glukuronian ezetymibu
Glukuronian ezetymibu jest głównym metabolitem ezetymibu, leku stosowanego w terapii hipercholesterolemii. Ezetymib po wchłonięciu w jelicie podlega intensywnej glukuronidacji w ścianie jelita i wątrobie, tworząc farmakologicznie aktywny glukuronian, który osiąga wyższe stężenia w osoczu niż lek macierzysty.
Zarówno ezetymib, jak i jego glukuronian działają poprzez selektywne hamowanie absorpcji cholesterolu w rąbku szczoteczkowym jelita cienkiego, blokując białko transportujące sterole (NPC1L1). Glukuronian ezetymibu podlega krążeniu jelitowo-wątrobowemu, co wydłuża jego działanie terapeutyczne. Wydalany jest głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%).
Farmakokinetyka glukuronianu ezetymibu charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 22 godzin), co umożliwia podawanie leku raz na dobę. Stężenie maksymalne metabolitu osiągane jest po 1-2 godzinach od przyjęcia dawki. Glukuronian ezetymibu wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (ponad 90%), co wpływa na jego dystrybucję w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus łączy rozuwastatynę i ezetymib, których farmakokinetyka obejmuje wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga Cmax po około 5 godzinach, wykazuje wysokie (~90%) wiązanie z albuminami i objętość dystrybucji około 134 l. Metabolizowana jest w niewielkim stopniu (~10%) głównie przez CYP2C9, a jej metabolity N-demetylowane mają około 50% aktywności biologicznej, podczas gdy laktonowe są nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%), z okresem półtrwania około 19 godzin i klirensem osoczowym około 50 l/godz. Ezetymib szybko się wchłania, osiągając Cmax dla glukuronianu fenolowego w 1-2 godziny, a dla niezmienionego leku w 4-12 godzin, wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i eliminuje się głównie drogą żółciowo-kałową (78% w kale, 11% w moczu), z okresem półtrwania około 22 godzin. Wspólne podanie 10 mg obu substancji powoduje 1,2-krotny wzrost AUC rozuwastatyny u pacjentów z hipercholesterolemią, co wskazuje na interakcje farmakokinetyczne i potencjalne farmakodynamiczne.
AUC, białko BCRP, biodostępność bezwzględna, cholesterol LDL, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, hepatocyty, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, izoenzym CYP2C9, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, polimorfizm SLCO1B1, reakcja fazy I, reduktaza HMG-CoA, rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, transporter OATP-C, transporter OATP1B1 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etibax 10 mg
Farmakokinetyka ezetymibu, substancji czynnej Etibax 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym sprzęganiem do aktywnego glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio w 1-2 godziny dla glukuronianu i 4-12 godzin dla ezetymibu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronian 88-92%) oraz powolną eliminację z okresem półtrwania około 22 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność nie jest zależna od spożycia pokarmu, a eliminacja następuje głównie z kałem (78%) i w mniejszym stopniu z moczem (11%). U dzieci powyżej 6 lat farmakokinetyka jest porównywalna z dorosłymi, natomiast brak danych dla młodszych pacjentów ogranicza stosowanie w tej grupie. U osób starszych (≥65 lat) stężenia całkowite są dwukrotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawki ze względu na brak różnic w skuteczności i bezpieczeństwie.
AUC, biodostępność ezetymibu, cholesterol frakcji LDL, cyklosporyna, dysfagia, działania niepożądane, eliminacja leku, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, jelito cienkie, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, leki immunosupresyjne, metabolizm ezetymibu, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, sitosterolemia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezoleta 10 mg
Ezoleta (ezetymib 10 mg) jest lekiem obniżającym poziom lipidów poprzez selektywne hamowanie jelitowego wchłaniania cholesterolu i steroli roślinnych. Po podaniu doustnym ezetymib szybko się wchłania i ulega sprzęganiu do aktywnego glukuronianu fenolowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio w 1-2 godziny (glukuronian) oraz 4-12 godzin (forma niezmieniona). Biodostępność nie jest precyzyjnie określona z powodu nierozpuszczalności w wodzie, jednak przyjmowanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na jego wchłanianie. Ezetymib i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7% i 88-92%), co wpływa na dystrybucję. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym w jelicie cienkim i wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (78%) i w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
białka osocza, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, działanie niepożądane, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, leczenie immunosupresyjne, lipidy, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, przeszczepienie nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wchłanianie cholesterolu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezetimibe Genoptim 10 mg
Ezetymib w dawce 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego i ulega intensywnemu metabolizmowi do farmakologicznie czynnego glukuronianu fenolowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio w 1-2 godziny (glukuronian) oraz 4-12 godzin (ezetymib). Substancja wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla glukuronianu), a jej okres półtrwania wynosi około 22 godziny. Biodostępność nie jest precyzyjnie określona ze względu na nierozpuszczalność w wodzie i brak możliwości podania parenteralnego. Ezetymib jest wydalany głównie z kałem (78% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%), a jego farmakokinetyka nie ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku. U dzieci powyżej 6. roku życia parametry farmakokinetyczne są zbliżone do dorosłych, natomiast u osób starszych (>65 lat) stężenia w osoczu są dwukrotnie wyższe, bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, eliminacja z organizmu, ezetymib, farmakokinetyka ezetymibu, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolizm oksydacyjny, pole pod krzywą stężenia leku, przeszczepienie nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coltowan 10 mg
Farmakokinetyka ezetymibu (Coltowan 10 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem glukuronianu fenolowego osiąganym w osoczu w ciągu 1-2 godzin, a samego ezetymibu po 4-12 godzinach. Ezetymib wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%), a jego główny metabolit – glukuronian ezetymibu – wiąże się w 88-92%. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glukuronianem (reakcja fazy II) w jelicie cienkim i wątrobie, a metabolity są eliminowane głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność leku nie jest modyfikowana przez posiłki, co pozwala na podawanie leku niezależnie od jedzenia.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cyklosporyna, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm ezetymibu, okres półtrwania, pole pod krzywą, reakcja fazy I, reakcja fazy II, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wchłanianie ezetymibu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy SUVEZEN NEO zawiera rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy stosowaniu skojarzonym. Rozuwastatyna charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej klirens osoczowy wynosi około 50 l/h. Ezetymib jest szybko wchłaniany, z maksymalnym stężeniem glukuronianu ezetymibu po 1-2 godzinach i ezetymibu po 4-12 godzinach, z okresem półtrwania około 22 godzin. Oba leki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (rozuwastatyna ~90%, ezetymib 99,7%), a metabolizm rozuwastatyny odbywa się głównie przez CYP2C9, z minimalnym udziałem innych izoenzymów CYP. Ezetymib jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalany z żółcią, z minimalnym metabolizmem oksydacyjnym. Wydalanie rozuwastatyny odbywa się głównie z kałem (około 90%), a ezetymibu z kałem i moczem (78% i 11%).
BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, choroba nerek, CYP 2C9, cytochrom P450, dysfagia, glukuronian ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit N-demetylowany, metabolizm jelitowy, metabolizm oksydacyjny, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reakcja II fazy, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, usuwanie LDL-C, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Ezetrol 10 mg
Ezetymib, substancja czynna leku Ezetrol (10 mg), charakteryzuje się korzystnym profilem interakcji farmakokinetycznych, nie indukując enzymów cytochromu P450 (1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4) ani N-acetylotransferazy, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Badania kliniczne potwierdziły brak istotnych interakcji z dapsonem, dekstrometorfanem, digoksyną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, glipizydem, tolbutamidem, midazolamem oraz statynami (atorwastatyna, symwastatyna, prawastatyna, lowastatyna, fluwastatyna, rozuwastatyna). Jednoczesne stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy może spowolnić wchłanianie ezetymibu, jednak nie wpływa na jego całkowitą biodostępność i nie wymaga modyfikacji dawkowania. Natomiast cholestyramina obniża AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabić efekt obniżenia LDL. Współstosowanie z fibratami (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenie ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i podnosi ryzyko kamicy żółciowej, co wymaga monitorowania i ewentualnej diagnostyki pęcherzyka żółciowego.
biodostępność, cholesterol LDL, cholesterol w żółci, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, glipizyd, glukuronian ezetymibu, gospodarka lipidowa, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewonorgestrel, metabolizm leku, midazolam, N-acetylotransferaza, pochodna kumaryny, pole pod krzywą AUC, statyna, tolbutamid, warfaryna, wartość INR, żywica wiążąca kwasy żółciowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg
Farmakokinetyka leku Rosulip Plus, zawierającego rozuwastatynę (40 mg) i ezetymib (10 mg), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami obu substancji czynnych oraz ich wzajemnymi interakcjami. Rozuwastatyna wykazuje biodostępność około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5% w formie niezmienionej). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowych (aktywność ~50% słabsza) i laktonowych (klinicznie nieaktywne). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. U pacjentów z polimorfizmami genów SLCO1B1 i ABCG2 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co może wymagać dostosowania dawki. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitów są istotnie podwyższone (3- i 9-krotnie). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) ekspozycja na lek może wzrosnąć co najmniej dwukrotnie.
ABCG2, białko transportowe, cyklosporyna, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ezetymib, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens LDL-C, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, ludzki hepatocyt, metabolit N-demetylowy, metabolizm ezetymibu, metabolizm rozuwastatyny, niewydolność nerek, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, transporter błonowy OATP-C, wchłanianie ezetymibu, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezehron 10 mg
Ezetymib, substancja czynna leku Ezehron, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz przekształcaniem do aktywnego metabolitu – glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenie (Cmax) glukuronianu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a formy macierzystej w 4-12 godzin. Ezetymib i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 99,7% i 88-92%), co wpływa na dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy). Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (78% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Biodostępność nie jest zależna od posiłków, co ułatwia stosowanie leku bez względu na porę przyjmowania.
biodostępność, cholesterol LDL, compliance, cyklosporyna, działanie niepożądane, ezetymib, farmakokinetyka, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolizm oksydacyjny, sitosterolemia, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Ezoleta 10 mg
Ezetymib, substancja czynna produktu leczniczego Ezoleta, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, nie indukując enzymów cytochromu P450 ani nie wpływając istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez izoenzymy CYP1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. Badania kliniczne potwierdziły brak wpływu ezetymibu na farmakokinetykę leków takich jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel), glipizyd, tolbutamid oraz midazolam. Jednoczesne stosowanie leków zobojętniających zmniejsza szybkość wchłaniania ezetymibu, jednak bez wpływu na jego biodostępność, co nie jest klinicznie istotne. Istotną interakcją jest zmniejszenie AUC ezetymibu o około 55% podczas jednoczesnego podawania kolestyraminy, co może osłabić efekt obniżający LDL. Fenofibrat i gemfibrozyl zwiększają stężenie ezetymibu odpowiednio 1,5- i 1,7-krotnie, z potencjalnym ryzykiem kamicy żółciowej, szczególnie przy fenofibracie, co wymaga monitorowania pęcherzyka żółciowego i przerwania terapii w przypadku objawów. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z szerokim spektrum statyn (atorwastatyna, symwastatyna, prawastatyna, lowastatyna, fluwastatyna, rozuwastatyna), co jest istotne w terapii skojarzonej hipercholesterolemii.
atorwastatyna, cholesterol LDL, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, fluwastatyna, gemfibrozyl, glipizyd, glukuronian ezetymibu, hipercholesterolemia, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający, lewonorgestrel, lowastatyna, metabolizm lipidów, midazolam, N-acetylotransferaza, pochodna kumaryny, pole pod krzywą, prawastatyna, rozuwastatyna, schorzenie pęcherzyka żółciowego, statyna, substancja przeciwzakrzepowa, symwastatyna, tolbutamid, warfaryna, wartość INR, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 10 mg + 10 mg
SUVEZEN NEO to lek łączący rozuwastatynę i ezetymib, dostępny w dawkach 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg, stosowany w terapii zaburzeń lipidowych. Farmakokinetyka obu substancji wykazuje brak istotnych interakcji przy jednoczesnym podaniu, z podobnymi wartościami AUC i Cₘₐₓ w monoterapii i terapii skojarzonej. Ezetymib jest szybko wchłaniany, osiągając Cₘₐₓ dla glukuronianu fenolowego w 1-2 godziny, a dla ezetymibu w 4-12 godzin, z okresem półtrwania około 22 godzin. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenia w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i okresem półtrwania około 19 godzin. Obie substancje wykazują wysoki stopień wiązania z białkami osocza (ezetymib 99,7%, rozuwastatyna około 90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (około 10%), głównie przez CYP2C9, a ezetymib ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym i jest wydalany głównie z żółcią. U pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek obserwuje się zwiększoną ekspozycję na oba leki, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy umiarkowanej i ciężkiej niewydolności wątroby (Child-Pugh >9) oraz ciężkich zaburzeniach czynności nerek (CrCl <30 ml/min). Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób starszych ani w łagodnej niewydolności wątroby czy nerek.
bariera łożyskowa, białko BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, ciężka choroba nerek, cytochrom P450, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ezetymib, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym CYP 2C9, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, liniowa farmakokinetyka, miopatia, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, transporter błonowy OATP-C, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Coltowan 10 mg
Ezetymib, składnik preparatu Coltowan, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, nie indukując enzymów cytochromu P450 (1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4) ani N-acetylotransferazy, co minimalizuje ryzyko interakcji z wieloma lekami. Badania kliniczne potwierdziły brak istotnego wpływu ezetymibu na farmakokinetykę leków takich jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glipizyd, tolbutamid czy midazolam. Jednoczesne stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy zmniejsza szybkość wchłaniania ezetymibu, jednak bez wpływu na jego biodostępność, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Istotną interakcją jest zmniejszenie AUC ezetymibu o około 55% przy jednoczesnym stosowaniu z kolestyraminą, co może osłabić efekt hipolipemizujący. Ponadto, współstosowanie z fibratami (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenie ezetymibu odpowiednio 1,5- i 1,7-krotnie, a także wiąże się z ryzykiem kamicy żółciowej, co wymaga monitorowania i ewentualnego przerwania terapii.
atorwastatyna, AUC, choroba pęcherzyka żółciowego, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dyslipidemia, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, fluwastatyna, frakcja lipoprotein, gemfibrozyl, glipizyd, glukuronian ezetymibu, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewonorgestrel, lowastatyna, midazolam, N-acetylotransferaza, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, prawastatyna, rozuwastatyna, stłuszczenie wątroby, symwastatyna, tolbutamid, triglicerydy, warfaryna, zaburzenie lipidowe, żywica jonowymienna - Leksykon substancji czynnych
Ezetymib – Właściwości farmakokinetyczne
Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami aktywnego metabolitu – glukuronianu ezetymibu – osiąganymi w ciągu 1-2 godzin, natomiast sam ezetymib osiąga Cmax w 4-12 godzin. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi w jelicie cienkim i wątrobie głównie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a następnie jest wydalana głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, a lek wykazuje znaczne krążenie jelitowo-wątrobowe. Biodostępność ezetymibu nie jest zależna od przyjmowania posiłków, co ułatwia stosowanie leku w praktyce klinicznej. Zarówno ezetymib, jak i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 99,7% i 88-92%).
atorwastatyna, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, statyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tulip Combo 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Tulip Combo wykazuje równoważność biologiczną przy jednoczesnym podawaniu ezetymibu i atorwastatyny. Ezetymib jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1–2 godzin dla glukuronianu ezetymibu oraz 4–12 godzin dla ezetymibu, z okresem półtrwania około 22 godzin. Atorwastatyna osiąga Cmax w 1–2 godziny, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 12% i okresem półtrwania eliminacji około 14 godzin, natomiast okres działania hamującego reduktazę HMG-CoA wynosi 20–30 godzin. Oba leki są silnie wiązane z białkami osocza (ezetymib 99,7%, atorwastatyna ≥98%) i metabolizowane głównie w wątrobie, przy czym atorwastatyna jest substratem cytochromu P450 3A4 oraz transporterów OATP1B1/1B3 i pomp efluksowych MDR1 i BCRP. Wydalanie odbywa się głównie z żółcią, a ezetymib wykazuje istotne krążenie jelitowo-wątrobowe.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej 1, cholesterol LDL, cytochrom P450 3A4, dojrzałość płciowa, efekt pierwszego przejścia, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolity hydroksylowe, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Childa-Pugha, skala Tannera, transportery wątrobowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvezen Neo zawiera rozuwastatynę i ezetymib, które wykazują brak istotnych interakcji farmakokinetycznych przy dawkach 10 mg każdego składnika. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cₘₐₓ po 1-2 h dla glukuronianu i 4-12 h dla ezetymibu), wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz metabolizmem głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, z okresem półtrwania około 22 godzin. Rozuwastatyna osiąga Cₘₐₓ po około 5 godzinach, ma biodostępność około 20%, wiąże się z białkami osocza w 90%, a jej metabolizm obejmuje głównie CYP2C9 z okresem półtrwania około 19 godzin. Eliminacja obu substancji odbywa się głównie z kałem (78-90%), z mniejszym udziałem wydalania z moczem (10-11%).
białka osocza, białko transportowe OATP1B1, biodostępność ezetymibu, choroba nerek, cyklosporyna, cytochrom P450, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, heterozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia, izoenzym CYP 2C9, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, ludzkie hepatocyty, metabolizm oksydacyjny, niewydolność wątroby, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugh, synteza cholesterolu, usuwanie LDL-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esetin 10 mg
Ezetymib, substancja czynna leku Esetin (10 mg tabletki), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla jego glukuronianu). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 4-12 godzinach dla ezetymibu i 1-2 godzinach dla glukuronianu. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, gdzie dominuje sprzęganie z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a lek jest eliminowany głównie z żółcią (około 78% dawki), z mniejszym udziałem wydalania nerkowego (około 11%). Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godzin, a biodostępność nie jest modyfikowana przez spożycie pokarmów, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, czas osiągnięcia Cmax, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm, metabolizm ezetymibu, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przeszczep nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Ezetimibe Genoptim 10 mg
Ezetymib, składnik aktywny produktu Ezetimibe Genoptim, nie indukuje enzymów cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzymy 1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. W badaniach klinicznych ezetymib nie wpływał na farmakokinetykę leków takich jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glipizyd, tolbutamid czy midazolam. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami: atorwastatyna, symwastatyna, prawastatyna, lowastatyna, fluwastatyna, rozuwastatyna) nie powodowało istotnych interakcji farmakokinetycznych. Leki zobojętniające kwas żołądkowy zmniejszają szybkość wchłaniania ezetymibu, ale nie wpływają na jego biodostępność, co nie wymaga zmiany schematu dawkowania. Kolestyramina obniża AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabić efekt redukcji LDL, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podawaniem tych leków.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cholesterol w żółci, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzymy metabolizujące leki, etynyloestradiol, fenofibrat, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, glukuronian ezetymibu, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym 1A2, kamica pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek przeciwzakrzepowy, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewonorgestrel, metabolizm lipidów, N-acetylotransferaza, pochodna kumaryny, pole pod krzywą, statyna, terapia hipolipemizująca, warfaryna, wskaźnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Ezetimibe Aurovitas 10 mg
Ezetimibe Aurovitas wykazuje specyficzny profil interakcji farmakokinetycznych, nie indukując enzymów cytochromu P450 i nie wpływając istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z lekami takimi jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, glipizyd, tolbutamid czy midazolam. Jednoczesne stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy zmniejsza szybkość wchłaniania ezetymibu, ale nie wpływa na jego całkowitą biodostępność, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Kolestyramina obniża AUC ezetymibu o około 55%, co może zmniejszać efekt obniżania LDL, dlatego zaleca się podawanie ezetymibu co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po kolestyraminie. Współstosowanie z fenofibratem i gemfibrozylem zwiększa stężenie ezetymibu odpowiednio 1,5- i 1,7-krotnie, z ryzykiem kamicy żółciowej, szczególnie przy fenofibracie, co wymaga monitorowania i ewentualnego przerwania terapii.
atorwastatyna, biodostępność, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, ezetymib, fibrat, fluindion, fluwastatyna, funkcja wątroby, glukuronian ezetymibu, hipercholesterolemia, kamica żółciowa, kolestyramina, krwawienie, kwas żółciowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, lipoproteina niskiej gęstości, lowastatyna, metabolizm wątrobowy, midazolam, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, prawastatyna, przeszczepienie nerki, rozuwastatyna, schorzenie pęcherzyka żółciowego, statyna, symwastatyna, terapia hipolipemizująca, trigliceryd, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezetrol 10 mg
Ezetymib, substancja czynna preparatu Ezetrol 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz znacznym sprzęganiem do aktywnego metabolitu – glukuronianu ezetymibu. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) dla glukuronianu osiągane są po 1-2 godzinach, a dla niezmienionego ezetymibu po 4-12 godzinach. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla glukuronianu), a jego metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym. Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~78%) i w mniejszym stopniu z moczem (~11%). Farmakokinetyka u dzieci powyżej 6 lat jest zbliżona do dorosłych, a u osób starszych (≥65 lat) stężenia całkowitego ezetymibu są dwukrotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawki.
AUC, biodostępność leku, cholesterol LDL, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, sitosterolemia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Ezen 10 mg
Ezetymib, substancja czynna produktu Ezen 10 mg, charakteryzuje się niskim potencjałem do interakcji metabolicznych, nie indukując enzymów cytochromu P450 i nie wpływając na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP1A2, 2D6, 2C8, 2C9, 3A4 oraz N-acetylotransferazę. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych farmakokinetycznych interakcji ezetymibu z lekami takimi jak dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, lewonorgestrel), glipizyd, tolbutamid czy midazolam. Jednoczesne stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy zmniejsza szybkość wchłaniania ezetymibu, ale nie wpływa na jego całkowitą biodostępność, co nie wymaga zmiany schematu dawkowania. Istotną interakcją jest zmniejszenie AUC ezetymibu o około 55% podczas jednoczesnego podawania z kolestyraminą, co może osłabić efekt terapeutyczny; zaleca się przyjmowanie ezetymibu co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po kolestyraminie.
atorwastatyna, benzodiazepina, cholesterol LDL, cholesterol w żółci, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dapson, dekstrometorfan, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, fluindion, fluwastatyna, gemfibrozyl, glipizyd, glukuronian ezetymibu, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, klirens kreatyniny, kolestyramina, leczenie hipolipemizujące, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewonorgestrel, lowastatyna, metabolizm lipidów, midazolam, N-acetylotransferaza, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, pole pod krzywą, prawastatyna, rozuwastatyna, statyna, symwastatyna, tolbutamid, warfaryna, wartość INR, żywica jonowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo Plus 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus łączy rozuwastatynę (inhibitor reduktazy HMG-CoA) oraz ezetymib (inhibitor wchłaniania cholesterolu). Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się Cmax osiąganym po około 5 godzinach, biodostępnością około 20% oraz dużym wychwytem wątrobowym (objętość dystrybucji ~134 l, wiązanie z albuminami ~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest minimalny (~10%), głównie przez CYP2C9, z metabolitami N-demetylowanymi o aktywności ~50% i nieaktywnymi laktonowymi. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) i w mniejszym stopniu z moczem (~5%), z okresem półtrwania około 19 godzin. Ezetymib jest szybko wchłaniany, osiąga Cmax w 1–2 h (glukuronian) i 4–12 h (ezetymib), wiąże się z białkami osocza w 99,7%, metabolizowany jest głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a okres półtrwania wynosi około 22 godziny. Wspólne stosowanie 10 mg rozuwastatyny i 10 mg ezetymibu zwiększa AUC rozuwastatyny 1,2-krotnie, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście działań niepożądanych.
ABCG2 c.421AA, AUC, BCRP, bezwzględna biodostępność, białko transportowe OATP1B1, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit laktonowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, reakcja fazy I, reakcja fazy II, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1 c.521CC, transporter błonowy OATP-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ezetimibe Aurovitas 10 mg
Ezetymib, substancja czynna leku Ezetimibe Aurovitas w dawce 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz znacznym sprzęganiem do aktywnego glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenie (Cmax) glukuronianu ezetymibu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, natomiast ezetymibu w 4-12 godzin. Biodostępność nie zależy od obecności pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Oba związki wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronian 88-92%) oraz długi okres półtrwania około 22 godzin, co pozwala na podawanie leku raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym i minimalnym metabolizmem oksydacyjnym. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (78% dawki), a nerkowa jest drugorzędna (11%).
AUC, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, Cmax, eliminacja z krwiobiegu, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, szlak metaboliczny, transporter błonowy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza