Interakcje leku
Telmidon 80 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje wpływające na gospodarkę elektrolitową, takie jak ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) oraz ryzyko hiperkaliemii przy stosowaniu inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas czy suplementów potasu. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Ponadto, Telmidon może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu o 49% (maksymalne) i 20% (minimalne), co wymaga ścisłej kontroli poziomu digoksyny podczas terapii. Istotne jest także monitorowanie EKG i stężenia potasu u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz glikozydy naparstnicy ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes, szczególnie przy hipokaliemii.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Telmidon (telmisartan + hydrochlorotiazyd) wykazuje liczne interakcje z innymi produktami leczniczymi, które mogą być istotne klinicznie. Ze względu na złożony skład leku, interakcje mogą wynikać zarówno z obecności telmisartanu, jak i hydrochlorotiazydu. Znajomość tych interakcji jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania preparatu.1

Interakcje wpływające na poziom elektrolitów

Lit – obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i zwiększenie jego toksyczności podczas jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora angiotensyny II, w tym z produktem Telmidon. Rzadkie przypadki tego typu interakcji notowano również przy stosowaniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i produktu Telmidon. Jeżeli takie leczenie skojarzone jest jednak konieczne, należy ściśle kontrolować stężenie litu w surowicy.2

Produkty lecznicze związane z utratą potasu i hipokaliemią – takie jak inne diuretyki kaliuretyczne, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G, kwas salicylowy i jego pochodne mogą nasilić wpływ hydrochlorotiazydu na stężenie potasu w surowicy. Przy jednoczesnym stosowaniu tych substancji z produktem Telmidon zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.3

Produkty lecznicze zwiększające stężenie potasu – inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli kuchennej zawierające potas, cyklosporyna lub inne produkty lecznicze, takie jak sól sodowa heparyny przy jednoczesnym stosowaniu z produktem Telmidon mogą prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne stosowanie z wymienionymi produktami leczniczymi nie jest zalecane.4

Sole wapnia – diuretyki tiazydowe mogą zwiększyć stężenie wapnia w surowicy z powodu jego zmniejszonego wydalania. W przypadku konieczności stosowania suplementów wapnia lub leków oszczędzających wapń (np. witamina D), zaleca się monitorowanie stężenia wapnia w surowicy i odpowiednie dostosowanie dawki wapnia.5

Interakcje ze środkami kardiologicznymi

Produkty lecznicze, na których działanie wpływają zaburzenia stężenia potasu – podczas stosowania Telmidonu jednocześnie z takimi lekami należy monitorować stężenie potasu w surowicy oraz EKG. Dotyczy to przede wszystkim glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki mogące wywoływać zaburzenia rytmu typu „torsades de pointes”, ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem predysponującym do ich wystąpienia.6

Do tych leków należą:

  • Leki przeciwarytmiczne klasy Ia – chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid
  • Leki przeciwarytmiczne klasy III – amiodaron, sotalol, dofetilid, ibutilid
  • Niektóre leki przeciwpsychotyczne – tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol
  • Inne leki – beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna iv., halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina iv.

7

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana tiazydami sprzyja wystąpieniu zaburzeń rytmu serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy. Podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu z digoksyną obserwowano znaczące zwiększenie średniego maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia minimalnego (20%). Z tego powodu podczas rozpoczynania, dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy ściśle monitorować stężenie digoksyny, aby utrzymać je w zakresie terapeutycznym.8

Interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi

Inne środki przeciwnadciśnieniowe – telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek).9

Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi

Produkty lecznicze przeciwcukrzycowe – przy jednoczesnym podawaniu produktów doustnych lub insuliny może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na możliwe zmiany w kontroli glikemii. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu metforminy ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej spowodowanej potencjalną niewydolnością nerek wywołaną przez hydrochlorotiazyd.10

Beta-adrenolityki i diazoksyd – tiazydy mogą nasilać działanie hiperglikemizujące tych leków, co może prowadzić do zaburzeń kontroli glikemii.11

Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi

NLPZ (kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać działanie diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe diuretyków tiazydowych oraz działanie przeciwnadciśnieniowe antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (osoby odwodnione, pacjenci w podeszłym wieku) jednoczesne podanie antagonistów receptora angiotensyny II i środków hamujących cyklooksygenazę może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek, włącznie z ostrą niewydolnością nerek. Dlatego podczas takiego leczenia skojarzonego należy:12

  • Zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku
  • Odpowiednio nawodnić pacjentów
  • Rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, a następnie okresowo

13

Interakcje z innymi lekami

Kolestyramina i kolestypol (żywice jonowymienne) – mogą zaburzać wchłanianie hydrochlorotiazydu, zmniejszając jego biodostępność.14

Aminy presyjne (np. noradrenalina) – ich działanie może być osłabione przy jednoczesnym stosowaniu z Telmidonem.15

Niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – hydrochlorotiazyd może nasilać działanie tych leków.16

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny (probenecyd, sulfinpirazon, allopurynol) – może być konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększyć stężenie kwasu moczowego w surowicy. Przy jednoczesnym podawaniu tiazydu może również zwiększyć się częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.17

Środki przeciwcholinergiczne (atropina, biperyden) – mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez osłabienie perystaltyki jelit i zwolnienie tempa opróżniania żołądka.18

Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych wywoływanych przez amantadynę.19

Środki cytotoksyczne (cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie nerkowe tych leków i nasilić ich hamujące działanie na czynność szpiku kostnego.20

Inne interakcje farmakologiczne – można oczekiwać, że ze względu na farmakologiczne właściwości, następujące produkty lecznicze mogą nasilać hipotensyjne działanie Telmidonu: baklofen, amifostyna.21

Interakcje Telmidonu z alkoholem

Alkohol może znacząco wzmacniać hipotensyjne działanie preparatu Telmidon. Jednoczesne spożywanie alkoholu i przyjmowanie leku Telmidon może prowadzić do nasilenia niedociśnienia ortostatycznego (nagłe spadki ciśnienia przy zmianie pozycji ciała). Podobne efekty mogą występować również przy jednoczesnym stosowaniu barbituranów, opioidowych leków przeciwbólowych lub leków przeciwdepresyjnych.22

Alkohol etylowy może również nasilać działanie metaboliczne hydrochlorotiazydu, co może prowadzić do większego ryzyka zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hiponatremii. Ponadto, alkohol może dodatkowo obciążać wątrobę, co u osób z istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych.

Ze względu na te potencjalnie niebezpieczne interakcje, pacjentom stosującym Telmidon zaleca się:

  • Unikanie spożywania alkoholu podczas terapii
  • W przypadku okazjonalnego spożycia alkoholu – ograniczenie jego ilości do minimum
  • Zachowanie szczególnej ostrożności przy zmianie pozycji ciała (wstawaniu) ze względu na ryzyko zawrotów głowy i omdleń
  • Monitorowanie ciśnienia tętniczego w przypadku spożycia alkoholu

Tabela interakcji Telmidonu z wybranymi lekami

Grupa leków / substancja Opis interakcji Poziom istotności interakcji Zalecenia
Lit Zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności Wysoki Nie zaleca się jednoczesnego stosowania; jeśli konieczne – ścisłe monitorowanie stężenia litu
Leki powodujące utratę potasu (diuretyki kaliuretyczne, środki przeczyszczające, kortykosteroidy) Nasilenie hipokaliemii Wysoki Monitorowanie stężenia potasu w osoczu
Leki zwiększające stężenie potasu (inhibitory ACE, suplementy potasu, diuretyki oszczędzające potas) Ryzyko hiperkaliemii Wysoki Nie zaleca się jednoczesnego stosowania; monitorowanie stężenia potasu
Glikozydy naparstnicy Hipokaliemia sprzyja zaburzeniom rytmu; zwiększenie stężenia digoksyny o 49% Wysoki Monitorowanie stężenia potasu i EKG; monitorowanie stężenia digoksyny
Leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III Zwiększone ryzyko „torsades de pointes” przy hipokaliemii Wysoki Monitorowanie stężenia potasu i EKG
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) Zmniejszone działanie przeciwnadciśnieniowe; ryzyko pogorszenia czynności nerek Wysoki Nawodnienie pacjenta; monitorowanie czynności nerek
Produkty lecznicze przeciwcukrzycowe (w tym insulina) Możliwe zaburzenia kontroli glikemii Średni Dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych
Metformina Ryzyko kwasicy mleczanowej przy niewydolności nerek Wysoki Ostrożne stosowanie; monitorowanie czynności nerek
Kolestyramina i kolestypol Zaburzenie wchłaniania hydrochlorotiazydu Średni Zachowanie odstępu między przyjmowaniem leków
Alkohol, barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe Nasilenie niedociśnienia ortostatycznego Wysoki Unikanie jednoczesnego stosowania
Środki cytotoksyczne Zmniejszenie wydalania nerkowego; nasilenie działania mielosupresyjnego Wysoki Monitorowanie czynności szpiku; dostosowanie dawek
Leki stosowane w leczeniu dny Możliwe zmniejszenie skuteczności; ryzyko reakcji nadwrażliwości na allopurynol Średni Dostosowanie dawki leków przeciw dnie
Amantadyna Zwiększone ryzyko objawów niepożądanych amantadyny Średni Monitorowanie objawów niepożądanych
Inne leki przeciwnadciśnieniowe Nasilenie działania hipotensyjnego Średni do wysokiego Dostosowanie dawek leków przeciwnadciśnieniowych
Sole wapnia, witamina D Zwiększenie stężenia wapnia w surowicy Średni Monitorowanie stężenia wapnia; dostosowanie dawek
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl