ADHD typu nieuważnego

ADHD typu nieuważnego (ang. Predominantly Inattentive ADHD) to jedna z trzech głównych postaci zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, charakteryzująca się przewagą objawów zaburzeń koncentracji uwagi przy mniejszym nasileniu lub braku hiperaktywności i impulsywności.

Pacjenci z tym typem ADHD wykazują trudności w utrzymaniu skupienia, często popełniają błędy wynikające z nieuwagi, mają problemy z organizacją zadań i czynności, łatwo rozpraszają się pod wpływem zewnętrznych bodźców oraz wykazują tendencję do zapominania o codziennych obowiązkach. Charakterystyczne jest również unikanie lub niechęć do zadań wymagających długotrwałego wysiłku umysłowego.

Diagnostyka ADHD typu nieuważnego bywa trudniejsza niż w przypadku typu mieszanego czy nadruchowego, ponieważ objawy są mniej widoczne i mogą być błędnie interpretowane jako lenistwo, brak motywacji czy nieposłuszeństwo. Zgodnie z kryteriami DSM-5, do rozpoznania wymagane jest występowanie co najmniej sześciu objawów nieuwagi (u dorosłych pięciu) przez minimum 6 miesięcy, w stopniu nieodpowiednim do wieku rozwojowego.

Leczenie obejmuje terapię farmakologiczną (najczęściej leki psychostymulujące lub atomoksetynę), interwencje psychospołeczne, terapię poznawczo-behawioralną oraz trening umiejętności organizacyjnych. Przy odpowiednim wsparciu i dostosowaniu metod nauczania osoby z ADHD typu nieuważnego mogą skutecznie funkcjonować zarówno w środowisku edukacyjnym, jak i zawodowym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl