środek przeciwcholinergiczny
Środki przeciwcholinergiczne (inaczej cholinolityki lub antycholinergiki) to grupa leków, które blokują działanie acetylocholiny – neuroprzekaźnika układu parasympatycznego. Ich podstawowy mechanizm działania polega na kompetycyjnym blokowaniu receptorów muskarynowych, dzięki czemu hamują one aktywność układu przywspółczulnego.
W medycynie środki przeciwcholinergiczne znajdują zastosowanie w różnych dziedzinach. W gastroenterologii stosuje się je w leczeniu choroby wrzodowej, zespołu jelita drażliwego oraz stanów spastycznych przewodu pokarmowego. W urologii cholinolityki są wykorzystywane w terapii pęcherza nadreaktywnego. W pulmonologii odgrywają istotną rolę w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i astmy oskrzelowej, rozszerzając oskrzela i zmniejszając wydzielanie śluzu.
Należy pamiętać o istotnych działaniach niepożądanych środków przeciwcholinergicznych, takich jak suchość w ustach, zaburzenia widzenia (rozszerzenie źrenic), tachykardia, zatrzymanie moczu, zaparcia oraz potencjalne zaburzenia funkcji poznawczych, szczególnie u osób starszych. Stosowanie tych leków wymaga ostrożności u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, przerostem prostaty czy chorobami układu sercowo-naczyniowego.
Do najczęściej stosowanych środków przeciwcholinergicznych należą: atropina, skopolamina, ipratropium, tiotropium, oksybutynina, solifenacyna oraz trospium. Ich zastosowanie kliniczne jest szerokie, ale wymaga indywidualnego dostosowania dawki i monitorowania efektów terapii, zwłaszcza w przypadku długotrwałego stosowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Palifren Long 100 mg
Przedawkowanie palmitynianu paliperydonu w formie Palifren Long, dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg, 100 mg oraz 150 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne ze względu na przedłużone uwalnianie substancji czynnej i długi okres półtrwania. Objawy przedawkowania obejmują senność, sedację, częstoskurcz, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT oraz objawy pozapiramidowe. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić groźne arytmie, takie jak torsade de pointes i migotanie komór, które wymagają natychmiastowej interwencji. Należy również uwzględnić potencjalne interakcje z innymi lekami, które mogą modyfikować przebieg intoksykacji.
częstoskurcz, drożność dróg oddechowych, dyskineza, dystonia, intoksykacja, leczenie objawowe i podtrzymujące, migotanie komór, monitorowanie EKG, niedociśnienie, niemiarowość, objawy pozapiramidowe, Palifren Long, palmitynian paliperydonu, polimorficzny częstoskurcz komorowy, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, sedacja, spowolnienie psychoruchowe, środek przeciwcholinergiczny, środek sympatykomimetyczny, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie repolaryzacji komór serca, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon substancji czynnych
Ipidakryna – Działania niepożądane
Ipidakryna, dostępna w postaci tabletek 20 mg oraz roztworów do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/ml i 15 mg/ml, wywołuje działania niepożądane głównie poprzez pobudzenie receptorów muskarynowych. Działania te obejmują objawy ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, ból głowy, senność przy dużych dawkach), sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, bradykardia), oddechowego (zwiększone wydzielanie oskrzelowe), przewodu pokarmowego (ślinotok, nudności, wymioty, biegunka, ból w nadbrzuszu), skóry (nadmierna potliwość, świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowego (skurcze mięśni, osłabienie). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma objawami pojawiającymi się niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100). Szczególnie istotne są reakcje nadwrażliwości o nieznanej częstości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk krtani, toksyczna nekroliza naskórka, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
alergia skórna, alergiczne zapalenie skóry, astma, atropina, bradykardia, ipidakryna, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, obrzęk krtani, pokrzywka, receptor muskarynowy, rumień, skurcz mięśni, ślinotok, środek przeciwcholinergiczny, świszczący oddech, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wydzielina oskrzelowa, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Paliperydon – Przedawkowanie
Paliperydon, stosowany w leczeniu schizofrenii w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, może powodować poważne objawy przedawkowania, które wynikają z jego farmakologicznego profilu. Do najważniejszych objawów należą zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (senność, sedacja, objawy pozapiramidowe), układu sercowo-naczyniowego (częstoskurcz, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes, migotanie komór) oraz układu pozapiramidowego (sztywność mięśniowa, akatyzja, dystonia). Przedawkowanie wiąże się z ryzykiem zapaści krążeniowej, nagłego zatrzymania krążenia oraz depresji oddechowej, a objawy mogą utrzymywać się długo ze względu na przedłużone uwalnianie i długi okres półtrwania paliperydonu. Warto podkreślić, że w przypadku ostrego zatrucia należy uwzględnić możliwe interakcje z innymi lekami, które mogą nasilać toksyczność.
akatyzja, antidotum, depresja oddechowa, drożność dróg oddechowych, dystonia, EKG, hipertermia złośliwa, interakcja lekowa, mechanizm działania, migotanie komór, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, okres półtrwania, paliperydon, profil farmakologiczny, przedłużone uwalnianie, schizofrenia, środek przeciwcholinergiczny, środek sympatykomimetyczny, stan ostry, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia węglowodanowe, zapaść krążeniowa, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii indukowanej przez hydrochlorotiazyd, nasilanej przez diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy czy środki przeczyszczające, co wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas lub suplementów potasu może prowadzić do hiperkaliemii, dlatego takie połączenia są przeciwwskazane lub wymagają ścisłej kontroli elektrolitów. Ponadto, hipokaliemia zwiększa ryzyko arytmii typu „torsades de pointes” przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz niektórych leków przeciwpsychotycznych, co wymaga monitorowania EKG i poziomu potasu. W przypadku glikozydów naparstnicy, zwłaszcza digoksyny, obserwuje się wzrost stężenia leku (maksymalnie o 49%), co wymaga dostosowania dawki i monitorowania stężenia digoksyny.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, cyklofosfamid, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestyramina i kolestypol, kwas moczowy w surowicy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, metotreksat, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, sól sodowa heparyny, sól wapnia, środek cytotoksyczny, środek przeciwcholinergiczny, stężenie litu w surowicy, suplement potasu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Miostat 0,1 mg/ml
Przedawkowanie karbacholu, substancji czynnej MIOSTAT (0,1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań do stosowania wewnątrzgałkowego), prowadzi do objawów toksyczności cholinergicznej o różnym nasileniu, obejmujących układ nerwowy, sercowo-naczyniowy, przewód pokarmowy oraz układ oddechowy. Charakterystyczne symptomy to ból głowy, nadmierne ślinienie, omdlenia, bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, kurcze brzucha, wymioty, objawy astmatyczne oraz biegunka. Objawy te wynikają z nadmiernej stymulacji układu przywspółczulnego i mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej.
astma, atropina, biegunka, ból głowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, działanie cholinergiczne, gruczoł ślinowy, karbachol, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwwymiotny, lek rozkurczowy, lek rozszerzający oskrzela, lek wazoaktywny, mięśnie gładkie, nadmierne ślinienie, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, omdlenie, parasympatykomimetyk, perystaltyka przewodu pokarmowego, pobudzenie układu przywspółczulnego, pozycja Trendelenburga, skurcz oskrzeli, środek przeciwcholinergiczny, stymulacja serca, toksyczność, układ nerwowy, układ przywspółczulny, utrata przytomności, wstrzyknięcie wewnątrzgałkowe, wydzielanie śluzu, wymioty, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Palifren Long 50 mg
Przedawkowanie palmitynianu paliperydonu w formie preparatu Palifren Long, charakteryzującego się przedłużonym uwalnianiem i długim okresem półtrwania, stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, wymagające kompleksowego i długotrwałego nadzoru klinicznego. Objawy toksyczności wynikają z nasilenia działania farmakologicznego na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ sercowo-naczyniowy, w tym senność, sedację, pozapiramidowe zaburzenia ruchowe, a także groźne arytmie serca, takie jak torsade de pointes i migotanie komór, które mogą prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia. Warto podkreślić, że dawki preparatu Palifren Long (25 mg do 150 mg) zawierają wyższe ilości palmitynianu paliperydonu niż wskazuje nazwa produktu (np. dawka 50 mg zawiera 78 mg palmitynianu paliperydonu), co ma istotne znaczenie przy ocenie ryzyka przedawkowania.
akatyzja, biperiden, częstoskurcz komorowy polimorficzny, drożność dróg oddechowych, dystonia, migotanie komór, monitorowanie EKG, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, okres półtrwania, paliperydon, palmitynian paliperydonu, parkinsonizm polekowy, receptor alfa-adrenergiczny, receptor dopaminergiczny D2, siarczan magnezu, środek przeciwcholinergiczny, środek sympatykomimetyczny, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, zapaść krążeniowa, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Akineton SR 4 mg 4 mg
Biperyden (Akineton SR 4 mg) jest lekiem przeciwcholinergicznym stosowanym w terapii zaburzeń neurologicznych, który może istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Działania niepożądane takie jak uczucie zmęczenia, zawroty głowy oraz bierność prowadzą do obniżenia czujności, opóźnienia reakcji i zaburzeń koordynacji ruchowej, co zwiększa ryzyko wypadków. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie biperydenu z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (np. leki uspokajające, nasenne, przeciwpsychotyczne), innymi środkami przeciwcholinergicznymi oraz spożywanie alkoholu, które potęgują negatywne efekty psychomotoryczne.
Akineton SR, biperyden, chlorowodorek biperydenu, dezorientacja przestrzenna, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, lek nasenny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek sedatywny, lek uspokajający, lek wpływający na OUN, objaw neurologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, środek przeciwcholinergiczny, zaburzenie koordynacji, zaburzenie neurologiczne, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Akineton 5 mg/ml
Stosowanie biperydenu, zawartego w preparacie AKINETON (5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn ze względu na działania niepożądane obejmujące ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy, takie jak uczucie zmęczenia, zawroty głowy oraz bierność. Objawy te obniżają czujność, równowagę i szybkość reakcji, co zwiększa ryzyko wypadków. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania leków działających na OUN (przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwlękowych), innych środków przeciwcholinergicznych oraz spożywania alkoholu, które potęgują sedatywne i atropinopodobne efekty biperydenu. Dodatkowo, choroby podstawowe, takie jak parkinsonizm czy dystoniczne objawy pozapiramidowe, same w sobie mogą upośledzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a ich nałożenie się z działaniami niepożądanymi leku zwiększa ryzyko zagrożeń.
Akineton, biperyden, działanie niepożądane, efekt atropinopodobny, efekt sedatywny, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, leki wpływające na OUN, objawy pozapiramidowe, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm, podanie dożylne, sprawność psychomotoryczna, środek przeciwcholinergiczny, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zmęczenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje wpływające na gospodarkę elektrolitową, takie jak ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) oraz ryzyko hiperkaliemii przy stosowaniu inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas czy suplementów potasu. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Ponadto, Telmidon może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu o 49% (maksymalne) i 20% (minimalne), co wymaga ścisłej kontroli poziomu digoksyny podczas terapii. Istotne jest także monitorowanie EKG i stężenia potasu u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz glikozydy naparstnicy ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes, szczególnie przy hipokaliemii.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, biodostępność, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie hiperglikemizujące, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatriemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, środek cytotoksyczny, środek przeciwcholinergiczny, szpik kostny, telmisartan hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Telmycar, zawierający telmisartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Preparat może zwiększać stężenie litu w surowicy, co wymaga ścisłego monitorowania w przypadku jednoczesnego stosowania. Hydrochlorotiazyd wpływa na gospodarkę potasową, nasilając ryzyko hipokaliemii przy lekach powodujących utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) oraz hiperkaliemii przy lekach zwiększających stężenie potasu (np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas). Wskazane jest regularne monitorowanie stężenia potasu i wykonywanie EKG, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy, leków przeciwarytmicznych klas Ia i III oraz leków mogących wywołać torsades de pointes. Jednoczesne podawanie digoksyny z telmisartanem może zwiększać jej stężenie w osoczu o 20-49%, co wymaga kontroli terapeutycznej.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, hamowanie czynności szpiku kostnego, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, preparat przeciwnadciśnieniowy, środek przeciwcholinergiczny, stężenie digoksyny, stężenie litu, tachykardia odruchowa, telmisartan z hydrochlorotiazydem, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca, żywica wymieniająca aniony - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar (80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków kaliuretycznych, kortykosteroidów, amfoterycyny czy leków przeczyszczających, co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Z kolei leki zwiększające stężenie potasu, takie jak inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu czy cyklosporyna, mogą prowadzić do hiperkaliemii i są przeciwwskazane w skojarzeniu z Telmycarem. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko arytmii typu „torsades de pointes” przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, glikozydów naparstnicy (digoksyna – wzrost stężenia o 49% maksymalnie i 20% minimalnie), leków przeciwpsychotycznych oraz innych substancji proarytmicznych, co wymaga regularnego monitorowania EKG i elektrolitów. Podwójna blokada układu RAA (np. telmisartan z inhibitorem ACE lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego jest niewskazana.
ACTH, allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metotreksat, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, probenecyd, środek przeciwcholinergiczny, sulfinpirazon, telmisartan, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Remifentanil B. Braun
Remifentanyl jest silnym opioidem stosowanym wyłącznie na oddziałach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania krążenia oraz oddychania. Podawanie leku wymaga doświadczenia w stosowaniu opioidów, rozpoznawaniu działań niepożądanych oraz prowadzeniu resuscytacji. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania, nie zaleca się podawania remifentanylu dłużej niż 3 dni u pacjentów na oddziałach intensywnej terapii, zwłaszcza mechanicznie wentylowanych. Lek charakteryzuje się bardzo szybkim ustępowaniem działania (5-10 minut po zakończeniu podawania), co wymaga wcześniejszego wprowadzenia alternatywnych środków analgetycznych i sedatywnych, aby zapobiec hiperalgezji i destabilizacji hemodynamicznej. W przypadku nagłego odstawienia mogą wystąpić objawy abstynencyjne, takie jak tachykardia i nadciśnienie, które ustępują po stopniowym zmniejszaniu dawki lub wznowieniu podawania.
agonista receptorów opioidowych, antagonista receptorów opioidowych, asystolia, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipowolemia, lek znieczulający, nadciśnienie, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, pobudzenie, resuscytacja oddechowa, środek analgetyczny, środek przeciwbólowy, środek przeciwcholinergiczny, środek sedatywny, sztywność mięśniowa, tachykardia, zaburzenia czynności płuc, zahamowanie ośrodka oddechowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Węgiel leczniczy VP
Węgiel leczniczy VP, 200 mg w kapsułkach twardych, ze względu na swoje właściwości adsorpcyjne, wymaga stosowania z zachowaniem środków ostrożności. Nie należy podawać go jednocześnie z innymi lekami doustnymi, aby uniknąć osłabienia ich działania terapeutycznego; w przypadku konieczności stosowania innych leków podczas leczenia ostrych zatruć zaleca się podawanie ich drogą pozajelitową. Wymioty indukowane doustnie (np. ipekakuana) powinny być wykonane przed podaniem węgla, który należy podać 30-60 minut po ustaniu wymiotów. Przeciwwskazaniem jest konieczność doustnego podania specyficznego antidotum, np. metioniny. U pacjentów nieprzytomnych lub zatrutych substancjami hamującymi OUN istnieje ryzyko aspiracji, dlatego przed płukaniem żołądka konieczna jest intubacja.
adsorpcja substancji, droga pozajelitowa, intubacja, ipekakuana, metionina, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, perystaltyka jelit, płukanie żołądka, środek przeciwcholinergiczny, środek przeczyszczający, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, wywoływanie wymiotów, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 5 mg/ml
Ipidakryny chlorowodorek, stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań w stężeniach 5 mg/ml i 15 mg/ml, wykazuje działania niepożądane głównie związane z pobudzeniem receptorów muskarynowych. Działania te obejmują reakcje immunologiczne o częstości nieznanej, takie jak wstrząs anafilaktyczny i alergiczne zapalenie skóry, które mogą stanowić zagrożenie życia. W układzie nerwowym obserwuje się niezbyt często zawroty głowy, ból głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów. Zaburzenia sercowo-naczyniowe, występujące często, obejmują kołatanie serca i bradykardię, wymagającą monitorowania u pacjentów z chorobami serca. W układzie oddechowym niezbyt często pojawia się zwiększone wydzielanie oskrzelowe, a w przewodzie pokarmowym często ślinotok i nudności, a rzadziej biegunka i ból w nadbrzuszu. Reakcje skórne obejmują często nadmierną potliwość oraz niezbyt często objawy alergii skórnej, a w układzie mięśniowo-szkieletowym niezbyt często skurcze mięśni, szczególnie przy dużych dawkach. Osłabienie ogólne również występuje niezbyt często i jest związane z wyższymi dawkami leku.
alergiczne zapalenie skóry, bradykardia, cholinoreceptor, duszność, ipidakryna, kołatanie serca, MedDRA, nadmierna potliwość, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, postępowanie przeciwwstrząsowe, reakcja anafilaktyczna, receptor muskarynowy, skurcz mięśni, ślinotok, środek przeciwcholinergiczny, świszczący oddech, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wydzielina oskrzelowa, zawroty głowy