fałdy nalewkowo-nagłośniowe
Fałdy nalewkowo-nagłośniowe (inaczej fałdy przedsionkowe) to parzysty element anatomiczny krtani, będący podłużnymi fałdami błony śluzowej rozciągającymi się między chrząstkami nalewkowatymi a nagłośnią. Znajdują się one powyżej fałdów głosowych właściwych i odgrywają istotną rolę w ochronie dróg oddechowych.
Funkcjonalnie fałdy nalewkowo-nagłośniowe stanowią barierę chroniącą przed aspiracją pokarmów i płynów do dróg oddechowych podczas połykania. Wraz z nagłośnią i innymi strukturami krtani uczestniczą w zamykaniu wejścia do krtani w trakcie aktu połykania, zapobiegając zachłyśnięciu. Nie biorą one bezpośredniego udziału w fonacji, choć mogą wpływać na modyfikację rezonansu głosu.
W praktyce klinicznej zmiany patologiczne w obrębie fałdów nalewkowo-nagłośniowych mogą manifestować się zaburzeniami połykania, dusznością czy zmianami jakości głosu. Ocena tych struktur stanowi ważny element badania laryngologicznego, szczególnie przy diagnostyce chorób krtani, w tym procesów zapalnych, nowotworowych oraz zaburzeń czynnościowych górnych dróg oddechowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie nagłośni u dorosłych stanowi poważne zagrożenie życia, z wyższą śmiertelnością (7-10%) w porównaniu do dzieci (~1%). Kluczowe dla poprawy rokowania jest szybkie rozpoznanie, agresywne zabezpieczenie dróg oddechowych oraz natychmiastowe wdrożenie antybiotykoterapii. Charakterystyczny profil pacjenta to młody, palący mężczyzna z niewielką współchorobowością, u którego dominują bakterie z rodzaju Streptococcus. Objawy takie jak duszność, stridor, obrzęk nagłośni i podwyższony poziom CRP oraz hiperglikemia korelują z cięższym przebiegiem choroby. Nawet w warunkach OIT możliwe jest nagłe zatrzymanie krążeniowo-oddechowe, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania i przygotowania do interwencji w drogach oddechowych.
antybiotykoterapia, białko C-reaktywne, duszność, dysfagia, dysfonia, fałdy nalewkowo-nagłośniowe, Haemophilus influenzae, hiperglikemia, intubacja, martwicze zapalenie nagłośni, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk nagłośni, oddział intensywnej terapii, rifampicyna, ropień okołomigdałkowy, steroidy, Streptococcus, stridor, tonsillektomia, tracheostomia, zapalenie nagłośni, zatrzymanie krążeniowo-oddechowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie nagłośni (epiglottitis) to ostre, potencjalnie zagrażające życiu zakażenie struktur nadgłośniowych, które może prowadzić do krytycznej obturacji dróg oddechowych. Diagnostyka powinna być prowadzona z priorytetem zabezpieczenia drożności dróg oddechowych, szczególnie u dzieci, gdzie ryzyko nagłej niedrożności jest wysokie. Kluczowe objawy kliniczne to silny ból gardła nieproporcjonalny do obrazu jamy ustnej, dysfagia, ślinotok, gorączka, stridor oraz charakterystyczna pozycja trójnożna. Fiberoskopia laryngologiczna stanowi złoty standard diagnostyczny, umożliwiając bezpośrednią wizualizację obrzękniętej, wiśniowo-czerwonej nagłośni i struktur nadgłośniowych, przy minimalnym ryzyku wywołania niedrożności. Badania obrazowe, takie jak boczne zdjęcie RTG szyi (czułość 88-100%, swoistość 87-96%) z charakterystycznym „objawem kciuka” oraz tomografia komputerowa szyi (czułość 88-100%, swoistość ok. 96%) z kontrastem, są pomocnicze i powinny być wykonywane po zabezpieczeniu dróg oddechowych lub przy niskim podejrzeniu klinicznym.
białko C-reaktywne, dysfagia, fałdy nalewkowo-nagłośniowe, fiberoskopia, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, krup, martwicze zapalenie nagłośni, martwicze zapalenie powięzi szyi, morfologia krwi, niewydolność oddechowa, objaw kciuka, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, posiew krwi, pozycja trójnożna, rezonans magnetyczny, ropień nagłośni, ropień okołomigdałkowy, ropień zagardłowy, ślinotok, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, stridor, struktury nadgłośniowe, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie krtani i tchawicy, zapalenie nagłośni