gaz wewnątrzgałkowy
Gaz wewnątrzgałkowy to substancja wykorzystywana w chirurgii witreoretinalnej jako tymczasowy substytut ciała szklistego. Stosowane są różne rodzaje gazów, m.in. sześciofluorek siarki (SF6) oraz perfluoropropan (C3F8), które po wprowadzeniu do wnętrza gałki ocznej rozprężają się i utrzymują siatkówkę w odpowiedniej pozycji.
Gaz wewnątrzgałkowy stosowany jest najczęściej w leczeniu odwarstwienia siatkówki, otworów w plamce żółtej oraz powikłaniach proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej. Działa poprzez wytworzenie siły tamponującej, która dociska siatkówkę do naczyniówki, umożliwiając jej przyleganie i gojenie.
Po wprowadzeniu gazu do wnętrza gałki ocznej pacjent musi utrzymywać określoną pozycję głowy (najczęściej twarzą w dół), aby gaz wywierał nacisk na właściwy obszar siatkówki. Gaz jest stopniowo absorbowany przez organizm i zastępowany przez naturalne płyny oczne, co może trwać od 1 do 8 tygodni, w zależności od rodzaju użytego gazu.
Obecność gazu wewnątrzgałkowego stanowi przeciwwskazanie do lotów samolotem, przebywania na dużych wysokościach oraz znieczulenia ogólnego z użyciem podtlenku azotu, gdyż zmiany ciśnienia mogą prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Podtlenek azotu (100% v/v, gaz medyczny skroplony) jest przeciwwskazany w wielu stanach klinicznych ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Nie powinien być stosowany u pacjentów wymagających oddychania czystym tlenem, gdyż może prowadzić do niedotlenienia tkanek. Przeciwwskazaniem są także zaburzenia przytomności uniemożliwiające współpracę z personelem medycznym, a także stany związane z patologicznym gromadzeniem się gazu, takie jak odma opłucnowa, rozedma pęcherzowa, choroba kesonowa, choroba dekompresyjna oraz obecność wolnego powietrza w jamie brzusznej. W tych przypadkach podtlenek azotu może powodować powiększenie objętości przestrzeni gazowych i nasilenie objawów chorobowych, co stanowi bardzo wysokie lub wysokie ryzyko dla pacjenta.
choroba dekompresyjna, gaz medyczny, gaz wewnątrzgałkowy, gazy okulistyczne, metabolizm witaminy B12, niedobór witaminy B12, niedotlenienie tkanek, odma opłucnowa, podtlenek azotu, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, rozedma pęcherzowa, zaburzenia przytomności -
Leksykon leków
Podtlenek azotu wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i metaboliczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie podtlenku azotu u pacjentów po wewnątrzgałkowej iniekcji gazów takich jak SF6, C3F8 czy C2F6 przez okres co najmniej 3 miesięcy, ze względu na ryzyko rozprężenia pęcherzyka gazowego i poważnego uszkodzenia wzroku. W zakresie leków działających na ośrodkowy układ nerwowy podtlenek azotu nasila działanie tiopentalu (wymagana redukcja dawki), benzodiazepin, opioidów (np. morfiny), fluorowcowanych środków znieczulających oraz innych leków psychotropowych, co umożliwia zmniejszenie ich dawek i potencjalne ograniczenie działań niepożądanych. Ponadto, podtlenek azotu inaktywuje witaminę B12, co w połączeniu z lekami zaburzającymi jej metabolizm zwiększa ryzyko niedoboru kobalaminy i powikłań neurologicznych oraz hematologicznych, takich jak anemia megaloblastyczna, pancytopenia, neuropatia czy mielopatia. W przypadku długotrwałego lub powtarzającego się stosowania konieczna jest suplementacja witaminy B12.
anemia megaloblastyczna, anestezjolog, benzodiazepina, depresja ośrodka oddechowego, działanie przeciwbólowe, gałka oczna, gaz wewnątrzgałkowy, granulocytopenia, hipoksja, kobalamina, kwas foliowy, leukopenia, metabolizm witaminy B12, mielopatia, neuropatia, niedobór witaminy B12, nudności i wymioty, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, podtlenek azotu, powikłanie hematologiczne, powikłanie neurologiczne, sinica, tiopental, uszkodzenie rdzenia kręgowego, znieczulenie ogólne, zwyrodnienie rdzenia kręgowego
