błona podstawna kłębków nerkowych

Błona podstawna kłębuszków nerkowych (glomerular basement membrane, GBM) stanowi istotny element filtracyjnej bariery kłębuszkowej w nerkach. Jest to wyspecjalizowana macierz pozakomórkowa zlokalizowana między komórkami śródbłonka naczyń włosowatych kłębuszka a podocytami. Jej grubość wynosi około 300-350 nm, co czyni ją znacznie grubszą niż błony podstawne w innych tkankach.

Strukturalnie błona podstawna kłębuszków nerkowych zbudowana jest głównie z kolagenu typu IV, lamininy, nidogenu/entaktyny oraz proteoglikanów siarczanu heparanu. Te składniki tworzą trójwymiarową sieć, która pełni kluczową rolę w selektywnej filtracji osocza krwi, umożliwiając przechodzenie wody i małych cząsteczek, a zatrzymując białka i komórki krwi.

Nieprawidłowości w strukturze lub składzie błony podstawnej kłębuszków nerkowych mogą prowadzić do szeregu chorób nerek. Przykładami są zespół Alporta (spowodowany mutacjami w genach kodujących kolagen typu IV), cienkich błon podstawnych (charakteryzujący się ścieńczeniem GBM) oraz nefropatia cukrzycowa (z charakterystycznym pogrubieniem błony). Diagnostyka tych zmian wymaga często badania biopsyjnego nerki z oceną w mikroskopie elektronowym.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl