rozszerzenie moczowodów
Rozszerzenie moczowodów, czyli ureterektazja, to stan patologiczny charakteryzujący się poszerzeniem światła moczowodu, będącego przewodem łączącym nerkę z pęcherzem moczowym. Zjawisko to najczęściej jest następstwem przeszkody w odpływie moczu, takiej jak kamień moczowy, zwężenie moczowodu, ucisk z zewnątrz przez zmiany nowotworowe lub powiększone węzły chłonne.
Rozszerzenie moczowodów może przebiegać bezobjawowo lub powodować dolegliwości bólowe w okolicy lędźwiowej, krwiomocz, nawracające zakażenia układu moczowego oraz upośledzenie funkcji nerek. W zaawansowanych przypadkach może prowadzić do wodonercza, czyli nagromadzenia moczu w kielichach i miedniczce nerkowej, a w konsekwencji do niewydolności nerek.
Diagnostyka ureterektazji obejmuje badania obrazowe, takie jak ultrasonografia, urografia, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Leczenie jest ukierunkowane na usunięcie przyczyny niedrożności moczowodu. W zależności od etiologii może obejmować postępowanie zachowawcze, zabiegowe (endoskopowe usunięcie przeszkody) lub operacyjne. W przypadkach ostrej niedrożności konieczne może być czasowe odbarczenie górnych dróg moczowych poprzez założenie cewnika moczowodowego (stentu) lub nefrostomii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Dawki toksyczne u szczurów (200-600 mg/kg mc./dobę) i małp marmozet, wielokrotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD 320 mg/dobę), powodowały zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego i wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy. Badania genotoksyczne i rakotwórcze walsartanu dały wyniki negatywne. U szczurów ciężarnych dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotność MRHD) wywołała obniżoną przeżywalność potomstwa i opóźnienie rozwoju, natomiast badania teratogenności w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem nie wykazały działania teratogennego, choć przy dawkach toksycznych dla matki obserwowano toksyczność płodu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mutacja genowa, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost błony środkowej tętniczek, retikulocyty, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, teratogenność, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, uszkodzenie chromosomów, zaburzenie kostnienia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane dotyczące głównie układu pokarmowego, nerkowego oraz rozwoju zarodka i płodu. W układzie pokarmowym obserwowano zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg), a przy wyższych dawkach zmiany te nasilały się. W nerkach stwierdzono zmiany degeneracyjne kanalików, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki około 10-12-krotnie wyższe od klinicznych powodowały rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia mostka oraz opóźnienie kostnienia paliczków kończyn przednich. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie kostnienia, opóźnienie porodu, parametry krwinek czerwonych, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, spermatydy, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, szkliwienie kanalików nerkowych, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wałeczki nerkowe, zaburzenia kostnienia, zapalenie śródmiąższowe, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne i toksyczne przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). U samców szczurów przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym zaobserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, a przy wyższych dawkach owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej. W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony śluzowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki 10-12-krotne powodowały rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki kończyn przednich. Maksymalne dawki niepowodujące zaburzeń rozwojowych wynosiły 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina z walsartanem, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzałe spermatydy, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, karcynogenność, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, opóźnienie porodu, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, testosteron, toksyczność rozwojowa, wałeczek nerkowy, wydłużenie porodu, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). U szczurów zaobserwowano zapalenie warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6× dawki klinicznej oraz owrzodzenia i nadżerki przy wyższych dawkach. Toksyczność nerkowa objawiała się bazofilią, szkliwieniem, rozszerzeniem kanalików nerkowych, wałeczkami nerkowymi, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym i przerostem błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13× dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych stwierdzono rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków i segmentów mostka przy narażeniu 10-12× dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4× dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla połączenia amlodypiny z walsartanem.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bazofilia, choroba nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, rozwój zarodkowo-płodowy, spermatydy, testosteron, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały, że przy narażeniu 1,9-2,6-krotnie wyższym niż dawka kliniczna (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny) u szczurów obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka. Przy narażeniu 7-13-krotnym stwierdzono nefrotoksyczność objawiającą się bazofilią, rozszerzeniem kanalików nerkowych, obecnością wałeczków nerkowych, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym oraz przerostem błony środkowej tętniczek. W badaniach rozwojowych u szczurów przy narażeniu około 10-12-krotnym od dawki klinicznej odnotowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków kończyn przednich oraz segmentów mostka. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, płodność, przerost błony środkowej tętniczek, rozszerzenie moczowodów, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, teratogenność, testosteron, wałeczki nerkowe, wartość hematokrytu, zapalenie śródmiąższowe