zgon płodowy

Zgon płodowy (inaczej wewnątrzmaciczne obumarcie płodu) to obumarcie płodu w jamie macicy po 22. tygodniu ciąży lub gdy masa płodu przekracza 500 g. Diagnoza zgonu płodowego jest stawiana na podstawie braku czynności serca płodu potwierdzonego badaniem ultrasonograficznym.

Przyczyny zgonu płodowego mogą być różnorodne i obejmują: zaburzenia genetyczne i rozwojowe płodu, powikłania związane z łożyskiem (np. przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), infekcje wewnątrzmaciczne, choroby matki (np. nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, toczeń), zaburzenia pępowinowe (np. prawdziwy węzeł pępowiny) oraz przyczyny niewyjaśnione.

Postępowanie w przypadku zgonu płodowego obejmuje diagnostykę przyczyn (badania obrazowe, badania laboratoryjne, badanie histopatologiczne łożyska, autopsja płodu) oraz indukcję porodu w celu opróżnienia jamy macicy. Kluczowe jest również zapewnienie wsparcia psychologicznego dla rodziców doświadczających tej traumatycznej sytuacji.

Profilaktyka zgonu płodowego obejmuje prawidłową opiekę przedporodową, wczesne rozpoznawanie i leczenie chorób matki, monitorowanie dobrostanu płodu, zwłaszcza w ciążach wysokiego ryzyka, oraz edukację ciężarnych w zakresie samoobserwacji ruchów płodu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl