rozedma pęcherzowa

Rozedma pęcherzowa to postać rozedmy płuc charakteryzująca się występowaniem dużych przestrzeni powietrznych (pęcherzy) o średnicy przekraczającej 1 cm. Powstaje ona w wyniku destrukcji ścian pęcherzyków płucnych, co prowadzi do ich nadmiernego rozciągnięcia i połączenia w większe struktury.

Klinicznie rozedma pęcherzowa objawia się dusznością wysiłkową, która stopniowo może pogłębiać się do duszności spoczynkowej, kaszlem oraz nawracającymi infekcjami układu oddechowego. W badaniu przedmiotowym charakterystyczna jest beczkowata klatka piersiowa, hipersonoryczny odgłos opukowy oraz osłabienie szmeru pęcherzykowego.

Diagnostyka rozedmy pęcherzowej opiera się głównie na badaniach obrazowych – zdjęciu RTG klatki piersiowej oraz tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości (HRCT), która pozwala na dokładną ocenę wielkości i lokalizacji pęcherzy. Badania czynnościowe płuc wykazują cechy obturacji z obniżeniem wartości FEV1 oraz pojemności dyfuzyjnej płuc (DLCO).

Leczenie rozedmy pęcherzowej jest głównie objawowe i obejmuje zaprzestanie palenia tytoniu, leki rozszerzające oskrzela, rehabilitację oddechową oraz tlenoterapię w zaawansowanych przypadkach. W wybranych sytuacjach, zwłaszcza przy dużych pęcherzach uciskających prawidłowy miąższ płucny, można rozważyć leczenie chirurgiczne polegające na resekcji pęcherzy (bullektomia).

Głównym czynnikiem ryzyka rozedmy pęcherzowej jest palenie tytoniu, choć może również występować u osób z niedoborem alfa-1-antytrypsyny, po infekcjach lub narażonych na zanieczyszczenia środowiska. U pacjentów z rozedmą pęcherzową istnieje zwiększone ryzyko samoistnej odmy opłucnowej, która wymaga pilnej interwencji medycznej.