paraproteina
Paraproteina, znana również jako białko monoklonalne lub białko M, to nieprawidłowe białko produkowane przez jedną linię komórek plazmatycznych. W warunkach fizjologicznych komórki plazmatyczne wytwarzają różnorodne przeciwciała (immunoglobuliny) w odpowiedzi na antygeny. Natomiast w przypadku zaburzeń limfoproliferacyjnych dochodzi do niekontrolowanego namnażania jednego klonu komórek plazmatycznych, produkujących identyczne białko – paraproteinę.
Obecność paraproteiny we krwi lub moczu jest charakterystyczna dla gammapatii monoklonalnych, takich jak szpiczak mnogi, makroglobulinemia Waldenströma, amyloidoza AL oraz gammapatia monoklonalna o nieokreślonym znaczeniu (MGUS). Paraproteiny mogą być pełnymi immunoglobulinami (IgG, IgA, IgM, IgD lub IgE) lub tylko ich fragmentami (łańcuchy lekkie kappa lub lambda).
Diagnostyka paraprotein obejmuje elektroforezę białek surowicy, immunofiksację oraz oznaczenie wolnych łańcuchów lekkich w surowicy i moczu. Wykrycie paraproteiny wymaga dalszej diagnostyki w kierunku chorób nowotworowych układu krwiotwórczego, zwłaszcza gdy jej stężenie przekracza 30 g/l lub gdy obserwuje się progresję jej stężenia w kolejnych badaniach.
Obecność paraprotein może prowadzić do różnorodnych powikłań, takich jak niewydolność nerek, zespół nadlepkości, neuropatia, skaza krwotoczna czy zwiększona podatność na zakażenia. Monitorowanie stężenia paraproteiny jest istotnym elementem oceny skuteczności leczenia chorób, w których występuje.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib medac jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia. Zaleca się podanie 6 cykli, z możliwością kontynuacji do 8 cykli u pacjentów z odpowiedzią. W przypadku toksyczności niehematologicznej stopnia ≥ 3 lub hematologicznej stopnia 4, leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Neuropatia obwodowa wymaga modyfikacji dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, do przerwania leczenia przy stopniu 4. W terapii skojarzonej bortezomib podawany jest z innymi lekami, np. deksametazonem (20-40 mg w określonych dniach cyklu), melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) w schematach dostosowanych do rodzaju nowotworu i stanu pacjenta. Przed każdym cyklem należy potwierdzić odpowiednie wartości hematologiczne (np. liczba płytek ≥ 70 x 10⁹/l, neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/l) oraz brak istotnej toksyczności niehematologicznej.
bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, całkowita remisja, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności wątroby