biopsja opłucnej

Biopsja opłucnej to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu fragmentu tkanki opłucnej (błony wyściełającej jamę opłucnową i pokrywającej płuca) w celu badania histopatologicznego. Wykonuje się ją najczęściej przy podejrzeniu nowotworów opłucnej, gruźlicy, chorób autoimmunologicznych lub innych procesów patologicznych, których nie można zdiagnozować mniej inwazyjnymi metodami.

Istnieją różne techniki wykonywania biopsji opłucnej: biopsja igłowa (przezskórna), biopsja podczas torakoskopii oraz biopsja chirurgiczna. Biopsja igłowa jest najmniej inwazyjna, wykonywana w znieczuleniu miejscowym z użyciem specjalnych igieł biopsyjnych (np. igły Abramsa lub Cope’a). Torakoskopia pozwala na wizualizację zmian i celowane pobranie materiału pod kontrolą wzroku, co zwiększa czułość badania.

Wskazaniami do biopsji opłucnej są: wysięk opłucnowy o nieustalonej etiologii, podejrzenie procesu nowotworowego (pierwotnego lub przerzutowego), podejrzenie gruźliczego zapalenia opłucnej oraz niewyjaśniony płyn w jamie opłucnej. Badanie to ma wysoką wartość diagnostyczną, szczególnie w przypadku nowotworów złośliwych, gdzie czułość może sięgać 70-95% w zależności od zastosowanej techniki.

Do powikłań biopsji opłucnej należą: odma opłucnowa, krwawienie, infekcja, ból, reakcje wazowagalne oraz uszkodzenie narządów sąsiadujących. Ryzyko wystąpienia powikłań zależy od techniki biopsji, doświadczenia operatora oraz stanu klinicznego pacjenta. Przeciwwskazaniami do zabiegu są zaburzenia krzepnięcia, skaza krwotoczna, niestabilność hemodynamiczna oraz brak współpracy ze strony pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl