upośledzenie psychomotoryczne

Upośledzenie psychomotoryczne to zaburzenie rozwojowe charakteryzujące się jednoczesnym występowaniem deficytów w sferze funkcji poznawczych oraz motorycznych. Stan ten objawia się opóźnieniem w osiąganiu kamieni milowych rozwoju, trudnościami w wykonywaniu złożonych czynności ruchowych oraz obniżeniem sprawności intelektualnej.

W diagnostyce klinicznej upośledzenie psychomotoryczne może być objawem szeregu schorzeń neurologicznych, genetycznych lub metabolicznych. Często towarzyszy zespołom genetycznym (np. zespół Downa), zaburzeniom metabolicznym (np. fenyloketonuria), wadom wrodzonym OUN, a także może być następstwem uszkodzeń okołoporodowych, infekcji wewnątrzmacicznych czy ekspozycji na substancje toksyczne.

Podstawą postępowania terapeutycznego jest wczesna, wielospecjalistyczna interwencja obejmująca fizjoterapię, terapię zajęciową, neurologopedię oraz wsparcie psychologiczne. Kluczowe znaczenie ma diagnostyka przyczynowa, umożliwiająca ukierunkowanie leczenia na konkretne schorzenie podstawowe. Rokowanie zależy od etiologii, stopnia nasilenia zaburzeń oraz momentu wdrożenia odpowiedniej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl