hiponatremia oporna na leczenie

Hiponatremia oporna na leczenie to stan obniżonego stężenia sodu w surowicy krwi (poniżej 135 mmol/l), który nie reaguje na standardowe metody terapeutyczne. Jest to poważny problem kliniczny, często towarzyszący ciężkim schorzeniom i związany z wysoką śmiertelnością.

Przyczyny hiponatremii opornej na leczenie mogą być złożone, obejmując zaburzenia wydzielania wazopresyny (SIADH), niewydolność serca, marskość wątroby, niewydolność nerek czy zespół utraty soli nerkowej. Diagnoza wymaga dokładnej oceny objętości płynów pozakomórkowych, funkcji nerek oraz oznaczenia stężenia sodu w moczu.

W leczeniu hiponatremii opornej stosuje się antagonisty receptora V2 wazopresyny (waptany), ograniczenie podaży płynów, podawanie soli hipertonicznych oraz leczenie przyczynowe choroby podstawowej. Istotne jest monitorowanie stężenia sodu we krwi podczas terapii, aby uniknąć zbyt szybkiej korekcji, która może prowadzić do zespołu demielinizacji osmotycznej.

Szczególne trudności w leczeniu hiponatremii występują u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, marskością wątroby i zespołem wątrobowo-nerkowym, gdzie zaburzenia hemodynamiczne i neurohormonalne znacząco komplikują terapię. W tych przypadkach często konieczne jest zastosowanie złożonych schematów leczenia, obejmujących farmakoterapię, modyfikację diety i czasem metody nerkozastępcze.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl