prążkowie brzuszne
Prążkowie brzuszne (łac. striatum ventrale) to struktura anatomiczna mózgu stanowiąca część układu limbicznego i należąca do jąder podstawy. Jest to podkorowa struktura zlokalizowana w przedniej części prążkowia, składająca się głównie z jądra półleżącego (nucleus accumbens) oraz części brzusznej gałki bladej.
Pod względem funkcjonalnym prążkowie brzuszne odgrywa kluczową rolę w układzie nagrody, motywacji i wzmocnienia. Jest ono bogate w neurony dopaminergiczne i stanowi istotny element szlaku mezolimbicznego, zaangażowanego w procesy uzależnień oraz przetwarzanie bodźców związanych z przyjemnością i motywacją.
W patofizjologii prążkowie brzuszne jest obszarem zainteresowania w badaniach nad uzależnieniami, zaburzeniami nastroju oraz schizofrenią. Dysfunkcje tego obszaru mogą prowadzić do zaburzeń kontroli impulsów, anhedonii oraz nieprawidłowości w procesach związanych z motywacją i podejmowaniem decyzji. Neuroobrazoowanie funkcjonalne wykazuje zmiany aktywności prążkowia brzusznego w różnych stanach patologicznych układu nerwowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Patologiczny hazard – Patofizjologia i mechanizm
Patologiczny hazard (Gambling Disorder) to zaburzenie uznane w DSM-5 za uzależnienie behawioralne, charakteryzujące się niekontrolowanym impulsem do hazardu mimo negatywnych konsekwencji. Neurobiologicznie wiąże się z dysfunkcją układu nagrody, zwłaszcza szlaków dopaminergicznych mezolimbicznych, z kluczową rolą jądra półleżącego (nucleus accumbens). U osób z tym zaburzeniem obserwuje się zmniejszoną aktywność kory przedczołowej brzuszno-przyśrodkowej oraz zmiany w receptorach dopaminowych D2/3, szczególnie D3, których ekspresja koreluje z nasileniem objawów. Mechanizmy tolerancji i zmiennego wzmacniania, a także zaangażowanie układów noradrenergicznego, serotoninergicznego, opioidowego, kortyzolowego i glutaminianergicznego, podtrzymują kompulsywne zachowania hazardowe. Leki dopaminergiczne, takie jak pramipeksol, ropinirol i aripiprazol, mogą indukować lub nasilać patologiczny hazard poprzez nadaktywację układu nagrody.
agonista dopaminy, antagonista opioidowy, antyspołeczne zaburzenie osobowości, aripiprazol, badanie PET, choroba Parkinsona, dopamina, escitalopram, funkcjonalny rezonans magnetyczny, iluzja kontroli, jądro półleżące, kora przedczołowa brzuszno-przyśrodkowa, naltrekson, neuroprzekaźnik, patologiczny hazard, pramipeksol, prążkowie brzuszne, receptor dopaminowy, receptor dopaminowy D3, ropinirol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stabilizator nastroju, szlak dopaminergiczny, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, układ dopaminergiczny, układ limbiczny, układ mezolimbiczny, układ nagrody, układ noradrenergiczny, układ opioidowy, układ serotoninergiczny, uzależnienie behawioralne, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, wywiad motywacyjny, zaburzenie afektywne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego, zniekształcenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pradera-williego – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Pradera-Williego (PWS) jest spowodowany brakiem ekspresji genów ojcowskich w regionie 15q11.2-q13, wynikającym z delecji chromosomowej (65-75% przypadków), matczynej disomii jednorodzicielskiej (20-30%) lub defektów centrum imprintingu (1-5%). Kluczową rolę w patogenezie odgrywa delecja klastra SNORD116, której skutkiem jest dysfunkcja podwzgórza prowadząca do hiperfagii, otyłości oraz zaburzeń endokrynologicznych, takich jak niedobór hormonu wzrostu (40-100% pacjentów), hipogonadyzm hipogonadotropowy, centralna niedoczynność tarczycy i niewydolność nadnerczy. Charakterystyczne jest podwyższenie poziomu greliny i leptyny, a także obniżenie BDNF, co wskazuje na złożone zaburzenia hormonalne i neuroendokrynologiczne. Mimo prób farmakologicznego obniżenia greliny, nie uzyskano poprawy w kontroli apetytu, co podkreśla złożoność mechanizmów regulujących hiperfagię w PWS.
centralna niedoczynność tarczycy, centralna niewydolność nadnerczy, centrum imprintingu, ciało migdałowate, czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego, delecja chromosomowa, diazoksyd choliny, disomia jednorodzicielska, dysfunkcja podwzgórza, grelina, hiperfagia, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hipoinsulinemia, imprinting genomowy, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, insulinooporność, kanał potasowy, leptyna, metylacja DNA, modyfikacja epigenetyczna, niedobór hormonu wzrostu, niekodujące RNA, oksytocyna, prążkowie brzuszne, zespół Pradera-Williego