psychoza w przebiegu choroby Parkinsona

Psychoza w przebiegu choroby Parkinsona jest jednym z najczęstszych i najbardziej obciążających powikłań neuropsychiatrycznych, dotykającym około 30-60% pacjentów w zaawansowanym stadium choroby. Objawy psychotyczne typowo obejmują omamy wzrokowe (najczęściej), słuchowe, iluzje oraz urojenia (zwykle o charakterze prześladowczym lub niewierności).

Patogeneza psychozy parkinsonowskiej ma charakter wieloczynnikowy. Kluczową rolę odgrywają: leczenie dopaminergiczne (szczególnie agonistami dopaminy), zaawansowany wiek, dłuższy czas trwania choroby, nasilenie objawów motorycznych, współistniejące zaburzenia poznawcze oraz zaburzenia snu. Mechanizmy neurofizjologiczne obejmują dysfunkcję szlaków serotoninergicznych, dopaminergicznych i cholinergicznych w układach korowych i podkorowych.

Diagnostyka wymaga wykluczenia innych przyczyn, takich jak majaczenie, infekcje, zaburzenia metaboliczne czy delirium polekowe. W postępowaniu terapeutycznym pierwszym krokiem jest modyfikacja leczenia przeciwparkinsonowskiego (redukcja lub odstawienie leków w określonej kolejności: antycholinergiki, amantadyna, inhibitory MAO-B, agonisty dopaminy, inhibitory COMT, przy utrzymaniu najniższej skutecznej dawki lewodopy).

W leczeniu farmakologicznym psychozy parkinsonowskiej lekami pierwszego wyboru są atypowe neuroleptyki: klozapina (najskuteczniejsza, ale wymagająca monitorowania) oraz kwetiapina (bezpieczniejsza, choć o mniejszej skuteczności). Pimavanseryn, selektywny odwrotny agonista receptorów 5-HT2A, jest nowszą opcją terapeutyczną zatwierdzoną przez FDA. Klasyczne neuroleptyki są przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia parkinsonizmu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl