zatrzymane poronienie

Zatrzymane poronienie (łac. abortus retentus, ang. missed abortion) to stan, w którym płód przestaje rozwijać się i obumiera, ale pozostaje w jamie macicy. W przeciwieństwie do poronienia kompletnego lub zagrażającego, przy zatrzymanym poronieniu brak jest samoistnego wydalenia tkanek ciążowych, a objawy typowe dla poronienia (krwawienie, ból) mogą być nieobecne lub minimalne.

Diagnostyka zatrzymanego poronienia opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym, które wykazuje brak czynności serca płodu oraz rozbieżność między wielkością zarodka/płodu a czasem trwania ciąży. Potwierdzeniem może być również seryjny pomiar stężenia β-hCG, który nie wykazuje prawidłowego wzrostu lub wręcz spada.

Postępowanie medyczne obejmuje zwykle trzy możliwe opcje: wyczekiwanie na samoistne opróżnienie jamy macicy, farmakologiczną indukcję poronienia (najczęściej przy użyciu mizoprostolu, czasem w połączeniu z mifepristonem) lub zabieg wyłyżeczkowania jamy macicy. Wybór metody zależy od zaawansowania ciąży, stanu klinicznego pacjentki oraz jej preferencji.

Istotnym powikłaniem nieleczonego zatrzymanego poronienia jest ryzyko rozwoju zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz infekcji wewnątrzmacicznej. Pacjentki po zatrzymanym poronieniu wymagają wsparcia psychologicznego oraz obserwacji pod kątem powikłań.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl