przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych

Przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych (HSCT – Hematopoietic Stem Cell Transplantation) to procedura medyczna polegająca na zastąpieniu nieprawidłowego lub uszkodzonego szpiku kostnego zdrowymi komórkami macierzystymi, zdolnymi do wytwarzania prawidłowych komórek krwi. Metoda ta stanowi istotną opcję terapeutyczną w leczeniu wielu chorób hematologicznych, onkologicznych i niektórych schorzeń immunologicznych.

Wyróżnia się dwa główne rodzaje przeszczepień: autologiczne (gdy dawcą jest sam pacjent) oraz allogeniczne (gdy komórki pochodzą od zgodnego immunologicznie dawcy). Źródłem komórek macierzystych może być szpik kostny, krew obwodowa po mobilizacji lub krew pępowinowa. Przed procedurą pacjent poddawany jest kondycjonowaniu (chemioterapii i/lub radioterapii), którego celem jest zniszczenie chorobowego szpiku i stworzenie przestrzeni dla przeszczepianych komórek.

Wskazaniami do HSCT są m.in. ostre i przewlekłe białaczki, chłoniaki, szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne, ciężkie nabyte i wrodzone niedokrwistości aplastyczne oraz niektóre choroby metaboliczne. Procedura wiąże się z ryzykiem powikłań, w tym choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), infekcji, niewydolności narządowej czy nawrotu choroby podstawowej.

Sukces przeszczepienia zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, stan ogólny, typ choroby podstawowej, stopień zgodności tkankowej z dawcą oraz zastosowany protokół kondycjonowania. Postępy w technikach przeszczepiania, profilaktyce powikłań i leczeniu wspomagającym znacząco poprawiły wyniki HSCT w ostatnich dekadach, czyniąc tę metodę cennym narzędziem terapeutycznym w medycynie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib MSN 3,5 mg

Bortezomib MSN, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg bortezomibu), jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. Po rozpuszczeniu uzyskuje stężenie 2,5 mg/ml przy podaniu podskórnym oraz 1 mg/ml przy podaniu dożylnym. W terapii nawrotowego szpiczaka mnogiego lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem u pacjentów po co najmniej jednej linii leczenia. W pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii bortezomib łączy się z melfalanem i prednizonem. W indukcji przed przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych stosuje się go w kombinacji z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib podaje się w schemacie z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, melfalan i prednizon, nawrotowy szpiczak mnogi, oporny szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole STADA 100 mg

Charakterystyka działań niepożądanych pozakonazolu opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących ponad 2400 pacjentów i zdrowych ochotników, w tym 230 pacjentów stosujących tabletki dojelitowe oraz 288 pacjentów leczonych z powodu inwazyjnej aspergilozy. Ekspozycja osoczowa po podaniu tabletek była wyższa niż po zawiesinie doustnej, co może wpływać na profil bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi są nudności (bardzo często, ≥1/10), wymioty, biegunka, gorączka oraz podwyższone stężenie bilirubiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – po wprowadzeniu zawiesiny doustnej odnotowano przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby zakończonego zgonem. Często obserwuje się podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa, GGTP) oraz bilirubiny, a rzadziej poważne zaburzenia wątroby, takie jak niewydolność czy cholestatyczne zapalenie wątroby.
afazja, biegunka, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba refluksowa żołądkowo-przełykowa, encefalopatia, eozynofilia, gorączka, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, koagulopatia, leukopenia, limfadenopatia, neuropatia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, ostra białaczka szpikowa, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pozakonazol, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, pseudoaldosteronizm, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenia psychotyczne, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał śledziony, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół mielodysplastyczny, zespół wydłużonego QT, żółtaczka
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Zentiva 1 mg

Bortezomib Zentiva, dostępny w dawce 1 mg bortezomibu w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego po co najmniej jednej wcześniejszej linii terapii, zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem. U pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych, stosuje się schemat MPV (melfalan, prednizon, bortezomib). Natomiast u kwalifikujących się do transplantacji, bortezomib jest stosowany w leczeniu indukcyjnym w schematach VD (bortezomib, deksametazon) lub VTD (bortezomib, talidomid, deksametazon). Ponadto, lek jest wskazany w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia, w schemacie VR-CAP (bortezomib, rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon).
białko monoklonalne, bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, funkcja nerek, funkcja wątroby, hiperkalcemia, leczenie indukcyjne, lek cytotoksyczny, melfalan, morfologia krwi, neuropatia, nieleczony szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, układ krążenia
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 1 mg

Bortezomib Adamed, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierającego 1 mg bortezomibu, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z szpiczakiem mnogim oraz chłoniakiem z komórek płaszcza. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, w tym po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych lub u tych, którzy nie kwalifikują się do takiego zabiegu. U pacjentów wcześniej nieleczonych bortezomib jest stosowany w kombinacji z melfalanem i prednizonem u osób niekwalifikujących się do chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepem, lub w skojarzeniu z deksametazonem, z lub bez talidomidu, u pacjentów kwalifikujących się do takiego leczenia. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib jest częścią wielolekowej terapii z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia komórek macierzystych.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematologiczna, cyklofosfamid, deksametazon, deksametazon i talidomid, doksorubicyna, ester mannitolu i kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rekonstytucja, rytuksymab, schemat wielolekowy, skojarzenie z deksametazonem, stadium zaawansowania choroby, szpiczak mnogi, terapia indukcyjna, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Glenmark 1 mg

Leczenie Bortezomibem Glenmark wymaga nadzoru doświadczonego lekarza oraz podawania przez wykwalifikowany personel medyczny. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu. W przypadku monoterapii zaleca się 8 cykli, z możliwością podania dodatkowych 2 cykli po całkowitej remisji. W terapii skojarzonej dawki i schematy są modyfikowane, np. z pegylowaną liposomalną doksorubicyną (30 mg/m² w dniu 4.) lub deksametazonem (20-40 mg w określonych dniach cyklu). W przypadku toksyczności hematologicznej stopnia 4 lub niehematologicznej stopnia 3 (z wyjątkiem neuropatii) leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu działań niepożądanych wznowić z redukcją dawki o 25%. Szczególną uwagę zwraca się na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie dostosowuje się zgodnie z jej stopniem, od braku zmian do całkowitego odstawienia leku przy stopniu 4.
bezwzględna liczba neutrofilów, ból neuropatyczny, bortezomib, całkowita remisja, cewnik obwodowy, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adabonib 3,5 mg

Adabonib, zawierający 3,5 mg bortezomibu, jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia. Zalecane jest zachowanie co najmniej 72-godzinnego odstępu między dawkami. W przypadku pełnej odpowiedzi na leczenie zaleca się kontynuację terapii przez 2 dodatkowe cykle, natomiast pacjenci z częściową odpowiedzią powinni otrzymać do 8 cykli. Leczenie należy przerwać przy toksyczności niehematologicznej stopnia 3 lub hematologicznej stopnia 4, z wyjątkiem neuropatii, a po ustąpieniu objawów można wznowić terapię z redukcją dawki o 25%. W przypadku neuropatii stosuje się modyfikacje dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, po całkowite odstawienie przy stopniu 4 lub ciężkiej neuropatii autonomicznej.
ból neuropatyczny, bortezomib, całkowita remisja, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, pełna odpowiedź, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Adamed 3,5 mg

Bortezomib Adamed jest stosowany w leczeniu pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawany dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowych cyklach. Zaleca się minimum 72-godzinną przerwę między dawkami. W przypadku całkowitej remisji zaleca się kontynuację leczenia przez dodatkowe 2 cykle, a przy częściowej odpowiedzi – do 8 cykli. Wystąpienie toksyczności niehematologicznej stopnia 3 lub hematologicznej stopnia 4 wymaga przerwania terapii i ewentualnej redukcji dawki o 25%. Neuropatia obwodowa wymaga modyfikacji dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, po całkowite odstawienie przy stopniu 4. Bortezomib może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna (30 mg/m² w dniu 4. cyklu), deksametazon (20-40 mg w określonych dniach cyklu), melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60 mg/m²) w różnych schematach dawkowania, dostosowanych do stanu pacjenta i rodzaju choroby.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, małopłytkowość, melfalan i prednizon, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Krka 1 mg

Leczenie produktem Bortezomib Krka powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza oraz wykwalifikowanego personelu medycznego, z uwzględnieniem odpowiedniego przygotowania leku. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu. Zaleca się podanie od 6 do 8 cykli, w zależności od odpowiedzi pacjenta. W przypadku wystąpienia toksyczności niehematologicznej stopnia ≥ 3 lub hematologicznej stopnia 4 (z wyjątkiem neuropatii), leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę należy zwrócić na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie modyfikuje się zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy neuropatii stopnia 1 bez bólu, do całkowitego przerwania terapii przy neuropatii stopnia 4 lub ciężkiej neuropatii autonomicznej.
aktywność AspAT, bortezomib, centralny dostęp żylny, chemioterapeutyk, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, indukcja terapii, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dooponowe, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie bilirubiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib medac 3,5 mg

Bortezomib medac jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia. Zaleca się podanie 6 cykli, z możliwością kontynuacji do 8 cykli u pacjentów z odpowiedzią. W przypadku toksyczności niehematologicznej stopnia ≥ 3 lub hematologicznej stopnia 4, leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Neuropatia obwodowa wymaga modyfikacji dawkowania zgodnie z jej stopniem, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, do przerwania leczenia przy stopniu 4. W terapii skojarzonej bortezomib podawany jest z innymi lekami, np. deksametazonem (20-40 mg w określonych dniach cyklu), melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) w schematach dostosowanych do rodzaju nowotworu i stanu pacjenta. Przed każdym cyklem należy potwierdzić odpowiednie wartości hematologiczne (np. liczba płytek ≥ 70 x 10⁹/l, neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/l) oraz brak istotnej toksyczności niehematologicznej.
bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, całkowita remisja, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, paraproteina, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vortemyel 1 mg

Produkt leczniczy Vortemyel zawiera bortezomib w dawce 1 mg (w postaci estru mannitolu i kwasu boronowego) i jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego po wcześniejszym leczeniu. Może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. U pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do intensywnej chemioterapii z przeszczepieniem komórek macierzystych, Vortemyel stosuje się w terapii trójlekowej z melfalanem i prednizonem. Natomiast u kwalifikujących się do przeszczepienia, lek jest częścią terapii indukcyjnej w skojarzeniu z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu, celem redukcji masy nowotworu przed procedurą.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester mannitolu, immunochemioterapia, intensywna chemioterapia, melfalan, monoterapia, nieleczony szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adabonib 3,5 mg

Adabonib, zawierający bortezomib, jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. W szpiczaku mnogim stosuje się go zarówno u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą, jak i w nawrocie lub oporności na wcześniejsze terapie. U chorych niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych, Adabonib podaje się w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem (protokół VMP). U pacjentów kwalifikujących się do przeszczepienia stosuje się go w indukcji w schematach VD (z deksametazonem) lub VTD (z deksametazonem i talidomidem). W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim Adabonib może być podawany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest częścią schematu VR-CAP (rytuksymab, worynostat, cyklofosfamid, antracyklina, prednizon) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, indukcja leczenia, melfalan i prednizon, monoterapia, nawrotowy szpiczak mnogi, neuropatia obwodowa, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dożylne, podanie podskórne, prednizon, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Eugia 3,5 mg

Bortezomib jest podawany dożylnie lub podskórnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu leczenia, z co najmniej 72-godzinnym odstępem między dawkami. W terapii skojarzonej dawki i schematy podawania bortezomibu są dostosowywane w zależności od stosowanych leków towarzyszących, takich jak deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu), melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60 mg/m²) lub talidomid (50-200 mg/dobę). Leczenie kontynuuje się do 8 cykli lub dłużej u pacjentów z potwierdzoną odpowiedzią. W przypadku wystąpienia toksyczności hematologicznej (np. neutropenia stopnia 4 lub małopłytkowość) lub niehematologicznej stopnia ≥ 3, zaleca się przerwanie terapii i ewentualne zmniejszenie dawki bortezomibu o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę zwraca się na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie modyfikuje się zgodnie z jej stopniem nasilenia, od braku zmian przy stopniu 1 bez bólu, do całkowitego odstawienia przy stopniu 4.
bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dooponowe, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Zentiva 1 mg

Leczenie produktem Bortezomib Zentiva powinno być prowadzone pod nadzorem doświadczonego lekarza oraz wykwalifikowanego personelu medycznego. Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu, z co najmniej 72-godzinnym odstępem między dawkami. W przypadku remisji całkowitej zaleca się dodatkowe 2 cykle, a w przypadku odpowiedzi bez całkowitej remisji – do 8 cykli. W terapii skojarzonej dawki i schematy podawania bortezomibu są dostosowane do stosowanych leków towarzyszących, takich jak doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon czy talidomid. Szczegółowe schematy dawkowania uwzględniają m.in. podawanie bortezomibu dwa razy w tygodniu w pierwszych cyklach, a następnie raz w tygodniu, z odpowiednimi dawkami leków towarzyszących i przerwami terapeutycznymi. Przed każdym cyklem należy ocenić parametry hematologiczne (np. liczba płytek krwi ≥ 70 x 10⁹/l, neutrofile ≥ 1,0 x 10⁹/l) oraz stopień toksyczności niehematologicznej (nie przekraczający stopnia 1). Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku wystąpienia toksyczności, zwłaszcza neuropatii obwodowej, zgodnie z określonymi stopniami i zaleceniami redukcji dawki (np. zmniejszenie z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m² lub 0,7 mg/m²). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową należy odpowiednio zmniejszyć (do 0,7 mg/m²), a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek podawanie leku powinno odbywać się po dializie.
aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, bortezomib, chemioterapia, chemioterapia dużymi dawkami cytostatyków, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, hematopoetyczne komórki macierzyste, indukcja terapii, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia stopnia 4, neutropenia z gorączką, obwodowa neuropatia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, pełna odpowiedź, podanie dooponowe, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, rytuksymab, sekwestracja śledziony, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczne działanie na układ krwiotwórczy, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vortemyel 3,5 mg

Vortemyel (bortezomib) w dawce 3,5 mg, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest kluczowym inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). Po rekonstytucji stężenie bortezomibu wynosi 2,5 mg/ml dla podskórnych i 1 mg/ml dla dożylnych roztworów. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem u pacjentów z progresją choroby, a także w połączeniu z melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii wysokodawkowej. U chorych kwalifikujących się do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych, bortezomib jest częścią terapii indukującej w skojarzeniu z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w schemacie VR-CAP (bortezomib, rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, deksametazon i talidomid, doksorubicyna, ester mannitolu i kwasu boronowego, inhibitor proteasomu, melfalan i prednizon, monoterapia, nawrotowy szpiczak mnogi, neuropatia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat skojarzony, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, terapia indukująca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vortemyel 3,5 mg

Bortezomib, aktywny składnik leku Vortemyel 3,5 mg, jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, hamującym aktywność podobną do chymotrypsyny, co prowadzi do zaburzenia degradacji białek oznaczonych ubikwityną i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizmy działania obejmują modulację białek regulatorowych cyklu komórkowego, hamowanie czynnika NF-kB, zatrzymanie cyklu komórkowego, regulację angiogenezy oraz ograniczenie przerzutowania. W leczeniu szpiczaka mnogiego bortezomib wykazuje zdolność do modyfikacji interakcji komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem szpiku kostnego, zwiększając różnicowanie osteoblastów i hamując osteoklasty, co przekłada się na poprawę parametrów klinicznych u pacjentów z zaawansowaną chorobą osteolityczną.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna z komórek prekursorowych B, chłoniak limfoblastyczny z komórek T, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, cykl komórkowy, czas do progresji choroby, czynnik jądrowy kappa-B, degradacja białek, homeostaza wewnątrzkomórkowa, inhibicja proteasomu, inhibitor proteasomu, mikrośrodowisko szpiku kostnego, odpowiedź całkowita, odpowiedź hematologiczna, pegylowana liposomalna doksorubicyna, proteasom 26S, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, przeżycie wolne od progresji, szlak ubikwityna-proteasom, szpiczak mnogi, zaawansowany szpiczak mnogi
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Posaconazole Stada 40 mg/ml

Posaconazole Stada w postaci zawiesiny doustnej (40 mg/ml) jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, stosowanym zarówno w terapii, jak i profilaktyce zakażeń grzybiczych u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. Wskazania terapeutyczne obejmują leczenie inwazyjnej aspergilozy, fuzariozy, chromoblastomikozy, grzybniaka oraz kokcydioidomikozy, zwłaszcza w przypadkach oporności na amfoterycynę B, itrakonazol lub flukonazol, bądź nietolerancji tych leków. Oporność definiuje się jako progresję zakażenia lub brak poprawy klinicznej po minimum 7 dniach terapii w dawkach terapeutycznych. Ponadto, posakonazol jest zalecany jako terapia pierwszego rzutu w ciężkiej kandydozie jamy ustnej i gardła u pacjentów z obniżoną odpornością, u których przewiduje się słabą odpowiedź na leczenie miejscowe.
amfoterycyna B, chemioterapia indukująca remisję, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, chromoblastomikoza, flukonazol, fuzarioza, inwazyjna aspergiloza, itrakonazol, kandydoza jamy ustnej, kokcydioidomikoza, koncentrat do infuzji, leczenie miejscowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, neutropenia, obniżona odporność, ostra białaczka szpikowa, pierwotna inwazyjna aspergiloza, pozakonazol, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, tabletka dojelitowa, zakażenie grzybicze, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib MSN 3,5 mg

Terapia bortezomibem powinna być prowadzona pod nadzorem doświadczonego onkologa, a lek podawany przez wykwalifikowany personel medyczny. Bortezomib dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, gdzie 1 ml roztworu podskórnego zawiera 2,5 mg, a dożylnego 1 mg substancji czynnej. Standardowa dawka w leczeniu postępującego szpiczaka mnogiego to 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8., 11.) w 21-dniowym cyklu, z minimum 72-godzinną przerwą między dawkami. W terapii skojarzonej z pegylowaną liposomalną doksorubicyną stosuje się dawkę 30 mg/m² doksorubicyny w dniu 4. cyklu. W przypadku leczenia skojarzonego z deksametazonem, podaje się 20 mg deksametazonu doustnie w określonych dniach cyklu. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku wystąpienia toksyczności, zwłaszcza neuropatii, gdzie dawkę można redukować do 1,0 mg/m² lub 0,7 mg/m², a w ciężkich przypadkach leczenie należy przerwać.
ból neuropatyczny, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, melfalan, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, parestezje, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, rytuksymab, schemat BzR-CAP, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bortezomib Adamed 2,5 mg

Bortezomib stosuje się w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawany dożylnie lub podskórnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowych cyklach leczenia, z odstępem minimum 72 godzin między dawkami. W zależności od odpowiedzi na leczenie, liczba cykli wynosi od 6 do 8, z możliwością podania dodatkowych 2 cykli u pacjentów z całkowitą remisją. W terapii skojarzonej bortezomib łączy się z innymi lekami, takimi jak deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu), melfalan (9 mg/m²) i prednizon (60 mg/m²) w sześciotygodniowych cyklach, talidomid (50-200 mg/dobę) lub pegylowana liposomalna doksorubicyna (30 mg/m² w dniu 4. cyklu). Dawkowanie bortezomibu wymaga modyfikacji w przypadku wystąpienia toksyczności, zwłaszcza neuropatii obwodowej, gdzie dawkę można zmniejszyć do 1,0 mg/m² lub 0,7 mg/m², a w ciężkich przypadkach leczenie należy przerwać lub zakończyć. Przed każdym cyklem należy ocenić parametry hematologiczne (płytki ≥70-100 x 10⁹/l, neutrofile ≥1,0-1,5 x 10⁹/l) oraz toksyczność niehematologiczną (nie przekraczającą stopnia 1). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 0,7 mg/m² z możliwością dostosowania, natomiast u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania.
bezwzględna liczba neutrofili, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezja, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 3,5 mg

Bortezomib Adamed 3,5 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Lek podaje się dożylnie (1 mg/ml po rekonstytucji) lub podskórnie (2,5 mg/ml po rekonstytucji). W terapii szpiczaka mnogiego Bortezomib Adamed jest wskazany zarówno u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszych liniach leczenia, jak i u chorych z nowo rozpoznanym schorzeniem. W leczeniu progresji stosuje się monoterapię lub skojarzenia z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. U pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia komórek macierzystych stosuje się schemat z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do transplantacji – schematy indukcyjne z deksametazonem lub trójlekowe z deksametazonem i talidomidem, co pozwala na uzyskanie głębokiej remisji przed procedurą.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, kwas boronowy, melfalan, monoterapia, nowo zdiagnozowany szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, podanie dożylne, podanie podskórne, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imatenil 400 mg

Imatynib, inhibitor kinazy białkowo-tyrozynowej (kod ATC: L01XE01), wykazuje selektywne hamowanie kinaz Bcr-Abl, c-Kit, DDR1/2, CSF-1R oraz PDGFR-alfa i PDGFR-beta, co przekłada się na jego skuteczność w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia, ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) Ph+, zespołów mielodysplastycznych/mieloproliferacyjnych (MDS/MPD), zespołu hipereozynofilowego/przewlekłej białaczki eozynofilowej (HES/CEL) oraz guzowatego włókniakomięsaka skóry (DFSP). W badaniach klinicznych u dorosłych z CML w fazie przełomu blastycznego, imatynib w dawkach 400-600 mg/dobę uzyskał całkowitą odpowiedź hematologiczną (CHR) u 31% pacjentów, z wyższą skutecznością przy dawce 600 mg (33% vs 16%, p=0,0220). Mediana przeżycia wynosiła 7,7 miesiąca u pacjentów uprzednio nieleczonych i 4,7 miesiąca u uprzednio leczonych. U dzieci i młodzieży z CML w fazie przewlekłej stosowano dawki 260-570 mg/m²/dobę, uzyskując wskaźnik większej odpowiedzi cytogenetycznej (MCyR) do 77% oraz całkowitą odpowiedź hematologiczną u 78% po 8 tygodniach terapii. W badaniu kontrolowanym u pacjentów ≥55 lat z nowo rozpoznaną Ph+ ALL, imatynib wykazał wyższy wskaźnik CHR (96,3% vs 50%, p=0,0001) w porównaniu z chemioterapią.
brak objawów białaczki, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, całkowita odpowiedź molekularna, chemioterapia indukcyjna, chemioterapia konsolidacyjna, chemioterapia wielolekowa, choroba resztkowa, chromosom Philadelphia, czynnik komórek pnia, dysfagia, guzowaty włókniakomięsak skóry, kinaza BCR-ABL, kinaza białkowo-tyrozynowa, kinaza fuzyjna FIP1L1-PDGFRα, mieloidalny przełom blastyczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź częściowa, ostra białaczka limfoblastyczna, płytkopochodny czynnik aktywacji, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja łańcuchowa polimerazy, rearanżacja genu PDGFR, receptor domeny dyskoidynowej, receptor KIT, remisja molekularna, translokacja (17:22)[(q22:q13)], transplantacja szpiku kostnego, zespół hipereozynofilowy/przewlekła białaczka eozynofilowa, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib medac 1 mg

Bortezomib jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje proteolizę białek oznaczonych ubikwityną, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim. Mechanizm działania obejmuje m.in. modulację czynników transkrypcyjnych, takich jak NF-kB, oraz wpływ na interakcje komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem szpiku. W badaniach in vitro i in vivo wykazano, że bortezomib zwiększa różnicowanie osteoblastów i hamuje aktywność osteoklastów, co jest korzystne u pacjentów z zaawansowaną chorobą osteolityczną. W badaniu klinicznym III fazy MMY-3002 VISTA, u 682 pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, zastosowanie bortezomibu w dawce 1,3 mg/m² w skojarzeniu z melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) znacząco wydłużyło medianę przeżycia do 56,4 miesięcy w porównaniu do 43,1 miesięcy w grupie kontrolnej (HR=0,695; p=0,00043).
amyloidoza łańcuchów lekkich, białaczka limfoblastyczna, całkowita remisja, całkowite przeżycie, chłoniak limfoblastyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, cyklofosfamid, czynnik jądrowy kappa-B, czynnik transkrypcyjny, deksametazon, doksorubicyna, droga ubikwityna-proteasom, działanie toksyczne, inhibitor proteasomu, lek przeciwgrzybiczny, mikrośrodowisko szpiku, obwodowa neuropatia czuciowa, osteoblasty, osteoklasty, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, proteasom 26S, proteoliza, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, przeżycie wolne od progresji, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona, winkrystyna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib medac 3,5 mg

Bortezomib medac, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, zawiera bortezomib w postaci estru kwasu boronowego z mannitolem. Po przygotowaniu roztworu stężenie wynosi 2,5 mg/ml przy podaniu podskórnym oraz 1 mg/ml przy podaniu dożylnym. Lek jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon, talidomid czy rytuksymab. W zależności od stanu choroby, kwalifikacji do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych oraz typu nowotworu, stosuje się różne schematy terapeutyczne, m.in. bortezomib w monoterapii lub w skojarzeniu (R-CAP) oraz jako terapia indukcyjna przed przeszczepieniem.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, ester kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat R-CAP, schemat wielolekowy, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Glenmark 3,5 mg

Bortezomib Glenmark, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Lek może być podawany dożylnie (1 mg/ml) lub podskórnie (2,5 mg/ml), co wpływa na profil farmakokinetyczny i bezpieczeństwo terapii. W szpiczaku mnogim bortezomib jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon czy talidomid, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest częścią schematu R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon). Decyzja o zastosowaniu bortezomibu powinna być podejmowana przez specjalistę onkohematologa, uwzględniając wcześniejsze leczenie, stan kliniczny oraz kwalifikację do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, choroba onkohematologiczna, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester mannitolu, kwas boronowy, leczenie indukcyjne, leczenie pierwszej linii, lek cytotoksyczny, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vortemyel 3,5 mg

Bortezomib (Vortemyel) jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie lub podskórnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11) w 21-dniowych cyklach. Po potwierdzeniu całkowitej remisji zaleca się kontynuację leczenia przez dodatkowe 2 cykle, natomiast pacjenci bez całkowitej remisji powinni otrzymać do 8 cykli. W przypadku wystąpienia toksyczności niehematologicznej stopnia ≥3 lub hematologicznej stopnia 4. (z wyjątkiem neuropatii), leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę należy zwrócić na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie dostosowuje się w zależności od stopnia nasilenia objawów, od braku zmian do całkowitego przerwania terapii w przypadku stopnia 4. Podawanie bortezomibu może być skojarzone z innymi lekami, takimi jak deksametazon, melfalan, prednizon, doksorubicyna czy talidomid, z odpowiednimi schematami dawkowania i monitorowaniem parametrów hematologicznych (np. liczba płytek ≥70 x 10⁹/l, neutrofile ≥1,0 x 10⁹/l).
aktywność AspAT, aminotransferaza asparaginowa, bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, liczba płytek krwi, liposomalna doksorubicyna, małopłytkowość, melfalan, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie bilirubiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vortemyel 1 mg

Leczenie bortezomibem (Vortemyel) wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii onkologicznej. Lek podaje się dożylnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu, z co najmniej 72-godzinną przerwą między dawkami. W zależności od odpowiedzi na leczenie, liczba cykli wynosi od 4 do 8, z możliwością kontynuacji u pacjentów z pełną remisją lub dalszą odpowiedzią. W terapii skojarzonej stosuje się m.in. pegylowaną liposomalną doksorubicynę (30 mg/m² w dniu 4. cyklu), deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu) oraz melfalan i prednizon w schematach dostosowanych do cykli i intensywności leczenia. Przed każdym cyklem należy potwierdzić odpowiednie parametry hematologiczne: liczba płytek krwi ≥ 70 x 10⁹/l, bezwzględna liczba neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/l, a także brak istotnej toksyczności niehematologicznej (stopień ≤ 1). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę bortezomibu należy odpowiednio modyfikować (np. 0,7 mg/m² przy ciężkich zaburzeniach). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na brak danych.
bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, ból neuropatyczny, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, górna granica normy, klirens kreatyniny, liczba płytek krwi, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, neutrofil, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib TZF 3,5 mg

Bortezomib TZF, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierającego 3,5 mg bortezomibu, stosowany jest w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Po rekonstytucji uzyskuje stężenie 2,5 mg/ml dla podania podskórnego oraz 1 mg/ml dla dożylnego. W szpiczaku mnogim lek znajduje zastosowanie zarówno u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie (monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem), jak i u chorych wcześniej nieleczonych, niekwalifikujących się do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych (w połączeniu z melfalanem i prednizonem). Ponadto, bortezomib jest stosowany w terapii indukcyjnej przed przeszczepieniem, w skojarzeniu z deksametazonem i talidomidem, u pacjentów kwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii i przeszczepienia. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w schemacie wielolekowym z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester kwasu boronowego z mannitolem, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, polineuropatia obwodowa, prednizon, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat trójlekowy, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 2,5 mg

Bortezomib Adamed, dostępny w fiolkach zawierających 2,5 mg substancji czynnej, jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno jako monoterapię, jak i w schematach skojarzonych, zależnie od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. U pacjentów z progresją po wcześniejszym leczeniu bortezomib może być podawany samodzielnie lub w połączeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego, niekwalifikującego się do chemioterapii wysokodawkowej, rekomendowane jest skojarzenie z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do intensywnego leczenia – terapia indukująca z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib stosowany jest w schemacie VR-CAP (w połączeniu z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, leczenie indukujące, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, parametry hematologiczne, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Zentiva 3,5 mg

Bortezomib Zentiva w dawce 3,5 mg (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego, u pacjentów po co najmniej jednym wcześniejszym leczeniu oraz po przeszczepieniu lub niekwalifikujących się do niego, bortezomib może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. U chorych z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do chemioterapii wysokodawkowej z przeszczepieniem, zalecany jest schemat skojarzony z melfalanem i prednizonem. Natomiast u pacjentów kwalifikujących się do intensywnej chemioterapii i przeszczepienia, bortezomib stosuje się w terapii indukcyjnej w połączeniu z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza, u pacjentów wcześniej nieleczonych i niekwalifikujących się do przeszczepienia, bortezomib podaje się w schemacie R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon).
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, deksametazon i talidomid, ester mannitolu i kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Eugia 3,5 mg

Bortezomib Eugia w dawce 3,5 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z progresją szpiczaka mnogiego po co najmniej jednym wcześniejszym programie leczenia, zarówno u osób po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych, jak i tych niekwalifikujących się do transplantacji. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem, a wybór schematu zależy od stanu klinicznego pacjenta, odpowiedzi na wcześniejsze leczenie oraz chorób współistniejących. W terapii nowo zdiagnozowanego szpiczaka mnogiego bortezomib stosuje się u pacjentów niekwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii z przeszczepieniem w połączeniu z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do transplantacji w schemacie indukcyjnym z deksametazonem, z opcją dodania talidomidu. Ponadto, lek jest stosowany w leczeniu wcześniej nieleczonego chłoniaka z komórek płaszcza u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia, w skojarzeniu z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem (schemat R-CAP z bortezomibem).
bortezomib, chemioterapia dużymi dawkami cytostatyków, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, melfalan, monoterapia, neuropatia obwodowa, nowo zdiagnozowany szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat skojarzony, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib medac 1 mg

Bortezomib medac, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (1 mg bortezomibu/ml po rozpuszczeniu), jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu (monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną i deksametazonem), jak i u chorych wcześniej nieleczonych, którzy nie kwalifikują się do wysokodawkowej chemioterapii z przeszczepieniem (w schemacie VMP: bortezomib, melfalan, prednizon). U pacjentów kwalifikujących się do intensywnej terapii z przeszczepieniem stosuje się bortezomib w terapii indukcyjnej w połączeniu z deksametazonem lub deksametazonem i talidomidem (schemat VTD). W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib jest elementem schematu VR-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon), stosowanego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, fiolka, hipotonia, immunosupresja, kardiotoksyczność, melfalan, mielosupresja, monoterapia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, polineuropatia obwodowa, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat skojarzony, schemat VMP, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Glenmark 1 mg

Bortezomib Glenmark to lek przeciwnowotworowy w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający 1 mg bortezomibu na 1 ml roztworu. Stosowany jest głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być podawany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem, zarówno u pacjentów po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych, jak i u tych, którzy nie kwalifikują się do tego zabiegu. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego, Bortezomib Glenmark jest stosowany u pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii w połączeniu z melfalanem i prednizonem, a u kwalifikujących się jako element terapii indukcyjnej z deksametazonem lub deksametazonem i talidomidem przed przeszczepieniem.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, hematolog, immunochemioterapia, intensywna chemioterapia, melfalan i prednizon, monoterapia, onkolog kliniczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, profilaktyka przeciwzakażeniowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, progresja szpiczaka mnogiego, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib MSN 3,5 mg

Bortezomib jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje degradację białek oznaczonych ubikwityną, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm działania obejmuje m.in. modulację czynników regulatorowych cyklu komórkowego oraz aktywację czynnika jądrowego kappa B (NF-kB), co wpływa na proliferację, przeżycie i interakcje komórek nowotworowych ze środowiskiem szpiku, szczególnie w szpiczaku mnogim. Bortezomib wykazuje cytotoksyczność wobec różnych typów komórek nowotworowych, przy jednoczesnej większej wrażliwości komórek nowotworowych w porównaniu do komórek zdrowych. W badaniach in vivo potwierdzono jego skuteczność w spowolnieniu wzrostu nowotworów oraz korzystny wpływ na metabolizm kości u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z chorobą osteolityczną.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna z komórek prekursorowych B, bortezomib, całkowita remisja, chłoniak limfoblastyczny z komórek T, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, czynnik jądrowy kappa-B, degradacja białka, droga ubikwityna-proteasom, homeostaza wewnątrzkomórkowa, indukcja leczenia, inhibitor proteasomu, mikrośrodowisko szpiku, odpowiedź hematologiczna, osteoblasty, osteoklasty, progresja choroby, proteasom 26S, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, reindukcja chemioterapii, szpiczak mnogi
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Krka 1 mg

Bortezomib Krka, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań (1 mg/ml), jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszym leczeniu, w tym po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych. U pacjentów niekwalifikujących się do intensywnej chemioterapii z przeszczepieniem, Bortezomib Krka jest stosowany w połączeniu z melfalanem i prednizonem. Natomiast u kwalifikujących się do przeszczepienia, lek podaje się w terapii indukcyjnej w skojarzeniu z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza Bortezomib Krka jest częścią schematu R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia komórek macierzystych.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, hematolog, leczenie indukcyjne, melfalan i prednizon, mielotoksyczność, monoterapia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, onkolog kliniczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Właściwości farmakodynamiczne

Imatynib jest selektywnym inhibitorem kinazy białkowo-tyrozynowej, skutecznie hamującym aktywność kinazy Bcr-Abl oraz receptorów kinaz tyrozynowych, takich jak c-Kit, PDGFR-alfa/beta, CSF-1R i DDR1/DDR2. Mechanizm działania obejmuje hamowanie proliferacji i indukcję apoptozy w komórkach Bcr-Abl dodatnich, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo. W badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) z chromosomem Philadelphia (Ph+) oraz ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL) Ph+ imatynib wykazał znaczącą skuteczność, ocenianą na podstawie odpowiedzi hematologicznej i cytogenetycznej. W badaniu II fazy u pacjentów z mieloidalnym przełomem blastycznym CML, stosowanie imatynibu w dawkach 400 mg i 600 mg/dobę dało odpowiednio 16% i 33% wskaźnik odpowiedzi hematologicznej, z medianą przeżycia wynoszącą 7,7 miesiąca u pacjentów uprzednio nieleczonych. U dzieci i młodzieży z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej stosowano dawki 260-570 mg/m²/dobę, uzyskując całkowitą odpowiedź hematologiczną u 78% po 8 tygodniach oraz 65% całkowitą odpowiedź cytogenetyczną, z medianą czasu do odpowiedzi cytogenetycznej 5,6 miesiąca.
brak objawów białaczki, całkowita odpowiedź hematologiczna, chemioterapia indukcyjna, chemioterapia konsolidacyjna, chromosom Philadelphia, guzowaty włókniakomięsak skóry, kinaza białkowo-tyrozynowa, kinaza fuzyjna FIP1L1-PDGFRα, kinaza tyrozynowa, komórka białaczkowa, mieloidalny przełom blastyczny, minimalna choroba resztkowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, rearanżacja genu PDGFR, receptor czynnika stymulującego kolonię, receptor domeny dyskoidynowej, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, szpik kostny, translokacja (17:22)[(q22:q13)], transplantacja szpiku, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Reddy 3,5 mg

Bortezomib Reddy 3,5 mg to proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający bortezomib w formie estru kwasu boronowego z mannitolem, stosowany w onkohematologii głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza. Lek może być podawany dożylnie (1 mg/ml) lub podskórnie (2,5 mg/ml), z preferencją dla drogi podskórnej ze względu na mniejsze ryzyko neuropatii obwodowej. W terapii szpiczaka mnogiego bortezomib stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem, a także w schematach indukcyjnych (VD, VTD) u pacjentów kwalifikujących się do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. U pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się schemat VMP (bortezomib, melfalan, prednizon). W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest elementem schematu VR-CAP, dedykowanego pacjentom wcześniej nieleczonym i niekwalifikującym się do przeszczepu.
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, doksorubicyna liposomalna, elektroforeza białek, kwas boronowy, małopłytkowość, melfalan z prednizonem, monoterapia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, nowotwór układu chłonnego, onkolog kliniczny, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, wolne łańcuchy lekkie, wykwalifikowany personel medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby