blokada nerwu zębodołowego dolnego
Blokada nerwu zębodołowego dolnego (nervus alveolaris inferior) to technika znieczulenia miejscowego stosowana powszechnie w stomatologii, zwłaszcza podczas zabiegów na zębach żuchwy. Procedura polega na wprowadzeniu środka znieczulającego w okolicę otworu żuchwowego, gdzie nerw ten wchodzi do kanału żuchwy.
Prawidłowo wykonana blokada powoduje znieczulenie zębów żuchwy po stronie iniekcji, od trzeciego zęba trzonowego do linii pośrodkowej, a także tkanek miękkich – dziąseł przedsionkowych i językowych, błony śluzowej policzka oraz przedniej części języka po stronie znieczulenia. Do najczęściej używanych środków znieczulających należą: lidokaina, artykaina czy mepiwakaina, zazwyczaj z dodatkiem środka obkurczającego naczynia.
Technika ta może być wykonywana różnymi metodami – klasyczną (bezpośrednią), pośrednią lub według Gow-Gatesa. Potencjalne powikłania obejmują: krwiak w miejscu wkłucia, przejściowe porażenie nerwu twarzowego, szczękościsk oraz – bardzo rzadko – długotrwałe zaburzenia czucia. Przeciwwskazaniami do wykonania blokady są: stany zapalne w miejscu iniekcji, zaburzenia krzepnięcia krwi oraz alergia na środki znieczulające.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina – Właściwości farmakodynamiczne
Mepiwakaina, będąca amidowym środkiem miejscowo znieczulającym (kod ATC: N01BB03 dla preparatów prostych oraz N01BB53 dla preparatów złożonych z adrenaliną), działa poprzez blokadę kanałów sodowych (Na+) w błonie komórkowej neuronów, co prowadzi do zahamowania przewodnictwa impulsów nerwowych. Efekt ten objawia się wzrostem progu pobudliwości, zmniejszeniem szybkości narastania potencjału czynnościowego oraz spowolnieniem przewodzenia impulsów. Mepiwakaina charakteryzuje się szybkim początkiem działania (3-5 minut) oraz wysoką skutecznością analgezji, przy jednocześnie niskiej toksyczności. Unikalną cechą jest jej słabe działanie wazokonstrykcyjne, które przedłuża czas działania anestetycznego nawet bez dodatku adrenaliny, co jest szczególnie istotne u pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania typowych wazopresorów (np. choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, nadczynność tarczycy).
absorpcja systemowa, adrenalina, amid, biodostępność, blokada nerwu obwodowego, blokada nerwu zębodołowego dolnego, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, działanie wazokonstrykcyjne, efekt anestetyczny, efekt znieczulający, jon sodu, jonizacja leku, lek miejscowo znieczulający, mepiwakaina, miazga zębowa, nadczynność tarczycy, pKa, potencjał czynnościowy, prąd jonowy, preparat złożony, próg pobudliwości elektrycznej, przewodnictwo impulsów nerwowych, przewodnictwo nerwowe, środek obkurczający naczynia krwionośne, środek wazokonstrykcyjny, stan zapalny, tkanka miękka, wazokonstrykcja, wazopresor, zastosowanie stomatologiczne, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Scandivin 30 mg/ml
Scandivin to roztwór do wstrzykiwań zawierający mepiwakainę chlorowodorek (30 mg/ml), amidowy środek miejscowo znieczulający o kodzie ATC N01 BB 03. Mechanizm działania polega na odwracalnym hamowaniu przewodnictwa nerwowego poprzez blokadę kanałów sodowych, co skutkuje wzrostem progu pobudliwości, zmniejszeniem szybkości narastania potencjału czynnościowego i spowolnieniem przewodzenia impulsów. Mepiwakaina charakteryzuje się szybkim początkiem działania (3-5 minut), wysoką skutecznością oraz niską toksycznością. Unikalną cechą jest jej własne działanie wazokonstrykcyjne, które wydłuża czas działania leku bez konieczności dodawania zewnętrznych środków obkurczających naczynia, co jest istotne u pacjentów z przeciwwskazaniami do adrenaliny.
biodostępność, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwu zębodołowego dolnego, blokada przewodnictwa nerwowego, chlorowodorek, hamowanie przewodnictwa nerwowego, lek działający na układ nerwowy, mepiwakaina, obkurczenie naczyń krwionośnych, podanie nasiękowe, potencjał czynnościowy, próg pobudliwości elektrycznej, środek miejscowo znieczulający, środek zwężający naczynia