metabolity hydroksylowane
Metabolity hydroksylowane to związki chemiczne powstałe w wyniku procesu hydroksylacji, który polega na wprowadzeniu grupy hydroksylowej (-OH) do cząsteczki związku macierzystego. Ten proces jest jednym z kluczowych mechanizmów biotransformacji fazy I, który zachodzi głównie przy udziale enzymów z rodziny cytochromu P450.
W organizmie człowieka metabolity hydroksylowane powstają podczas metabolizmu różnych substancji, w tym leków, ksenobiotyków oraz związków endogennych. Hydroksylacja często zwiększa rozpuszczalność związków w wodzie, co ułatwia ich dalszą biotransformację i wydalanie z organizmu. Jest to ważny mechanizm detoksykacji, choć w niektórych przypadkach może prowadzić do aktywacji metabolicznej i powstawania reaktywnych, potencjalnie toksycznych metabolitów.
W diagnostyce medycznej oznaczanie metabolitów hydroksylowanych ma istotne znaczenie, szczególnie w monitorowaniu terapii lekowej, diagnostyce zaburzeń metabolicznych oraz w medycynie sądowej. Identyfikacja specyficznych metabolitów hydroksylowanych może dostarczyć informacji o aktywności określonych szlaków metabolicznych, funkcji wątroby oraz wskazywać na ekspozycję na określone substancje egzogenne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apra-swift 15 mg
Dane przedkliniczne dotyczące arypiprazolu, substancji czynnej preparatu Apra-swift, obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, karcynogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Wyniki wskazują, że istotne działania toksyczne pojawiają się jedynie przy dawkach lub ekspozycjach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach obserwowano toksyczny wpływ na nadnercza przy dawkach 20-60 mg/kg/dobę przez 104 tygodnie, z AUC przekraczającym 3-10-krotnie wartości ludzkie. Zwiększona częstość raków nadnerczy u samic szczurów występowała przy dawce 60 mg/kg/dobę, gdzie AUC przekraczało 10-krotnie ekspozycję u ludzi. Najwyższa ekspozycja bez indukcji nowotworów odpowiadała 7-krotnej ekspozycji ludzkiej. U małp stwierdzono kamicę żółciową związaną z odkładaniem metabolitów arypiprazolu przy dawkach 25-125 mg/kg/dobę, z AUC 1-3-krotnie wyższym niż u ludzi, jednak stężenia metabolitów w żółci ludzkiej przy dawce 30 mg/dobę nie przekraczały 6% stężeń małp, co jest poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, AUC leku, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kamica żółciowa, karcynogenność, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, obumieranie komórek miąższowych, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asduter 30 mg
Produkt leczniczy Asduter zawierający arypiprazol przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy dawkach klinicznych. W badaniach wielokrotnych dawek u szczurów (20-60 mg/kg mc./dobę, AUC 3-10x wyższe niż u ludzi) zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza, w tym gromadzenie lipofuscyny i obumieranie komórek miąższowych. Badania rakotwórczości wykazały zwiększoną częstość nowotworów nadnerczy u samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC 10x wyższe niż u ludzi), natomiast dawka bez efektów nowotworowych odpowiadała 7-krotnej ekspozycji u ludzi. U naczelnych podawanie dawek 25-125 mg/kg mc./dobę (AUC 1-3x wyższe niż u ludzi) wiązało się z kamicą żółciową związaną z odkładaniem siarczanowych metabolitów arypiprazolu, jednak stężenia tych metabolitów u ludzi pozostawały znacznie niższe (6% stężenia u małp) i poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, hydroksyarypiprazol, kamica żółciowa, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, neurotoksyczność, opóźnienie mineralizacji kości, potencjał genotoksyczny, profil toksyczności, rak nadnerczy, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, związki siarczanowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arpixor 30 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Arpixor, przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Wyniki nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Toksyczne efekty obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane, np. u szczurów dawki 20-60 mg/kg m.c./dobę (AUC 3-10-krotnie wyższe niż u ludzi) powodowały toksyczny wpływ na nadnercza, a dawka 60 mg/kg m.c./dobę (AUC >10-krotnie wyższe) zwiększała częstość nowotworów nadnerczy. U małp dawki 25-125 mg/kg m.c./dobę (AUC 1-3-krotnie wyższe niż u ludzi) wywoływały kamicę żółciową z powodu odkładania siarczanowych metabolitów, jednak stężenia tych metabolitów u ludzi przy dawce 30 mg/dobę nie przekraczały 6% stężeń obserwowanych u małp i były znacznie poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
aripiprazol, badania farmakologiczne, badania toksykologiczne, genotoksyczność, kamica żółciowa, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości, neurotoksyczność, obumieranie komórek, rak nadnerczy, teratogenność, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apra 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne arypiprazolu, substancji czynnej leku Apra, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza przy dawkach 20-60 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji AUC 3-10-krotnie wyższej niż u ludzi po maksymalnej dawce klinicznej. Zwiększona częstość nowotworów nadnerczy wystąpiła jedynie przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC >10-krotne względem ludzi). U małp stwierdzono kamicę żółciową przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę, z ekspozycją AUC 1-3 razy wyższą niż u ludzi, jednak stężenia metabolitów w żółci ludzkiej pozostawały znacznie poniżej progu rozpuszczalności in vitro. Profil toksyczności u młodych zwierząt był zbliżony do dorosłych, bez dowodów neurotoksyczności czy negatywnego wpływu na rozwój.
arypiprazol, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, kamica żółciowa, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, obumieranie komórek miąższowych, profil toksyczności, rak nadnerczy, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripsan 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące arypiprazolu, obejmujące badania farmakologiczne, toksykologiczne oraz oceny genotoksyczności, rakotwórczości i wpływu na rozród, nie wykazały istotnego zagrożenia przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, np. toksyczny wpływ na nadnercza szczurów pojawił się przy dawkach 20-60 mg/kg/dobę przez 104 tygodnie, co odpowiada ekspozycji AUC 3-10-krotnie wyższej niż u ludzi. Zwiększona częstość nowotworów nadnerczy u samic szczurów wystąpiła przy dawce 60 mg/kg/dobę (AUC >10-krotne w stosunku do ludzi), natomiast brak nowotworów obserwowano przy ekspozycji odpowiadającej 7-krotnej dawce ludzkiej. U małp podawano dawki 25-125 mg/kg/dobę, co skutkowało kamicą żółciową związaną z odkładaniem siarczanowych metabolitów, przy ekspozycji AUC 1-3-krotnie wyższej niż u ludzi stosujących maksymalną dawkę 30 mg/dobę. Stężenie tych metabolitów w żółci ludzkiej nie przekraczało 6% wartości obserwowanej u małp, co jest znacznie poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, dawka subterapeutyczna, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, nadnercza, neurotoksyczność, rak nadnerczy, rakotwórczość, toksyczność ciążowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, wpływ na rozród - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esogasec 40 mg
Ezomeprazol, substancja czynna leku Esogasec, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowej dawce 40 mg wynosi 64%, a po wielokrotnym podaniu raz na dobę wzrasta do 89%. W przypadku dawki 20 mg wartości te wynoszą odpowiednio 50% i 68%. Lek podawany jest w formie peletek dojelitowych, odpornych na działanie kwasu żołądkowego, co zabezpiecza jego stabilność. Ezomeprazol wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (97%) oraz pozorną objętość dystrybucji około 0,22 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z całkowitym klirensem około 17 l/h po jednorazowym podaniu i 9 l/h po wielokrotnym. Okres półtrwania wynosi około 1,3 godziny, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami bez kumulacji. Metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej, a około 80% dawki jest wydalane z moczem, poniżej 1% w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P-450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka nieliniowa, hamowanie enzymu, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens, klirens ogólnoustrojowy, metabolity demetylowane, metabolity hydroksylowane, metabolizm szybki, metabolizm wolny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletki dojelitowe, pochodna sulfonowa, sok żołądkowy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram łączy atorwastatynę (40 mg), peryndopryl z argininą (10 mg) oraz amlodypinę (10 mg), przy czym badania farmakokinetyczne wykazały, że jednoczesne podanie tych substancji powoduje nieistotne klinicznie zwiększenie AUC atorwastatyny o 23% oraz wzrost Cmax peryndoprylu o 19%, bez wpływu na farmakokinetykę aktywnego metabolitu peryndoprylatu. Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-2 h), wysokim wiązaniem z białkami osocza (≥98%) i metabolizmem wątrobowym przez CYP3A4, z okresem półtrwania eliminacji około 14 h i działania 20-30 h. Peryndopryl szybko przekształca się do aktywnego peryndoprylatu (Tmax 3-4 h, okres półtrwania ~17 h), eliminowanego głównie przez nerki, natomiast amlodypina wykazuje Tmax 6-12 h, biodostępność 64-80%, silne wiązanie z białkami (97,5%) i długi okres półtrwania 35-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Pokarm zmniejsza przekształcanie peryndoprylu w peryndoprylat, dlatego peryndopryl należy przyjmować na czczo.
białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450 3A4, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, enzym konwertujący angiotensynę, glikoproteina p, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, klirens żółciowy, marskość wątroby, metabolity hydroksylowane, objętość dystrybucji, peryndoprylat, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompy efluksowe, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, substancje czynne, transportery wątrobowe, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Stediril 30 150 mcg + 30 mcg
Stediril 30 to doustny środek antykoncepcyjny zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu. Lewonorgestrel charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Wiąże się głównie z SHBG, z frakcją wolną 1-2%, co stanowi formę aktywną farmakologicznie. Metabolizm lewonorgestrelu obejmuje redukcję grupy Δ4-3-oxy, hydroksylację (2α, 1β, 16β) oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 21-26 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z moczem w postaci sprzężonych metabolitów. Kumulacja lewonorgestrelu prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w drugiej połowie cyklu stosowania.
biodostępność, Cmax, cytochrom P-450, doustny środek antykoncepcyjny, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z organizmu, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metabolity hydroksylowane, okres półtrwania, SHBG, sprzęganie, sprzęganie z kwasem glukuronowym, środek antykoncepcyjny, stan stacjonarny, Stediril 30, tabletka drażowana, tetrahydrolewonorgestrel - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tractiva 20 mg
Przedkliniczne badania arypiprazolu, substancji czynnej leku Tractiva, wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dawki kliniczne, co potwierdza ograniczone ryzyko działań niepożądanych w praktyce. U szczurów podawanie dawek 20-60 mg/kg mc./dobę przez 104 tygodnie skutkowało toksycznym wpływem na nadnercza, w tym gromadzeniem lipofuscyny i obumieraniem komórek miąższowych, przy ekspozycji AUC 3-10-krotnie wyższej niż u ludzi. Zwiększona częstość nowotworów nadnerczy u samic szczurów wystąpiła przy dawce 60 mg/kg mc./dobę, odpowiadającej ekspozycji AUC ponad 10-krotnie wyższej niż u ludzi, przy czym brak nowotworów przy ekspozycji 7-krotnie wyższej niż u ludzi. U małp zaobserwowano kamicę żółciową po dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę, przy ekspozycji AUC 1-3 razy wyższej niż u ludzi, jednak stężenia metabolitów w żółci u ludzi były znacznie niższe (6%) niż u zwierząt i poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, dawka subterapeutyczna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, kamica żółciowa, komórki miąższowe nadnerczy, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, stan stacjonarny, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Explemed 15 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne arypiprazolu wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach długoterminowych u szczurów podawanie dawek 20-60 mg/kg mc./dobę przez 104 tygodnie (3-10-krotna ekspozycja AUC względem maksymalnej dawki u ludzi) skutkowało toksycznym wpływem na nadnercza, w tym gromadzeniem lipofuscyny i obumieraniem komórek miąższowych. U samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (>10-krotna ekspozycja AUC) zaobserwowano zwiększoną częstość raków nadnerczy i gruczolaków. W badaniach na małpach dawki 25-125 mg/kg mc./dobę (1-3-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) indukowały kamicę żółciową związaną z odkładaniem siarczanowych metabolitów arypiprazolu. Nie stwierdzono neurotoksyczności ani negatywnego wpływu na rozwój młodych zwierząt, a badania genotoksyczności potwierdziły brak właściwości genotoksycznych substancji czynnej.
arypiprazol, AUC w stanie stacjonarnym, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, ekspozycja farmakologiczna, genotoksyczność, gruczolak, kamica żółciowa, lipofuscyna, martwica komórek miąższowych, metabolity hydroksylowane, neurotoksyczność, opóźnienie mineralizacji kości, rak nadnerczy, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa płodu, właściwość genotoksyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apiprax 15 mg
Dane przedkliniczne dotyczące arypiprazolu, substancji czynnej leku Apiprax, obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych i toksykologicznych, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Toksyczność po podaniu wielokrotnym ujawniała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki kliniczne, m.in. toksyczny wpływ na nadnercza u szczurów przy dawkach 20-60 mg/kg mc./dobę (AUC 3-10-krotnie wyższe niż u ludzi), zwiększona częstość nowotworów nadnerczy przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC >10-krotnie wyższe), oraz kamica żółciowa u małp przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę (AUC 1-3-krotnie wyższe niż u ludzi). W badaniach na młodych zwierzętach nie stwierdzono neurotoksyczności ani negatywnego wpływu na rozwój, a badania genotoksyczności potwierdziły brak właściwości genotoksycznych arypiprazolu.
arypiprazol, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, nowotwór nadnerczy, ocena farmakologiczna bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rak nadnerczy, toksyczność, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sidretella 30 3 mg + 0,03 mg
Drospirenon, podany doustnie w dawce 3 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w surowicy około 38 ng/ml po 1-2 godzinach oraz biodostępnością 76-85%. Jego okres półtrwania wynosi 31 godzin, a w stanie stacjonarnym po 8 dniach terapii stężenie wzrasta do około 70 ng/ml. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (3-5% w postaci wolnej), nie wykazuje powinowactwa do SHBG ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z metabolitami wydalanymi z kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4. Klirens metaboliczny wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby (klasa B Child-Pugha) stężenia drospirenonu są odpowiednio wyższe, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję leku w tych grupach.
biodostępność drospirenonu, CYP3A4, cytochrom P450, drospirenon i etynyloestradiol, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykoidy, hiperkaliemia, hydroksylacja, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, kwas glukuronowy, metabolity hydroksylowane, metabolizm drospirenonu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, siarczan dihydrodrospirenonu, skala Childa-Pugha, spironolakton, stan stacjonarny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripilek 5 mg
Aripiprazol, substancja czynna preparatu Aripilek, przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Wyniki nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy dawkach terapeutycznych. Toksyczne efekty, takie jak gromadzenie lipofuscyny i obumieranie komórek miąższowych nadnerczy u szczurów, pojawiały się przy dawkach 20-60 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-10-krotnej ekspozycji AUC w stosunku do maksymalnej dawki u ludzi. Długoterminowo zaobserwowano wzrost częstości nowotworów nadnerczy u samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (>10-krotna ekspozycja AUC). W badaniach na naczelnych stwierdzono kamicę żółciową przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę, z ekspozycją AUC 1-3 razy wyższą niż u ludzi, jednak stężenia metabolitów w żółci ludzkiej pozostawały znacznie poniżej progu rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, badanie genotoksyczności, dawka subterapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, kamica żółciowa, komórki miąższowe nadnerczy, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, rak nadnerczy, stężenie w żółci, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, związki siarczanowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vixpo 3 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Vixpo zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg etynyloestradiolu, które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Drospirenon wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością 76-85%. Jego okres półtrwania wynosi 31 godzin, a stężenie w stanie stacjonarnym osiąga około 70 ng/ml po 8 dniach leczenia, z kumulacją na poziomie około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami, nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG, a metabolizm zachodzi głównie przez otwarcie pierścienia laktonowego, redukcję i sulfatację oraz oksydacyjną przemianę przez CYP4A4. Metabolity są wydalane z kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania eliminacji około 40 godzin. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby (Child-Pugh B) stężenia drospirenonu są odpowiednio porównywalne lub zwiększone o 37%, bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję leku w tych grupach.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, albumina, biodostępność drospirenonu, biodostępność etynyloestradiolu, cytochrom P450, drospirenon etynyloestradiol, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, kwasowa postać drospirenonu, łagodne zaburzenia czynności nerek, metabolity hydroksylowane, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, powinowactwo do białek osocza, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wchłanianie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripiprazole Medical Valley 30 mg
Dane przedkliniczne dotyczące arypiprazolu nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka w zakresie bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję i rozwój. Toksyczne efekty obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. U szczurów poddanych 104-tygodniowemu leczeniu dawkami 20-60 mg/kg mc./dobę (3-10-krotna ekspozycja AUC w porównaniu do ludzi) stwierdzono toksyczny wpływ na nadnercza, w tym gromadzenie lipofuscyny i obumieranie komórek miąższowych, a także zwiększoną częstość występowania raków i gruczolaków nadnerczy przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (10-krotna ekspozycja AUC). Największa ekspozycja bez indukcji nowotworów odpowiadała 7-krotnej ekspozycji u ludzi stosujących zalecane dawki terapeutyczne.
arypiprazol, AUC, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, dawka wielokrotna, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nadnercza, kamica żółciowa, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, obumieranie komórek miąższowych, rak nadnerczy, rakotwórczość, samica ciężarna, toksyczność matczyna, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, właściwość genotoksyczna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axia 0,02 mg + 3 mg
Produkt leczniczy Axia zawiera drospirenon (3 mg) oraz etynyloestradiol (0,02 mg), które charakteryzują się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym. Drospirenon osiąga maksymalne stężenie 38 ng/ml po 1-2 godzinach, z biodostępnością 76-85%, a jego okres półtrwania wynosi 31 godzin. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml po około 8 dniach stosowania, z kumulacją na poziomie około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami, nie z SHBG ani CBG, a metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z eliminacją metabolitów w stosunku kał:mocz 1,2:1,4. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (Child-Pugh B) stężenia drospirenonu są odpowiednio zmodyfikowane, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy.
biodostępność, CYP3A4, drospirenon, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja aromatyczna, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4/5, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, klirens po podaniu doustnym, koniugacja przedukładowa, koniugaty glukuronidowe, metabolity, metabolity hydroksylowane, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aribit ODT 30 mg
Dane przedkliniczne arypiprazolu, substancji czynnej Aribit ODT, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. Toksyczność po wielokrotnym podaniu ujawniała się głównie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane u ludzi (np. 20-60 mg/kg mc./dobę u szczurów, co odpowiada 3-10-krotnej ekspozycji AUC u ludzi). Zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza (gromadzenie lipofuscyny, obumieranie komórek miąższowych) oraz zwiększoną częstość raka nadnerczy u samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (10-krotna ekspozycja AUC). U małp stwierdzono kamicę żółciową związaną z odkładaniem siarczanowych metabolitów arypiprazolu przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę (1-3x AUC u ludzi), jednak stężenia tych metabolitów w żółci ludzkiej były znacznie niższe (6% stężenia małp). Badania genotoksyczności wykazały brak właściwości genotoksycznych, a profil toksyczności u młodych zwierząt był porównywalny z dorosłymi, bez dowodów neurotoksyczności czy zaburzeń rozwojowych.
arypiprazol, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, dawka subterapeutyczna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, nowotwór nadnerczy, rak nadnercza, rakotwórczość, stan stacjonarny, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na rozród, związki siarczanowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zatotabs 400 mg + 60 mg
Lek Zatotabs zawiera 400 mg ibuprofenu oraz 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku, które charakteryzują się odrębnymi, ale komplementarnymi właściwościami farmakokinetycznymi. Ibuprofen wykazuje dobrą biodostępność doustną na poziomie 71% (forma racemiczna), z aktywnym enancjomerem S(+), natomiast R(-) ulega częściowej konwersji do formy czynnej. Wchłanianie ibuprofenu odbywa się w żołądku i jelicie cienkim, a okres półtrwania wynosi około 2 godziny. Pseudoefedryna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 0,5-3 godzin, z początkiem działania już po 15-30 minutach i czasem działania terapeutycznego 4-6 godzin. Jej okres półtrwania wynosi 5-8 godzin, jednak może się wydłużyć do 50 godzin przy alkalizacji moczu. Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie do pochodnych karboksylowanych (37%) i hydroksylowanych (25%), a pseudoefedryna przekształca się do norpseudoefedryny (10-30% metabolitów).
ADME, alkalizacja moczu, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, deksibuprofen, działanie sympatykomimetyczne, efekt terapeutyczny, enancjomer, enancjomer R, ibuprofen z pseudoefedryną, interakcja farmakokinetyczna, metabolity hydroksylowane, metabolity ibuprofenu, norpseudoefedryna, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pH moczu, proces farmakokinetyczny, profil działania leku, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe, wydalanie w postaci niezmienionej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elin 250 mcg + 35 mcg
Lek Elin zawiera 250 µg norgestymatu oraz 35 µg etynyloestradiolu, które po podaniu doustnym wykazują szybkie wchłanianie. Norgestymat jest intensywnie metabolizowany do aktywnych progestagenów – norelgestrominu i norgestrelu, które osiągają maksymalne stężenia w surowicy odpowiednio po około 1,5 godziny. Stężenie samego norgestymatu pozostaje poniżej granicy oznaczalności (0,1 ng/ml). Etynyloestradiol osiąga stężenie maksymalne szybciej, bo po około 1,2 godziny. Metabolity norgestymatu wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (>97%), przy czym norelgestromin wiąże się głównie z albuminami, a norgestrel z SHBG, co wpływa na ich aktywność biologiczną. Etynyloestradiol również wiąże się głównie z albuminami. Okresy półtrwania w fazie eliminacji wynoszą: 10-15 godzin dla etynyloestradiolu, 24,9 godziny dla norelgestrominu oraz 45 godzin dla norgestrelu.
aktywność biologiczna, białko wiążące hormony płciowe, działanie progestagenowe, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, lewonorgestrel, metabolity hydroksylowane, metabolity norgestymatu, metabolizm pierwszego przejścia, norgestymat i etynyloestradiol, norgestymat z etynyloestradiolem, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry farmakokinetyczne, procesy metaboliczne, progestageny, proporcjonalność dawki, przemiany metaboliczne, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripilek 30 mg
Przedkliniczne badania arypiprazolu, substancji czynnej Aripileku, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u szczurów (20-60 mg/kg mc./dobę, AUC 3-10x wyższa niż u ludzi) zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza, w tym gromadzenie lipofuscyny i obumieranie komórek miąższowych. U samic szczurów poddanych dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC 10x wyższa) stwierdzono zwiększoną częstość raków i gruczolaków nadnerczy. U małp podawano dawki 25-125 mg/kg mc./dobę (AUC 1-3x wyższa, a wg mg/m² pc. 16-81x wyższa), co skutkowało kamicą żółciową związaną z odkładaniem sprzężonych metabolitów arypiprazolu. W badaniach genotoksyczności arypiprazol nie wykazywał działania genotoksycznego, a profil toksyczności u młodych zwierząt był porównywalny z dorosłymi, bez dowodów neurotoksyczności.
Aripilek, arypiprazol, AUC w stanie stacjonarnym, badanie farmakologiczne, dawka maksymalna, genotoksyczność, gruczolak nadnercza, kamica żółciowa, lipofuscyna, martwica komórek miąższowych, metabolity hydroksylowane, neurotoksyczność, rak nadnerczy, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie mineralizacji kości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arpixor 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa arypiprazolu obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W badaniach długoterminowych na szczurach (20-60 mg/kg m.c./dobę przez 104 tygodnie) zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza oraz zwiększoną częstość nowotworów nadnerczy przy ekspozycji 3-10-krotnie wyższej niż u ludzi stosujących maksymalną zalecaną dawkę. U małp podawanie dawek 25-125 mg/kg m.c./dobę przez 39 tygodni skutkowało kamicą żółciową, przy ekspozycji 1-3-krotnie wyższej niż u ludzi (lub 16-81-krotnie wyższej w przeliczeniu na mg/m² pc). W badaniach na młodych szczurach i psach profil toksyczności był zbliżony do dorosłych, bez dowodów neurotoksyczności. Arypiprazol nie wykazuje właściwości genotoksycznych w standardowych testach.
arypiprazol, AUC, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, genotoksyczność, gruczolak, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, nadnercza, neurotoksyczność, nowotwór nadnerczy, rak nadnercza, rakotwórczość, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, związki siarczanowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripiprazole Aurovitas 30 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa arypiprazolu, substancji czynnej Aripiprazole Aurovitas, obejmowała standardowe badania farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia przy stosowaniu terapeutycznych dawek (15-30 mg/dobę). Toksyczne efekty, takie jak toksyczność nadnerczy u szczurów (dawki 20-60 mg/kg/dobę, AUC 3-10-krotnie wyższe niż u ludzi) oraz zwiększona częstość nowotworów nadnerczy przy dawce 60 mg/kg/dobę (AUC 10-krotnie wyższe), występowały jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej kliniczne dawki. U małp obserwowano kamicę żółciową związaną z odkładaniem metabolitów arypiprazolu, przy ekspozycji 1-3-krotnie wyższej niż u ludzi (lub 16-81-krotnie po przeliczeniu na mg/m²), jednak stężenia metabolitów w żółci ludzkiej były znacznie niższe i poniżej granicy rozpuszczalności in vitro.
arypiprazol, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, związki siarczanowe sprzężone - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas 600 mg + 200 mg + 245 mg
Farmakokinetyka produktu złożonego zawierającego efawirenz, emtrycytabinę i tenofowir dizoproksyl została oceniona na podstawie badań poszczególnych składników podawanych oddzielnie u pacjentów zakażonych HIV oraz badania biorównoważności GS-US-177-0105 u zdrowych ochotników. Efawirenz osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 2264 ng/ml po 5 godzinach, z okresem półtrwania około 180 godzin, wykazując silne wiązanie z białkami osocza (>99%) i metabolizm głównie przez CYP3A4 i CYP2B6. Emtrycytabina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax 2130 ng/ml po 1-2 godzinach), niskim wiązaniem z białkami (<4%) i eliminacją głównie przez nerki (ok. 86% dawki w moczu), z okresem półtrwania około 10 godzin. Tenofowir dizoproksyl osiąga Cmax 325 ng/ml po około 1 godzinie, z okresem półtrwania 18 godzin, niskim wiązaniem z białkami (<0,7%) i wydalany głównie przez nerki (70-80% dawki w moczu). Podanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym zwiększa ekspozycję efawirenzu (AUC o 28%, Cmax o 79%) oraz tenofowiru (AUC o 43,6%, Cmax o 16%), co może nasilać działania niepożądane, dlatego zaleca się stosowanie na czczo.
AUC, autoindukcja metabolizmu, biodostępność, biorównoważność, cytochrom P450, efawirenz emtrycytabina tenofowir dizoproksyl, glukuronizacja, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh-Turcotte, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolity hydroksylowane, narażenie na lek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, transport kanalikowy, UGT1A1, wariant genetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Explemed 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa arypiprazolu wykazały korzystny profil toksykologiczny przy dawkach terapeutycznych. Toksyczność po podaniu wielokrotnym ujawniała się jedynie przy dawkach 3-10-krotnie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi (20-60 mg/kg mc./dobę u szczurów przez 104 tygodnie), manifestując się toksycznym wpływem na nadnercza oraz zwiększoną częstością raków nadnerczy u samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (ekspozycja AUC >10-krotna względem ludzi). U małp obserwowano kamicę żółciową przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę, jednak stężenia metabolitów w żółci ludzkiej przy dawce 30 mg/dobę nie przekraczały 6% stężeń małp, co ogranicza znaczenie kliniczne tego zjawiska. Badania genotoksyczności potwierdziły brak właściwości genotoksycznych, a wpływ na płodność był nieistotny.
arypiprazol, AUC, badanie farmakologiczne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, gruczolak nadnerczy, hepatotoksyczność, kamica żółciowa, lipofuscyna, metabolity hydroksylowane, mineralizacja kości, neurotoksyczność, obumieranie komórek miąższowych, rak nadnerczy, rakotwórczość, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność u samic ciężarnych, właściwości genotoksyczne