wprowadzeniu palca wskazującego w rękawiczce przez kanał odbytu w celu oceny okolicznych struktur i narządów.
Badanie to umożliwia ocenę zwieracza odbytu, ścian odbytnicy, gruczołu krokowego u mężczyzn, szyjki macicy u kobiet oraz dolnych segmentów esicy. Jest kluczowym elementem badania urologicznego, proktologicznego i ginekologicznego, pozwalającym na wykrycie wielu patologii, w tym guzów, nacieków, przetok, ropni oraz zapalenia gruczołu krokowego.
W praktyce klinicznej badanie per rectum stanowi nieodzowny element diagnostyki chorób dolnego odcinka przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego oraz miednicy mniejszej. Jest stosunkowo proste do wykonania, bezpieczne i tanie, a dostarcza cennych informacji klinicznych, szczególnie w kontekście wczesnego wykrywania raka jelita grubego i raka prostaty.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adatam XR 0,4 mg
Adatam XR to lek zawierający 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w leczeniu objawów dolnych dróg moczowych (LUTS) związanych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH). Wskazany jest u mężczyzn z umiarkowanymi do ciężkich objawami LUTS, które negatywnie wpływają na jakość życia i nie ustępują po metodach niefarmakologicznych. Tamsulosyna działa jako selektywny antagonista receptorów α1-adrenergicznych (głównie podtypów α1A i α1D) w sterczu, szyi pęcherza i cewce moczowej, powodując rozluźnienie mięśni gładkich i poprawę przepływu moczu. Lek jest szczególnie zalecany u pacjentów z ryzykiem ostrego zatrzymania moczu, tych, którzy nie kwalifikują się do leczenia operacyjnego lub oczekują na zabieg jako terapia pomostowa.
antagonista receptorów adrenergicznych, badanie przez odbytnicę, cewka sterczowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mięśnie gładkie, niepełne opróżnienie pęcherza, nykturia, objawy z dolnych dróg moczowych, osłabiony strumień moczu, ostre zatrzymanie moczu, podwyższony poziom PSA, przerywany strumień moczu, rak stercza, receptory α₁-adrenergiczne, stercz, szyja pęcherza moczowego, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyna, tamsulosyny chlorowodorek, wyciekanie moczu, zaleganie moczu - Leksykon chorób i schorzeń
Ból kości ogonowej (koccydynia) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Koccydynia, czyli ból kości ogonowej, to dolegliwość zlokalizowana w okolicy kości guzicznej, najczęściej spowodowana urazami, porodem, długotrwałym siedzeniem, napięciem mięśni dna miednicy czy zmianami zwyrodnieniowymi. Objawia się ostrym lub tępy bólem nasilającym się podczas siedzenia, wstawania, defekacji oraz przy dotyku. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, w tym badanie przez odbytnicę, oraz w razie potrzeby badania obrazowe (RTG w pozycji siedzącej i stojącej, MRI). W terapii kluczową rolę odgrywa pielęgniarka, która prowadzi edukację pacjenta, nadzoruje stosowanie NLPZ (np. ibuprofen, naproksen), paracetamolu oraz miejscowych środków przeciwbólowych, a także wspiera wdrażanie niefarmakologicznych metod, takich jak modyfikacja pozycji siedzenia, stosowanie poduszek odciążających, okłady zimne (przez pierwsze 48 godzin) i ciepłe oraz unikanie długotrwałego siedzenia. Współpraca z fizjoterapeutą obejmuje techniki manualne, ćwiczenia relaksacyjne i wzmacniające mięśnie dna miednicy oraz elektrostymulację TENS.
badanie fizykalne, badanie przez odbytnicę, ból kości ogonowej, elektrostymulacja nerwów, iniekcja kortykosteroidów, koccydynia, koccygektomia, koccygodynia, kość guziczna, kość ogonowa, mięśnie dna miednicy, mindfulness, niesteroidowy lek przeciwzapalny, poród naturalny, progresywna relaksacja mięśniowa, przewlekły ból, radiofrekwencyjna ablacja nerwów, rezonans magnetyczny, TENS, uraz bezpośredni, zaburzenie postawy, zdjęcie rentgenowskie, złamanie kości ogonowej, zmiana hormonalna, zmiana zwyrodnieniowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przerost gruczołu krokowego – Diagnostyka i diagnoza
Przerost gruczołu krokowego (BPH) jest powszechnym schorzeniem u mężczyzn powyżej 50. roku życia, z częstością występowania sięgającą 50% w wieku 51-60 lat, 70% w wieku 60-69 lat oraz około 80% u pacjentów powyżej 70 lat. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną per rectum (DRE), oraz ocenie objawów za pomocą standaryzowanych kwestionariuszy, takich jak IPSS, gdzie nasilenie objawów klasyfikuje się jako łagodne (0-7), umiarkowane (8-19) lub ciężkie (20-35). Badania laboratoryjne obejmują ocenę ogólnego moczu, stężenia kreatyniny oraz PSA, którego wartości powyżej 4 ng/ml wymagają dalszej diagnostyki ze względu na ryzyko raka prostaty (25% przy PSA 4-10 ng/ml, >50% przy PSA >10 ng/ml). Diagnostyka obrazowa obejmuje TRUS, USG przezbrzuszne, cystoskopię oraz coraz częściej wieloparametryczny rezonans magnetyczny (mpMRI), który pozwala na precyzyjną ocenę struktury prostaty i różnicowanie BPH od nowotworu. Urodynamika, w tym uroflowmetria (Qmax <10-15 ml/s) i ocena zalegania moczu po mikcji (PVR >100-200 ml), dostarcza informacji o stopniu obstrukcji i funkcji pęcherza.
badanie obrazowe, badanie ogólne moczu, badanie per rectum, badanie przez odbytnicę, badanie urodynamiczne, biopsja prostaty, cystoskopia, IPSS, kamica pęcherza, kreatynina, krwiomocz, łagodny przerost prostaty, łagodny rozrost gruczołu krokowego, Międzynarodowa Skala Objawów Prostaty, niewydolność nerek, ostre zatrzymanie moczu, pęcherz neurogenny, przerost gruczołu krokowego, PSA, rak pęcherza moczowego, swoisty antygen prostaty, TRUS, uroflowmetria, USG prostaty, wieloparametryczny rezonans magnetyczny, wodonercze, zakażenie układu moczowego, zaleganie moczu po mikcji, zapalenie prostaty, zwężenie cewki moczowej