przedawkowanie wankomycyny
Przedawkowanie wankomycyny to stan kliniczny powstający na skutek przyjęcia zbyt dużej dawki tego antybiotyku, co może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych. Wankomycyna, będąca antybiotykiem glikopeptydowym stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń bakteriami Gram-dodatnimi, wymaga precyzyjnego dawkowania ze względu na wąski indeks terapeutyczny.
Objawy przedawkowania wankomycyny obejmują przede wszystkim nefrotoksyczność (ostra niewydolność nerek), ototoksyczność (uszkodzenie słuchu, szumy uszne), reakcje związane z infuzją (tzw. zespół czerwonego człowieka – zaczerwienienie górnej części ciała, hipotensja, tachykardia) oraz zaburzenia hematologiczne. Ryzyko tych działań niepożądanych wzrasta znacząco przy stężeniach w surowicy przekraczających 80-100 mg/L.
Postępowanie w przypadku przedawkowania wankomycyny obejmuje natychmiastowe przerwanie podawania leku, intensywne nawadnianie pacjenta, monitorowanie funkcji nerek i słuchu oraz, w ciężkich przypadkach, zastosowanie hemodializy. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z uprzednio istniejącą niewydolnością nerek, osoby starsze oraz przyjmujący jednocześnie inne leki nefrotoksyczne.
Profilaktyka przedawkowania opiera się na precyzyjnym dawkowaniu wankomycyny w oparciu o masę ciała pacjenta, regularnym monitorowaniu stężenia leku w surowicy (zalecane stężenia minimalne 10-20 mg/L, maksymalne poniżej 40-50 mg/L) oraz funkcji nerek. Szczególnie istotne jest dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Przedawkowanie wankomycyny, choć rzadko opisywane w literaturze, stanowi poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, gdzie dochodzi do kumulacji leku i toksycznych stężeń w osoczu. Główne objawy toksyczności obejmują ototoksyczność (zaburzenia słuchu, szumy uszne, utrata słuchu), nefrotoksyczność (oligurię, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika) oraz zaburzenia równowagi (zawroty głowy, ataksję). Mechanizmy tych działań toksycznych są związane z wysokim stężeniem wankomycyny w osoczu, szczególnie nasilonym u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek.
ataksja, działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne, GFR, hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, narząd przedsionkowy, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, oliguria, ototoksyczność, parametry nerkowe, przedawkowanie wankomycyny, stężenie kreatyniny i mocznika, stężenie leku w surowicy, szum w uszach, techniki nerkozastępcze, toksyczne stężenie w osoczu, upośledzona funkcja nerek, uszkodzenie ucha wewnętrznego