przewlekły tik ruchowy
Przewlekły tik ruchowy to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, nagłymi, powtarzalnymi ruchami określonych grup mięśniowych. W przeciwieństwie do tikow przejściowych, tiki przewlekłe utrzymują się ponad rok. Mogą one dotyczyć różnych części ciała, najczęściej obejmują twarz, szyję oraz ramiona.
Przewlekłe tiki ruchowe mogą występować jako izolowane zaburzenie lub jako część zespołu Tourette’a, gdy towarzyszą im tiki wokalne. Etiologia tych zaburzeń jest wieloczynnikowa i obejmuje predyspozycje genetyczne oraz nieprawidłowości w funkcjonowaniu jąder podstawy mózgu i układu dopaminergicznego. Badania wskazują na rolę zaburzeń w obwodach korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowych.
Diagnostyka przewlekłych tików ruchowych opiera się głównie na wywiadzie klinicznym i obserwacji, przy jednoczesnym wykluczeniu innych schorzeń neurologicznych. Leczenie obejmuje farmakoterapię (m.in. leki przeciwpsychotyczne, klonidyna, baklofen), terapię behawioralną (techniki odwracania nawyku) oraz w wybranych przypadkach głęboką stymulację mózgu. Tiki często nasilają się w okresach stresu, zmęczenia czy intensywnych emocji, dlatego istotnym elementem postępowania jest również edukacja pacjenta oraz wsparcie psychologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atofab
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. W badaniach klinicznych odnotowano zwiększoną częstość myśli i prób samobójczych w tej grupie wiekowej, podczas gdy u dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic w porównaniu z placebo. Ponadto, atomoksetyna może powodować niewielkie przyspieszenie tętna (<10 uderzeń/min) i wzrost ciśnienia tętniczego (<5 mm Hg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych obserwowano zmiany tętna ≥20 uderzeń/min i ciśnienia tętniczego ≥15-20 mm Hg, które u części pacjentów utrzymywały się lub nasilały (15-26% dzieci i 27-32% dorosłych). Z tego względu zaleca się szczegółową ocenę układu sercowo-naczyniowego przed rozpoczęciem terapii, regularne monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego (przed leczeniem, podczas terapii, po zmianie dawki oraz co 6 miesięcy) oraz konsultacje kardiologiczne u pacjentów z podejrzeniem chorób serca. Atomoksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego.
ADHD, atomoksetyna, choroba mózgowo-naczyniowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, duszność, enzym wątrobowy, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie o niewyjaśnionej przyczynie, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, przewlekły tik ruchowy, reakcja anafilaktyczna, ryzyko sercowo-naczyniowe, stan lękowy, strukturalna wada serca, strukturalne zaburzenie czynności serca, tachykardia, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Konaten
Atomoksetyna, zawarta w preparacie Konaten, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. W badaniach klinicznych odnotowano zwiększoną częstość zachowań samobójczych w tej grupie wiekowej, co wymaga uważnej obserwacji pacjentów, szczególnie na początku terapii. Lek może powodować istotne zmiany parametrów układu krążenia, takie jak przyspieszenie rytmu serca (średnio <10 uderzeń/min) oraz wzrost ciśnienia tętniczego (średnio <5 mmHg), a u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych zmiany te mogą być bardziej nasilone (o ≥20 uderzeń/min i 15-20 mmHg). Długotrwałe podwyższenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do przerostu mięśnia sercowego, dlatego przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie szczegółowego wywiadu i badań kardiologicznych, zwłaszcza u pacjentów z wadami serca lub chorobami układu krążenia. Zaleca się regularne monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego – przed terapią, podczas leczenia, po każdej zmianie dawki oraz co najmniej co 6 miesięcy.
atomoksetyna, bilirubina, choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz, duszność, enzym wątrobowy, halucynacja, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie o niewyjaśnionej przyczynie, ostra niewydolność wątroby, pokrzywka, powysiłkowy ból w klatce piersiowej, próba samobójcza, przerost mięśnia sercowego, przewlekły tik ruchowy, reakcja anafilaktyczna, rytm serca, stan pobudzenia, urojenie, uszkodzenie wątroby, wysypka, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka