leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej
Leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej, znane również jako leki obkurczające naczynia krwionośne lub dekongestanty, to grupa preparatów stosowanych głównie w leczeniu objawowym nieżytu nosa i zatok przynosowych. Ich mechanizm działania polega na aktywacji receptorów alfa-adrenergicznych w naczyniach błony śluzowej, co prowadzi do skurczu naczyń krwionośnych, zmniejszenia obrzęku i przekrwienia, a w konsekwencji udrożnienia nosa.
Dekongestanty dzielą się na preparaty do stosowania miejscowego (donosowego) oraz ogólnego (doustnego). Do najczęściej stosowanych substancji z tej grupy należą: ksylometazolina, oksymetazolina, nafazolina, fenylefryna i pseudoefedryna. Preparaty miejscowe działają szybko i skutecznie, jednak nie powinny być stosowane dłużej niż 3-5 dni z powodu ryzyka wystąpienia polekowego zapalenia błony śluzowej nosa i rozwoju tachyfilaksji.
Stosowanie leków zmniejszających przekrwienie błony śluzowej może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak podrażnienie i suchość błony śluzowej, kichanie, uczucie pieczenia, a w przypadku preparatów ogólnych również wzrost ciśnienia tętniczego, tachykardia, niepokój i bezsenność. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu krążenia, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, jaskrą, przerostem gruczołu krokowego oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asanix PPH
Podczas stosowania rasagiliny w dawce 1 mg (Asanix PPH) u pacjentów z chorobą Parkinsona należy unikać jednoczesnego podawania fluoksetyny i fluwoksaminy ze względu na ryzyko poważnych interakcji. Po zakończeniu terapii fluoksetyną zaleca się odczekać minimum 5 tygodni przed rozpoczęciem rasagiliny, natomiast po zakończeniu rasagiliny – co najmniej 14 dni przed włączeniem fluoksetyny lub fluwoksaminy. Ponadto niezalecane jest łączenie rasagiliny z dekstrometorfanem oraz sympatykomimetykami (w tym efedryną i pseudoefedryną), które mogą nasilać działania niepożądane lub prowadzić do niebezpiecznych interakcji. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie rasagiliny i lewodopy, gdyż rasagilina wzmacnia działanie lewodopy, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych, w tym zaostrzeniem dyskinezy oraz wystąpieniem efektu hipotensyjnego.
Asanix PPH, choroba Parkinsona, dekstrometorfan, dyskineza, efedryna, efekt hipotensyjny, fluoksetyna, fluwoksamina, leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej, lewodopa, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, pomiar ciśnienia tętniczego, pseudoefedryna, rasagilina, sympatykomimetyk, zaburzenia chodu