martwica komórek miąższowych
Martwica komórek miąższowych (nekroza miąższowa) to patologiczny proces obumierania komórek funkcjonalnych narządów, takich jak wątroba, nerki czy trzustka. W przeciwieństwie do apoptozy, która jest programowaną śmiercią komórki, nekroza miąższowa występuje w wyniku ostrego uszkodzenia tkanek, najczęściej spowodowanego niedotlenieniem, urazem, działaniem toksyn lub procesami zapalnymi.
W obrazie mikroskopowym martwicy miąższowej obserwuje się utratę struktury komórkowej, obrzęk cytoplazmy, zniszczenie organelli komórkowych oraz rozpad jądra komórkowego (karioreksis, karioliza). Charakterystyczną cechą jest brak odpowiedzi zapalnej we wczesnej fazie procesu. Martwica komórek miąższowych prowadzi do upośledzenia funkcji narządu, a w przypadkach rozległego uszkodzenia może skutkować niewydolnością narządową.
Diagnostyka martwicy miąższowej opiera się na badaniach laboratoryjnych (wzrost aktywności enzymów tkankowych we krwi), badaniach obrazowych oraz histopatologicznych. Leczenie zależy od przyczyny i polega na usunięciu czynnika wywołującego, zapewnieniu prawidłowej perfuzji narządu oraz zastosowaniu terapii wspomagającej funkcje uszkodzonego narządu. W niektórych przypadkach konieczne może być leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripsan 15 mg
Dane przedkliniczne dotyczące arypiprazolu, substancji czynnej leku Aripsan, wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu dawek klinicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniły istotnych działań niepożądanych w warunkach klinicznych. W badaniach długoterminowych u szczurów zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza przy dawkach 20-60 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji AUC 3-10-krotnie wyższej niż u ludzi po maksymalnej dawce. Zwiększona częstość raków nadnerczy u samic szczurów wystąpiła przy dawce 60 mg/kg/dobę (AUC >10-krotne względem ludzi), natomiast margines bezpieczeństwa klinicznego oceniono na 7-krotną ekspozycję AUC. U małp stwierdzono kamicę żółciową przy dawkach 25-125 mg/kg/dobę (AUC 1-3-krotnie wyższe niż u ludzi), jednak stężenia metabolitów w żółci u ludzi były znacznie niższe (6% stężenia małp), co minimalizuje ryzyko podobnych efektów.
arypiprazol, badania przedkliniczne, dawka maksymalna zalecana, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, hydroksyarypiprazol, kamica żółciowa, lipofuscyna, martwica komórek miąższowych, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rak nadnerczy, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, związki siarczanowe