biodostępność tikagreloru
Biodostępność tikagreloru jest wysoka i wynosi około 36%. Lek ten, będący doustnym, odwracalnym antagonistą receptora P2Y12, jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga już po 1,5 godziny od podania, co umożliwia szybki początek działania przeciwpłytkowego.
Tikagrelor nie wymaga metabolicznej aktywacji, by wykazywać działanie farmakologiczne, w przeciwieństwie do tienopirydyn (klopidogrel, prasugrel). Lek podlega jednak biotransformacji w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4, tworząc aktywny metabolit AR-C124910XX, który również wykazuje działanie przeciwpłytkowe.
Pokarm nie wpływa znacząco na biodostępność tikagreloru, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Jest to istotna zaleta kliniczna, zwiększająca wygodę stosowania u pacjentów. Należy jednak pamiętać, że jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów lub induktorów CYP3A4 może istotnie zmieniać biodostępność leku i jego stężenie we krwi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atirabo 90 mg
Tikagrelor, substancja czynna leku Atirabo, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng×h/ml, z medianą tmax około 1,5 godziny. Jego aktywny metabolit AR-C124910XX osiąga Cmax stanowiące 28% i AUC 42% wartości tikagreloru, z tmax około 2,5 godziny. W stanie stacjonarnym po dawkach 60 mg i 90 mg, Cmax wynosi odpowiednio 391 ng/ml i 627 ng/ml, a AUC 3801 ng×h/ml i 6255 ng×h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje niewielkie, klinicznie nieistotne zmiany farmakokinetyczne. Tikagrelor i jego metabolit są substratami P-gp, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. Eliminacja następuje głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 57,8% w kale i 26,5% w moczu, przy minimalnym wydalaniu nerkowym (<1%).
aktywność przeciwpłytkowa, biodostępność tikagreloru, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolit AR-C124910XX, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, parametr farmakokinetyczny, receptor płytkowy P2Y12, substrat glikoproteiny P, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticatrom 60 mg
Tikagrelor, aktywny składnik leku Ticatrom dostępnego w dawkach 60 mg i 90 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo u zdrowych ochotników, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast dla aktywnego metabolitu AR-C124910XX odpowiednio 28% i 42% wartości tikagreloru. Mediana tmax tikagreloru to około 1,5 godziny, a metabolitu 2,5 godziny. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax tikagreloru. Zarówno tikagrelor, jak i jego metabolit są substratami P-gp i metabolizowane głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. U pacjentów z OZW farmakokinetyka jest podobna do populacji zdrowych, a u osób starszych (≥75 lat) narażenie wzrasta o około 25%, bez istotnego znaczenia klinicznego.
agregacja płytek krwi, AR-C124910XX, biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka tikagreloru, farmakologia kliniczna, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ecugra 60 mg
Tikagrelor, substancja czynna leku Ecugra dostępnego w dawkach 60 mg i 90 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 godziny). Po jednorazowym podaniu 90 mg tikagreloru na czczo u zdrowych ochotników, Cmax wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast w stanie stacjonarnym po dawce 60 mg mediana Cmax to 391 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml, a po dawce 90 mg odpowiednio 627 ng/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje niewielkie, klinicznie nieistotne zmiany farmakokinetyczne. Tikagrelor i jego metabolit są silnie wiązane z białkami osocza (>99%) i metabolizowane głównie przez CYP3A4, z eliminacją głównie przez metabolizm wątrobowy oraz wydalaniem z kałem (57,8%) i moczem (26,5%). Okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny.
aktywność farmakologiczna, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność tikagreloru, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolit czynny, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, receptor płytkowy ADP, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi, tikagrelor, wydzielanie z żółcią, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ecugra 90 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją na substancję czynną i jej aktywny metabolit AR-C124910XX proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu doustnym 90 mg na czczo u zdrowych ochotników, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast metabolit osiąga odpowiednio 28% i 42% tych wartości. W stanie stacjonarnym mediana Cmax wynosi 391 ng/ml (AUC 3801 ng*h/ml) dla dawki 60 mg oraz 627 ng/ml (AUC 6255 ng*h/ml) dla dawki 90 mg. Tikagrelor jest szybko wchłaniany (tmax około 1,5 h), a metabolit osiąga tmax około 2,5 h. Biodostępność bezwzględna wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje niewielkie, klinicznie nieistotne zmiany farmakokinetyczne. Lek i metabolit silnie wiążą się z białkami osocza (>99%) i są metabolizowane głównie przez CYP3A4. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1% dawki). Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny.
agregacja płytek krwi, biodostępność tikagreloru, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, farmakologia kliniczna, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolit AR-C124910XX, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wchłanianie tikagreloru, wydzielanie z żółcią, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Legrex 60 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, a jego aktywny metabolit AR-C124910XX również wykazuje działanie przeciwpłytkowe poprzez antagonizm receptora ADP P2Y12. Po podaniu doustnym dawki 90 mg tikagreloru na czczo, mediana Tmax wynosi około 1,5 godziny, a dla metabolitu około 2,5 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) 3451 ng*h/ml, przy czym metabolit osiąga odpowiednio 28% i 42% tych wartości. Biodostępność bezwzględna tikagreloru wynosi 36%, a objętość dystrybucji 87,5 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą wątrobową i żółciową, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1% dawki). Wpływ posiłku wysokotłuszczowego na farmakokinetykę jest klinicznie nieistotny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenia czynności nerek, enzym CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit AR-C124910XX, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, ostry zespół wieńcowy, pole pod krzywą stężenia, receptor płytkowy ADP P2Y12, tikagrelor, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor MSN 90 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 godziny). Po pojedynczej dawce 90 mg na czczo u zdrowych ochotników, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/mL, a AUC 3451 ng*h/mL, natomiast metabolit osiąga 28% Cmax i 42% AUC w stosunku do tikagreloru. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC tikagreloru o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax tikagreloru i metabolitu. Tikagrelor i jego metabolit silnie wiążą się z białkami osocza (>99%), a metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4. Eliminacja następuje głównie przez metabolizm wątrobowy, z okresem półtrwania tikagreloru około 7 godzin i metabolitu 8,5 godziny. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym farmakokinetyka jest podobna do populacji zdrowych ochotników, a podawanie tikagreloru w formie rozgniecionych tabletek nie wpływa na biodostępność.
AUC, biodostępność tikagreloru, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, CYP3A4, czas tmax, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolit AR-C124910XX, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, próba wątrobowa, receptor P2Y12, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wydzielanie z żółcią, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Tikagrelor – Właściwości farmakokinetyczne
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 godziny). Po pojedynczej dawce 90 mg u zdrowych ochotników Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng×h/ml, natomiast metabolit osiąga 28% Cmax i 42% AUC względem substancji macierzystej. W stanie stacjonarnym u pacjentów z OZW, po dawce 60 mg mediana Cmax wynosi 391 ng/ml, a AUC 3801 ng×h/ml, a po 90 mg odpowiednio 627 ng/ml i 6255 ng×h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC tikagreloru o 21%, nie wpływając istotnie na parametry metabolitu. Tikagrelor i jego metabolit są substratami P-gp, a metabolizm głównie zachodzi przez CYP3A4. Objętość dystrybucji wynosi 87,5 l, a oba związki wiążą się z białkami osocza w ponad 99%.
aktywny metabolit, biodostępność tikagreloru, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy ADP P2Y12, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tigrix 60 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu doustnym w dawkach 60 mg i 90 mg, mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi około 1,5 godziny dla tikagreloru i 2,5 godziny dla jego aktywnego metabolitu AR-C124910XX. W stanie stacjonarnym Cmax dla dawki 60 mg wynosi 391 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml, natomiast dla dawki 90 mg odpowiednio 627 ng/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność bezwzględna tikagreloru wynosi około 36%, a lek charakteryzuje się wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą wątrobową, z okresem półtrwania około 7 godzin dla tikagreloru i 8,5 godziny dla metabolitu. Spożycie posiłku wysokotłuszczowego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku.
AR-C124910XX, biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenie czynności nerek, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy ADP P2Y12, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wchłanianie tikagreloru, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy