utrata słuchu odbiorcza
Utrata słuchu odbiorcza (czuciowo-nerwowa) to rodzaj niedosłuchu wynikający z uszkodzenia struktur ucha wewnętrznego, nerwu słuchowego lub ośrodków słuchowych w mózgu. W przeciwieństwie do niedosłuchu przewodzeniowego, problem nie dotyczy mechanicznego przewodzenia dźwięku przez ucho zewnętrzne i środkowe, lecz przetwarzania bodźców dźwiękowych na impulsy nerwowe lub ich przewodzenia do kory słuchowej.
Przyczyny utraty słuchu odbiorczej są różnorodne i obejmują: wrodzone wady, proces starzenia się (presbyacusis), długotrwałą ekspozycję na hałas, urazy akustyczne, infekcje (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), choroby układowe (np. cukrzyca), choroby autoimmunologiczne, guzy nerwu słuchowego oraz działanie leków ototoksycznych (m.in. aminoglikozydów, cytostatyków).
Diagnostyka obejmuje badania audiometryczne (audiometria tonalna, słowna, nadprogowa), badania obiektywne słuchu (otoemisje akustyczne, potencjały wywołane pnia mózgu), oraz badania obrazowe (MRI) w przypadku podejrzenia zmian strukturalnych. Charakterystyczną cechą audiogramu przy niedosłuchu odbiorczym jest często większy ubytek w zakresie wysokich częstotliwości oraz pogorszenie rozumienia mowy, niewspółmierne do stopnia ubytku słuchu.
Leczenie utraty słuchu odbiorczej jest ograniczone i zależy od przyczyny. W większości przypadków niedosłuch odbiorczy jest nieodwracalny. Postępowanie obejmuje: aparaty słuchowe, implanty ślimakowe (w głębokich niedosłuchach), rehabilitację słuchową oraz profilaktykę dalszego pogarszania się słuchu. W przypadku nagłej głuchoty o podłożu naczyniowym czy zapalnym stosuje się leczenie farmakologiczne (kortykosteroidy, leki poprawiające ukrwienie).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Utrata słuchu – Etiologia i przyczyny
Utrata słuchu, dotykająca obecnie około 430 milionów osób na świecie, może mieć charakter przewodzeniowy, odbiorczy (czuciowo-nerwowy) lub mieszany, zależnie od lokalizacji uszkodzenia w układzie słuchowym. Najczęstszą przyczyną u dorosłych jest presbycusis, związana z degeneracją komórek rzęsatych ślimaka, włókien nerwowych oraz zmianami naczyniowymi ucha wewnętrznego, szczególnie u osób powyżej 75 roku życia. Drugą istotną przyczyną jest ekspozycja na hałas powyżej 85 dB, prowadząca do trwałego uszkodzenia komórek rzęsatych. Inne etiologie obejmują infekcje ucha, otosklerozę, chorobę Ménière’a, nerwiaka przedsionkowego, autoimmunologiczne zapalenie ucha wewnętrznego, a także czynniki metaboliczne i naczyniowe, takie jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze i niedokrwistość. Ponadto, ponad 200 leków, w tym aminoglikozydy, chemioterapeutyki i diuretyki pętlowe, wykazuje działanie ototoksyczne, co wymaga monitorowania słuchu podczas terapii. Urazy mechaniczne, ciała obce, perlak oraz czynniki genetyczne również stanowią istotne przyczyny utraty słuchu, z dziedziczeniem autosomalnym recesywnym dominującym lub sprzężonym z chromosomem X w około 50% przypadków prelingwalnej głuchoty.
autoimmunologiczna choroba ucha wewnętrznego, choroba Ménière’a, cukrzyca, cytomegalowirus, diuretyki pętlowe, ekspozycja na hałas, hiperbilirubinemia, kiła, komórki rzęsate, nadciśnienie tętnicze, nagła czuciowo-nerwowa utrata słuchu, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak przedsionkowy, niedokrwienie ucha wewnętrznego, odra, otoskleroza, ototoksyczność, perforacja błony bębenkowej, perlak, presbycusis, różyczka, świnka, szum uszny, uraz akustyczny, utrata słuchu mieszana, utrata słuchu odbiorcza, utrata słuchu przewodzeniowa, woskowina uszna, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zawroty głowy, zespół Cogana, zespół Treachera-Collinsa, zespół Waardenburga, złamanie kości skroniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata słuchu – Patofizjologia i mechanizm
Utrata słuchu może mieć charakter przewodzeniowy, czuciowo-nerwowy (SNHL) lub mieszany, w zależności od lokalizacji uszkodzenia na drodze słuchowej. SNHL najczęściej wynika z uszkodzenia komórek włoskowatych ślimaka lub nerwu słuchowego (VIII), co prowadzi do osłabienia i zniekształcenia odbioru dźwięków. Patogeneza SNHL obejmuje mechanizmy takie jak stres oksydacyjny wywołany nadprodukcją reaktywnych form tlenu (ROS), procesy zapalne, zaburzenia naczyniowe (np. niedokrwienie ślimaka) oraz podwyższony poziom wolnego Ca²⁺ w komórkach włoskowatych. Nagła głuchota czuciowo-nerwowa (SSNHL) rozwija się w ciągu 72 godzin, często o nieznanej etiologii, z możliwymi przyczynami takimi jak zakrzepica, infekcje wirusowe (np. HSV-1) i zapalenie ślimaka. Genetyczne czynniki predysponujące do utraty słuchu odpowiadają za około 50% przypadków, z mutacjami w genach takimi jak GJB2 (koneksyna 26) i OTOF (otoferlina) odgrywającymi kluczową rolę. Terapie genowe, np. dostarczanie funkcjonalnego genu OTOF, są obecnie badane jako potencjalne metody leczenia.
autoimmunologiczna choroba ucha wewnętrznego, błona bębenkowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Ménière’a, cytomegalowirus, czuciowo-nerwowa utrata słuchu, komórki włoskowate, koneksyna 26, leki ototoksyczne, mediator prozapalny, nagła głuchota czuciowo-nerwowa, narząd Cortiego, nerw słuchowy, neurofibromatoza typu 2, otitis externa, otitis media, otoskleroza, perlak, presbycusis, reaktywne formy tlenu, stres oksydacyjny, terapia genowa, toksoplazmoza wrodzona, ukryta utrata słuchu, uraz akustyczny, utrata słuchu odbiorcza, utrata słuchu przewodzeniowa, wirus Zika, zaburzenie naczyniowe, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata słuchu – Diagnostyka i diagnoza
Utrata słuchu jest powszechnym zaburzeniem sensorycznym, dotykającym ponad 30 milionów dorosłych w USA, z częstością wzrastającą do 55% u osób ≥75 lat. Klasyfikacja obejmuje utratę przewodzeniową, odbiorczą (sensoryczno-neuralną) oraz mieszaną, ocenianą na podstawie progu słyszenia w dB HL: normalny do 20 dB, lekki 21-40 dB, umiarkowany 41-70 dB, znaczny 71-95 dB i głęboki >95 dB. Diagnostyka wymaga interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego wywiad, otoskopię, testy przesiewowe (test szeptu, próby Webera, Rinnego), audiometrię tonalną (z audiogramem), testy rozumienia mowy, tympanometrię, emisje otoakustyczne (OAE) oraz słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu (ABR). Wskazane są także badania obrazowe (CT, MRI) w celu oceny przyczyn anatomicznych i neurologicznych, zwłaszcza w nagłej odbiorczej utracie słuchu (SNHL), definiowanej jako spadek ≥30 dB w 3 kolejnych częstotliwościach w ciągu 72 godzin.
audiogram, audiolog, audiometria tonalna, czytanie z ruchu warg, decybel, emisja otoakustyczna, głęboki niedosłuch, implant na przewodnictwo kostne, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, infekcja ucha, kosteczki słuchowe, lek przeciwgrzybiczny, logopeda, niedosłuch odbiorczy, otolaryngolog, otoskleroza, otoskopia, presbycusis, problem ze słuchem, próg rozumienia mowy, przewodnictwo kostne, przewodnictwo powietrzne, rehabilitacja słuchowa, rezerwa ślimakowa, słuchowy potencjał wywołany pnia mózgu, trąbka Eustachiusza, tympanometria, ukryta utrata słuchu, uszkodzenie błony bębenkowej, utrata słuchu, utrata słuchu mieszana, utrata słuchu odbiorcza, utrata słuchu przewodzeniowa, woskowina uszna, zaburzenie sensoryczne