reakcja II fazy

Reakcje II fazy (inaczej reakcje koniugacji) to kluczowe procesy biotransformacji, które zachodzą głównie w wątrobie i mają na celu zwiększenie rozpuszczalności ksenobiotyków w wodzie, co ułatwia ich wydalanie z organizmu. W przeciwieństwie do reakcji I fazy (utleniania, redukcji, hydrolizy), reakcje II fazy polegają na przyłączeniu endogennych, polarnych cząsteczek do związków macierzystych lub produktów reakcji I fazy.

Do najważniejszych reakcji II fazy należą: glukuronidacja (najczęstsza, katalizowana przez UDP-glukuronylotransferazę), sulfonowanie (z udziałem sulfotransferaz), acetylacja (z udziałem N-acetylotransferaz), metylacja (z udziałem metylotransferaz) oraz sprzęganie z glutationem (z udziałem S-transferaz glutationowych). Każda z tych reakcji wymaga specyficznych kofaktorów i enzymów.

Klinicznie reakcje II fazy mają istotne znaczenie w farmakokinetyce wielu leków, determinując ich biodostępność, aktywność i toksyczność. Zaburzenia tych procesów, wynikające z polimorfizmów genetycznych, interakcji lekowych czy chorób wątroby, mogą prowadzić do niepożądanych reakcji na leki lub zwiększonej toksyczności ksenobiotyków. Przykładowo, zespół Gilberta wiąże się z obniżoną aktywnością UDP-glukuronylotransferazy, co prowadzi do hiperbilirubinemii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy SUVEZEN NEO zawiera rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy stosowaniu skojarzonym. Rozuwastatyna charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej klirens osoczowy wynosi około 50 l/h. Ezetymib jest szybko wchłaniany, z maksymalnym stężeniem glukuronianu ezetymibu po 1-2 godzinach i ezetymibu po 4-12 godzinach, z okresem półtrwania około 22 godzin. Oba leki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (rozuwastatyna ~90%, ezetymib 99,7%), a metabolizm rozuwastatyny odbywa się głównie przez CYP2C9, z minimalnym udziałem innych izoenzymów CYP. Ezetymib jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalany z żółcią, z minimalnym metabolizmem oksydacyjnym. Wydalanie rozuwastatyny odbywa się głównie z kałem (około 90%), a ezetymibu z kałem i moczem (78% i 11%).
BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, choroba nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, dysfagia, glukuronian ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit N-demetylowany, metabolizm jelitowy, metabolizm oksydacyjny, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reakcja II fazy, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, usuwanie LDL-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezen 10 mg

Ezetymib, składnik aktywny leku Ezen 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz znacznym sprzęganiem do farmakologicznie aktywnego glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenie (Cmax) glukuronianu ezetymibu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, natomiast ezetymibu w 4-12 godzin. Wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla metabolitu) wpływa na dystrybucję i aktywność leku. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, z przewagą sprzęgania z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a eliminacja odbywa się głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, a farmakokinetyka u dzieci powyżej 6 lat jest zbliżona do dorosłych. Nie stwierdzono wpływu posiłku na biodostępność ezetymibu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia.
AUC, biodostępność, cholesterol LDL, droga eliminacji leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm leku, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, reakcja II fazy, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza

reakcja II fazy

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Ezen 10 mg