tętniczka obwodowa

Tętniczka obwodowa to małe naczynie krwionośne będące końcowym odgałęzieniem układu tętniczego, które dostarcza natlenowaną krew do tkanek i narządów. Średnica tętniczek obwodowych waha się od 40 do 300 mikrometrów. Te drobne naczynia posiadają dobrze rozwiniętą warstwę mięśniówki gładkiej, co umożliwia im aktywną regulację przepływu krwi poprzez zmianę swojej średnicy (wazokonstrykcję lub wazodilatację).

Tętniczki obwodowe odgrywają kluczową rolę w regulacji ciśnienia krwi i przepływu krwi do poszczególnych tkanek. Dzięki swojej zdolności do zwężania i rozszerzania światła, tętniczki kontrolują opór obwodowy, który jest głównym czynnikiem determinującym ciśnienie tętnicze. Zaburzenia funkcji tętniczek obwodowych mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, takich jak nadciśnienie tętnicze, choroba Raynauda czy miażdżyca obwodowa.

W diagnostyce chorób tętniczek obwodowych wykorzystuje się m.in. kapilaroskopię, która pozwala na ocenę struktury i funkcji mikrokrążenia. Leczenie schorzeń tętniczek obwodowych obejmuje farmakoterapię (leki wazoaktywne, przeciwpłytkowe, hipolipemizujące), a w niektórych przypadkach interwencje chirurgiczne. Właściwa funkcja tętniczek obwodowych jest niezbędna dla prawidłowej perfuzji tkanek i utrzymania homeostazy organizmu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lapixen 6 mg

Lacydypina, będąca substancją czynną leku Lapixen, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn o dominującym działaniu naczyniowym. Mechanizm jej działania opiera się na rozszerzeniu tętniczek obwodowych poprzez blokadę napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co skutkuje obniżeniem oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych wykazano nefroprotekcyjne właściwości lacydypiny u pacjentów po przeszczepie nerki, zapobiegając spadkowi przepływu osocza i szybkości przesączania kłębuszkowego przez około 6 godzin po podaniu cyklosporyny. Ponadto, doustne podanie 4 mg lacydypiny powodowało nieznaczne wydłużenie odstępu QTcF o 3,44–9,60 ms, bez klinicznie istotnych zaburzeń rytmu serca, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne terapii w zalecanych dawkach.
antagonista wapnia, badanie ELSA, blokowanie jonów wapnia, ciśnienie tętnicze krwi, dysfagia, działanie nefroprotekcyjne, działanie przeciwmiażdżycowe, efekt przeciwmiażdżycowy, kanał wapniowy, laktoza bezwodna, mięsień gładki naczyń krwionośnych, monitorowanie elektrokardiograficzne, odstęp QT, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przepływ osocza przez nerki, przesączanie kłębuszkowe, ryzyko sercowo-naczyniowe, ściana naczynia krwionośnego, skorygowany odstęp QT, tętniczka obwodowa, zaburzenie rytmu serca, zmiana miażdżycowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 5 mg

Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT to preparat łączący lizynopryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanału wapniowego, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego. Lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co zmniejsza wazokonstrykcję i wydzielanie aldosteronu, prowadząc do potencjalnego wzrostu stężenia potasu w surowicy. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 32,5-35 mg/dobę lizynoprylu zmniejsza ryzyko zgonu i hospitalizacji o 8-12% u pacjentów z niewydolnością serca, a także redukuje mikroalbuminurię o 40% u chorych z cukrzycą typu 2 i nefropatią. Amlodypina, podawana w dawkach 2,5-10 mg/dobę, działa poprzez rozszerzenie naczyń obwodowych i wieńcowych, co obniża afterload i poprawia ukrwienie mięśnia sercowego, bez negatywnego wpływu na profil lipidowy czy metabolizm glukozy. W badaniu ALLHAT amlodypina nie różniła się istotnie pod względem śmiertelności od chlortalidonu, choć wiązała się z wyższą częstością niewydolności serca (10,2% vs. 7,7%, p<0,001).
amlodypina, angina Prinzmetala, angiotensyna II, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, dusznica bolesna, efekt hipotensyjny, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lizynopryl, mikroalbuminuria, nadciśnienie niskoreninowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, tętniczka obwodowa, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Caramlo 16 mg + 10 mg

Caramlo to preparat łączący amlodypinę (antagonista wapnia) oraz kandesartan (antagonista receptora angiotensyny II typu 1), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego. Amlodypina działa poprzez blokadę kanałów wapniowych w mięśniach gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i zmniejszenie oporu obwodowego, co obniża ciśnienie tętnicze bez wywoływania odruchowej tachykardii. Kandesartan, będący prolekiem, selektywnie blokuje receptor AT1, hamując działanie angiotensyny II, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych kandesartan w dawce 32 mg/dobę obniżał ciśnienie skurczowe/rozkurczowe średnio o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając losartan (10,0/8,7 mmHg). Oba składniki wykazują długotrwałe działanie hipotensyjne utrzymujące się przez 24 godziny, a ich połączenie daje efekt synergistyczny w kontroli ciśnienia krwi.
aldosteron, amlodypina, angiotensyna II, antagonista wapnia, bradykinina, cukrzyca, dławica piersiowa, dna moczanowa, dusznica Prinzmetala, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan, kandesartan cyleksetylu, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, tętnica wieńcowa, tętniczka obwodowa, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlopin 10 mg 10 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe poprzez rozkurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co skutkuje obniżeniem całkowitego oporu obwodowego i zmniejszeniem obciążenia następczego serca. Dawkowanie 10 mg raz na dobę zapewnia utrzymanie efektu hipotensyjnego przez 24 godziny, minimalizując ryzyko nagłego niedociśnienia. W terapii dławicy piersiowej amlodypina rozszerza tętnice wieńcowe i tętniczki, poprawiając perfuzję mięśnia sercowego, co przekłada się na wydłużenie czasu wysiłku, opóźnienie bólu dławicowego oraz redukcję częstości napadów i zapotrzebowania na nitroglicerynę. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem metabolicznym, co umożliwia jego stosowanie u pacjentów z astmą, cukrzycą czy dną moczanową. W badaniu CAMELOT (n=1997) amlodypina w dawkach 5-10 mg zmniejszyła częstość hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs 12,8% placebo, p=0,002) oraz rewaskularyzacji wieńcowej (11,8% vs 15,7% placebo, p=0,03), wykazując istotne korzyści kliniczne u chorych z chorobą niedokrwienną serca.
antagonista kanału wapniowego, astma oskrzelowa, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie krwi, cukrzyca, digoksyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor napływu jonów wapniowych, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek tiazydowy, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, obciążenie następcze, obrzęk płuc, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, resuscytacja, rozkurcz mięśni gładkich, statyna, tętnica wieńcowa, tętniczka obwodowa, udar, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Caramlo 8 mg + 5 mg

Caramlo to lek przeciwnadciśnieniowy z grupy ATC C09DB07, łączący amlodypinę (antagonista kanału wapniowego) i kandesartan (antagonista receptora angiotensyny II). Amlodypina działa poprzez blokadę napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń obwodowych i wieńcowych, zmniejszając opór obwodowy i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Kandesartan, będący prolekiem, selektywnie blokuje receptory AT1 angiotensyny II, co skutkuje długotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego bez odruchowej tachykardii. Działanie hipotensyjne obu składników jest uzupełniające, zapewniając skuteczne i stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny po podaniu dawki raz na dobę. W badaniach klinicznych kandesartan w dawce 32 mg obniżał ciśnienie skurczowe/rozkurczowe średnio o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając losartan 100 mg (10,0/8,7 mmHg, p<0,0001). U pacjentów rasy czarnej efekt hipotensyjny kandesartanu jest słabiej wyrażony (14,4/10,3 mmHg vs 19,0/12,7 mmHg u innych ras, p<0,0001).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, amlodypina, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, bradykinina, cukrzyca, cukrzyca typu 2, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dna moczanowa, dusznica Prinzmetala, efekt hipotensyjny, efekt z odbicia, hiperkaliemia, hydroliza estru, kanał jonowy, kandesartan, kandesartan cyleksetylu, konwertaza angiotensyny, mięsień sercowy, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, nerkowy przepływ krwi, niedociśnienie, niewydolność nerek, obciążenie następcze, opór naczyniowy, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, prolek, przewlekła choroba nerek, skurcz tętnicy wieńcowej, substancja P, tachykardia, tętnica wieńcowa, tętniczka obwodowa, tętniczka wieńcowa, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie albumin z moczem, zawał serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sobycombi 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Sobycombi łączy bisoprolol fumaran, selektywny beta1-adrenolityk, oraz amlodypinę bezylan, antagonista kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn. Bisoprolol wykazuje wysoką selektywność wobec receptorów beta1, co przekłada się na zmniejszenie częstości akcji serca, objętości wyrzutowej i zużycia tlenu, bez istotnego wpływu na receptory beta2, co minimalizuje ryzyko efektów ubocznych w układzie oddechowym i metabolicznym. Amlodypina działa poprzez blokadę napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, prowadząc do rozszerzenia tętniczek obwodowych i wieńcowych, co skutkuje obniżeniem całkowitego oporu obwodowego i poprawą perfuzji mięśnia sercowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym amlodypina podawana raz na dobę zapewnia 24-godzinne obniżenie ciśnienia tętniczego, a w dławicy piersiowej wydłuża czas wysiłku i zmniejsza częstość napadów. Oba składniki charakteryzują się długim okresem półtrwania (bisoprolol 10-12 h, amlodypina 35-50 h), co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
aktywność sympatykomimetyczna, amlodypina bezylan, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, białko osocza, biodostępność, bisoprolol fumaran, choroba wieńcowa, cukrzyca, dihydropirydyna, dławica odmienna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, działanie karcynogeniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glicerol triazotan, hormon folikulotropowy, kanał wapniowy, klirens amlodypiny, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obniżenie odcinka ST, okres półtrwania, opór obwodowy, przewlekła niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2, skurcz tętnicy wieńcowej, tętnica wieńcowa, tętniczka obwodowa, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alotendin 10 mg + 10 mg

Alotendin to preparat złożony zawierający bisoprololu fumaranu oraz amlodypinę bezylan, należący do grupy selektywnych beta-adrenolityków i antagonistów kanałów wapniowych (kod ATC: C07FB07). Dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, umożliwia indywidualizację terapii nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej. Amlodypina działa poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i rozszerzenia tętnic wieńcowych, bez wywoływania odruchowej tachykardii. Bisoprolol, wysoce selektywny beta1-adrenolityk, zmniejsza częstość akcji serca i objętość wyrzutową, wykazując długotrwałe działanie (półokres eliminacji 10-12 godzin) i minimalne działania niepożądane związane z receptorami beta2. Oba składniki wykazują synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe i przeciwdławicowe, co przekłada się na skuteczne i kompleksowe leczenie układu sercowo-naczyniowego.
aktywność reninowa osocza, aktywność sympatykomimetyczna, amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta₁-adrenolityk, bisoprololu fumaran, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dusznica bolesna, działanie inotropowo ujemne, mięsień gładki naczyń, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, objętość wyrzutowa, półokres eliminacji, przewlekła niewydolność serca, przezbłonowy napływ jonów wapnia, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, renina osoczowa, skurcz oskrzeli, skurcz tętnicy wieńcowej, tętniczka obwodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodipine Orion 10 mg

Amlodypina, będąca wybiórczym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje dominujące działanie naczyniowe poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego. Jej efekt hipotensyjny wynika z rozkurczu naczyń i obniżenia oporu obwodowego, co skutkuje klinicznie istotnym spadkiem ciśnienia tętniczego przy dawkach 2,5-10 mg/dobę, bez gwałtownych spadków ciśnienia. W badaniu ALLHAT na 33 357 pacjentach z nadciśnieniem i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego amlodypina wykazała podobną skuteczność w zapobieganiu zgonów i zawałom serca jak chlorotalidon, choć z wyższą częstością niewydolności serca (10,2% vs 7,7%, HR 1,38; p<0,001). U pacjentów z dławicą piersiową amlodypina wydłuża czas wysiłku, opóźnia wystąpienie bólu i obniżenia odcinka ST oraz zmniejsza częstość napadów i zapotrzebowanie na nitroglicerynę.
akcja serca, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, ból dławicowy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, dławica odmienna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, działanie przeciwdławicowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, glicerol triazotan, glikozyd naparstnicy, HDL-C, inhibitor ACE, inhibitor jonów wapnia, inhibitor kanałów wapniowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, metabolizm lipidowy, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, nitrogliceryna, obciążenie następcze, obniżenie odcinka ST, obrzęk płuc, profil lipidowy, przerost lewej komory serca, rewaskularyzacja wieńcowa, skurcz naczyń wieńcowych, tętnica wieńcowa, tętniczka obwodowa, TIA, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lapixen 2 mg

Lacydypina, będąca wybiórczym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje silne działanie naczyniowe poprzez rozszerzenie tętniczek obwodowych, co prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego. W badaniu klinicznym u 10 pacjentów po przeszczepieniu nerki, lacydypina wykazała działanie nefroprotekcyjne, zapobiegając nagłemu spadkowi przepływu osocza i przesączania kłębuszkowego przez około 6 godzin po podaniu cyklosporyny, co jest istotne w kontekście leczenia immunosupresyjnego. Ponadto, u zdrowych ochotników po podaniu 4 mg leku zaobserwowano nieznaczne wydłużenie odstępu QTcF w zakresie 3,44-9,60 ms, bez klinicznych objawów arytmii czy innych zaburzeń rytmu serca, co wskazuje na ograniczone znaczenie kliniczne tego efektu elektrofizjologicznego.
Lacydypina wykazuje także działanie przeciwmiażdżycowe, potwierdzone w czteroletnim, randomizowanym badaniu ELSA, gdzie leczenie skutkowało istotnym zmniejszeniem grubości błony wewnętrznej i środkowej (IMT) tętnicy szyjnej. Ten efekt sugeruje, że oprócz działania hipotensyjnego, lek może korzystnie wpływać na progresję zmian miażdżycowych, co ma potencjalne znaczenie w długoterminowej prewencji powikłań sercowo-naczyniowych. Podsumowując, lacydypina łączy efekty rozszerzające naczynia, nefroprotekcyjne oraz przeciwmiażdżycowe, co czyni ją wartościowym lekiem w terapii nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów po transplantacji nerki oraz z ryzykiem miażdżycy.
antagonista wapnia, badanie kliniczne ELSA, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, działanie nefroprotekcyjne, działanie przeciwmiażdżycowe, elektrokardiogram, grubość błony wewnętrznej i środkowej, intima-media thickness, kanał wapniowy, lacydypina, leczenie immunosupresyjne, mięsień gładki naczynia krwionośnego, odstęp QT, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, powikłanie sercowo-naczyniowe, przepływ osocza przez nerki, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep nerki, tętniczka obwodowa, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Lacydypina – Właściwości farmakodynamiczne

Lacydypina, będąca pochodną dihydropirydyny i selektywnym antagonistą kanałów wapniowych mięśni gładkich naczyń (kod ATC: C08CA09), wykazuje dominujące działanie naczyniowe poprzez rozszerzanie tętniczek obwodowych, co skutkuje obniżeniem oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego. Po doustnym podaniu dawki 4 mg u zdrowych ochotników obserwowano nieznaczne wydłużenie odstępu QTcF w zakresie 3,44–9,60 ms, bez klinicznych objawów arytmii czy innych działań niepożądanych, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne leku. Lacydypina wykazuje również istotne działanie przeciwmiażdżycowe, potwierdzone w czteroletnim, randomizowanym badaniu ELSA, gdzie zaobserwowano statystycznie istotne zmniejszenie grubości błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej (IMT), wskazujące na ochronę naczyń przed progresją miażdżycy.
antagonista wapnia, cyklosporyna, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwmiażdżycowe, funkcja nerek, intima-media thickness, kanał wapniowy, lacydypina, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nerkowy przepływ osocza, odstęp QT, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przeszczepienie nerki, przewodnictwo elektryczne, terapia immunosupresyjna, tętnica szyjna, tętniczka obwodowa, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lacipil 6 mg

Lacydypina, będąca pochodną dihydropirydyny i selektywnym antagonistą kanałów wapniowych o dominującym działaniu naczyniowym (kod ATC: C08CA09), wykazuje silne działanie rozszerzające tętniczki obwodowe poprzez blokadę jonów wapnia w mięśniówce gładkiej naczyń. Mechanizm ten prowadzi do obniżenia oporu obwodowego i skutecznego zmniejszenia ciśnienia tętniczego, co czyni ją efektywnym lekiem w terapii nadciśnienia tętniczego. W badaniach farmakodynamicznych u zdrowych ochotników doustne podanie dawki 4 mg lacydypiny powodowało nieznaczne wydłużenie odstępu QT w EKG, co wymaga uwagi klinicznej u pacjentów z chorobami serca lub stosujących inne leki wpływające na repolaryzację komór.
antagonista wapnia, badanie ELSA, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwmiażdżycowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt przeciwmiażdżycowy, grubość błony wewnętrznej i środkowej, intima-media thickness, kanał wapniowy, lacydypina, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, odstęp QT, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, powikłanie sercowo-naczyniowe, repolaryzacja komór serca, tętniczka obwodowa, zapis elektrokardiograficzny, zmiana miażdżycowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 5 mg

Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals to preparat złożony łączący inhibitor ACE (perindopril) oraz antagonista wapnia (amlodypinę), co zapewnia synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Peryndopril hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, obniżając stężenie angiotensyny II, zmniejszając wydzielanie aldosteronu i zwiększając aktywność układu kalikreina-kinina, co skutkuje obniżeniem oporu obwodowego i poprawą hemodynamiki nerkowej. Maksymalne działanie hipotensyjne peryndoprylu występuje po 4-6 godzinach, utrzymując się przez 24 godziny, z efektem terapeutycznym widocznym po około miesiącu terapii. W badaniu EUROPA (n=12 218) peryndopril w dawce 8 mg/dobę istotnie zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 1,9%, względne o 20%, p<0,001), szczególnie u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego lub rewaskularyzacją (bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 2,2%, względne o 22,4%, p<0,001). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i niedociśnienia, co potwierdzają badania ONTARGET, VA NEPHRON-D oraz ALTITUDE.
aldosteron, angiotensyna, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bloker kanałów wapniowych, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor płytek, inhibitor reniny, lek beta-adrenolityczny, mechanizm farmakologiczny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obciążenie następcze, obrzęk płuc, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, peryndoprylat, przemijający napad niedokrwienny, przepływ obwodowy krwi, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, skurcz naczyń, stabilna choroba wieńcowa, tętniczka obwodowa, układ kalikreina-kinina, układ prostaglandyn, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zawał mięśnia sercowego