gruźlicze zapalenie opłucnej
Gruźlicze zapalenie opłucnej jest jedną z pozapłucnych manifestacji zakażenia prątkiem gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis). Stanowi około 5% wszystkich przypadków gruźlicy oraz 20-25% przypadków pozapłucnej lokalizacji choroby. Charakteryzuje się nagromadzeniem płynu wysiękowego w jamie opłucnej, który powstaje w wyniku reakcji immunologicznej na antygeny prątka.
Patogeneza gruźliczego zapalenia opłucnej związana jest najczęściej z pęknięciem podopłucnowego ogniska gruźliczego do jamy opłucnej lub z rozsiewem krwiopochodnym. Diagnostyka obejmuje badanie płynu opłucnowego (limfocytoza >50%, podwyższone stężenie dehydrogenazy mleczanowej, stosunek białka w płynie do białka w surowicy >0,5), badania obrazowe oraz biopsję opłucnej, która pozwala na uzyskanie materiału do badań mikrobiologicznych i histopatologicznych.
Leczenie gruźliczego zapalenia opłucnej jest zgodne z ogólnymi zasadami terapii gruźlicy i opiera się na wielolekowej chemioterapii przeciwprątkowej. Standardowy schemat obejmuje stosowanie przez 2 miesiące 4 leków (izoniazyd, ryfampicyna, etambutol, pirazynamid), a następnie przez 4 miesiące kontynuację leczenia izoniazydem i ryfampicyną. W przypadku masywnego wysięku może być konieczne wykonanie torakocentezy odbarczającej. Powikłaniem nieleczonego gruźliczego zapalenia opłucnej mogą być zrosty opłucnowe prowadzące do ograniczenia ruchomości płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie opłucnej – Leczenie
Zapalenie opłucnej to stan zapalny opłucnej, objawiający się ostrym, nasilającym się przy oddychaniu bólem w klatce piersiowej. Leczenie koncentruje się na kontroli bólu oraz terapii przyczyny podstawowej. NLPZ, takie jak ibuprofen (600-800 mg co 6-8 godzin), indometacyna (50-100 mg trzy razy dziennie) i naproksen, stanowią podstawę leczenia bólu; w razie nieskuteczności lub przeciwwskazań stosuje się kortykosteroidy lub opioidy z zachowaniem ostrożności. W przypadku infekcji bakteryjnych konieczne jest leczenie antybiotykami, a gruźlica wymaga standardowej 6-miesięcznej terapii izoniazydem, ryfampicyną, pirazynamidem i etambutolem. Wysięk opłucnowy wymaga torakocentezy, drenażu lub pleurodezy, a ropniak opłucnej – antybiotykoterapii i drenażu, czasem dekortykacji. W chorobach autoimmunologicznych stosuje się NLPZ, kortykosteroidy i leki immunosupresyjne, a w PCIS ibuprofen 600-800 mg co 6-8 godzin z redukcją dawki o 400-800 mg tygodniowo przez 3-4 tygodnie. Leczenie zatorowości płucnej obejmuje antykoagulanty i trombolityki, a w rodzinnej gorączce śródziemnomorskiej kolchicynę (1,2-2 mg/d lub 0,6-1 mg 2x/d).
bakteryjne zapalenie płuc, ból w klatce piersiowej, ciepły okład, dekortykacja, drenaż klatki piersiowej, fizjoterapia oddechowa, gruźlicze zapalenie opłucnej, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, kortykosteroid, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pleurodeza, pogrubienie opłucnej, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinna gorączka śródziemnomorska, ropniak opłucnej, syrop przeciwkaszlowy, tlenoterapia, toczeń rumieniowaty układowy, torakocenteza, wysięk opłucnowy, zapalenie opłucnej, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zwłóknienie opłucnej