mikrografia
Mikrografia to zaburzenie pisma charakteryzujące się stopniowym zmniejszaniem się rozmiaru liter w trakcie pisania. Jest objawem neurologicznym najczęściej występującym w chorobie Parkinsona, chociaż może towarzyszyć również innym schorzeniom neurologicznym.
W patofizjologii mikrografii kluczową rolę odgrywa dysfunkcja jąder podstawy i układu dopaminergicznego, prowadząca do zaburzeń kontroli motorycznej. U pacjentów obserwuje się trudności w utrzymaniu stałego rozmiaru pisma, co jest związane z bradykinezją (spowolnieniem ruchowym) i zaburzeniami planowania motorycznego.
Mikrografia może pojawić się na wczesnych etapach choroby Parkinsona, często wyprzedzając inne klasyczne objawy. Ocena charakteru pisma pacjenta stanowi wartościowy element diagnostyczny i może służyć jako marker progresji choroby. Leczenie dopaminergiczne zwykle przynosi poprawę tego objawu, chociaż odpowiedź na farmakoterapię może być zmienna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba parkinsona – Objawy
Choroba Parkinsona to postępujące schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się czterema podstawowymi objawami ruchowymi: drżeniem spoczynkowym (występującym u 70-80% pacjentów), sztywnością mięśniową (rigidity), bradykinezją (niezbędną do rozpoznania) oraz zaburzeniami postawy i równowagi. Objawy te rozpoczynają się jednostronnie i z czasem obejmują obie strony ciała, choć asymetria utrzymuje się. Poza klasycznymi symptomami ruchowymi, choroba manifestuje się licznymi objawami pozaruchowymi, takimi jak hiposmia, zaburzenia snu (w tym REM behavior disorder), zaburzenia nastroju, autonomiczne, poznawcze oraz dysfagia. Skala Hoehna i Yahra pozwala na ocenę zaawansowania choroby, dzieląc ją na pięć stadiów, od łagodnych objawów jednostronnych (stadium 1) do całkowitej zależności i unieruchomienia (stadium 5). Progresja choroby jest indywidualna, zależna m.in. od podtypu klinicznego, wieku zachorowania i obecności objawów pozaruchowych.
bradykinezja, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dysfagia, dyskinezy polekowe, fluktuacje ruchowe, głęboka stymulacja mózgu, hipomimia, hiposmia, hipotensja ortostatyczna, mikrografia, objawy pozaruchowe, objawy prodromalne, objawy ruchowe, podtyp z dominującym drżeniem, psychoza w chorobie Parkinsona, sztywność mięśniowa, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia mowy, zaburzenia nastroju, zaburzenia połykania, zaburzenia poznawcze, zaburzenia REM, zaburzenia równowagi, zamrożenie chodu, zapalenie płuc aspiracyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Drżenie esencjalne – Diagnostyka i diagnoza
Drżenie esencjalne (DE) to najczęstsze zaburzenie ruchowe, charakteryzujące się obustronnym drżeniem kończyn górnych podczas aktywności (kinetyczne i/lub posturalne), utrzymującym się co najmniej 3 lata, bez innych objawów neurologicznych takich jak parkinsonizm czy dystonia. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu neurologicznym, uwzględniającym m.in. charakterystykę drżenia, lokalizację (ręce, głowa, głos), reakcję na alkohol (zmniejszenie drżenia po spożyciu około 2 drinków dziennie) oraz testy funkcjonalne (np. test spirali Archimedesa, próby pisania, próba palec-nos). Badania obrazowe (MRI, CT) i laboratoryjne służą wykluczeniu innych przyczyn, a w trudnych przypadkach stosuje się scyntygrafię DaTscan oraz elektromiografię i akcelerometrię. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić chorobę Parkinsona, drżenie dystoniczne, polekowe, móżdżkowe oraz psychogenne.
akcelerometria, ataksja, badanie kliniczne, badanie neurologiczne, bradykinezja, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, DaTscan, drżenie dystoniczne, drżenie esencjalne, drżenie esencjalne plus, drżenie kinetyczne, drżenie móżdżkowe, drżenie polekowe, drżenie psychogenne, drżenie rąk, drżenie spoczynkowe, dystonia, mikrografia, nadczynność tarczycy, parkinsonizm, stwardnienie rozsiane, test spirali Archimedesa, zaburzenie poznawcze, zaburzenie ruchowe