zanik gonad
Zanik gonad (inaczej hypogonadyzm) to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszoną czynnością gruczołów płciowych, co prowadzi do niedoboru hormonów płciowych i zmniejszonej produkcji gamet. Może wystąpić zarówno u mężczyzn (zanik jąder), jak i u kobiet (zanik jajników), a jego etiologia może być pierwotna (defekt w samych gonadach) lub wtórna (zaburzenia w osi podwzgórze-przysadka).
Objawy zaniku gonad różnią się w zależności od płci i wieku wystąpienia. U mężczyzn obserwuje się zmniejszenie libido, zaburzenia erekcji, zmniejszenie masy mięśniowej, osteoporozę, ginekomastię oraz zaburzenia płodności. U kobiet zanik jajników prowadzi do zaburzeń miesiączkowania, niepłodności, zmniejszenia libido, suchości pochwy, osteoporozy oraz zmian nastroju.
Diagnostyka zaniku gonad obejmuje badania hormonalne (FSH, LH, testosteron/estrogen), badania obrazowe miednicy mniejszej, badania genetyczne oraz ocenę gęstości mineralnej kości. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje hormonalną terapię zastępczą (testosteronem u mężczyzn, estrogenami i progesteronem u kobiet), a w przypadku chęci posiadania potomstwa – zaawansowane techniki wspomaganego rozrodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meprelon 16 mg
Metyloprednizolon, substancja czynna Meprelonu, wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u szczurów, z LD50 powyżej 4 g/kg masy ciała. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej u różnych modeli zwierzęcych zaobserwowano efekty farmakodynamiczne, takie jak policytemia, limfopenia, zanik grasicy i kory nadnerczy oraz zwiększone gromadzenie glikogenu w wątrobie. Długotrwałe podawanie dużych dawek (3 i 10 mg/kg m.c.) prowadziło do osłabienia odporności, zmniejszonej aktywności szpiku kostnego, zaniku mięśni szkieletowych i gonad, polidypsji, biegunki oraz pogorszenia stanu ogólnego zwierząt. Test Amesa wykazał brak mutagenności metyloprednizolonu, jednak dane dotyczące potencjału karcynogennego są ograniczone i nie obejmują długoterminowych badań na zwierzętach.
dawka śmiertelna, działanie farmakodynamiczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, gromadzenie glikogenu, LD50, limfopenia, metyloprednizolon, osłabienie odporności, policytemia, polidypsja, rozszczep podniebienia, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, zaburzenia szpiku kostnego, zaburzenia wzrostu wewnątrzmacicznego, zanik gonad, zanik grasicy, zanik kory nadnerczy, zanik mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meprelon 8 mg
Dane przedkliniczne dotyczące metyloprednizolonu wskazują na niską toksyczność ostrej dawki doustnej, z wartością LD50 powyżej 4 g/kg masy ciała u szczurów. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano typowe dla glikokortykosteroidów efekty farmakodynamiczne, takie jak policytemia, limfopenia, zanik grasicy i kory nadnerczy oraz zwiększone gromadzenie glikogenu w wątrobie. Długotrwałe podawanie dużych dawek (3 i 10 mg/kg) prowadziło do immunosupresji, osłabienia szpiku kostnego, zaniku mięśni szkieletowych i gonad, polidypsji, biegunki oraz pogorszenia stanu ogólnego zwierząt. Test Amesa wykazał brak potencjału mutagennego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności przy długotrwałym stosowaniu.
działanie karcynogenne, glikokortykosteroid, gromadzenie glikogenu, LD50, limfopenia, metyloprednizolon, osłabienie odporności, policytemia, polidypsja, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego, zahamowanie szpiku kostnego, zanik gonad, zanik grasicy, zanik kory nadnerczy, zanik mięśni szkieletowych