zakażenie Haemophilus influenzae
Zakażenie Haemophilus influenzae to infekcja wywołana przez bakterię Gram-ujemną Haemophilus influenzae, która może kolonizować górne drogi oddechowe człowieka. Wyróżnia się szczepy otoczkowe (typowane od a do f) oraz bezotoczkowe (nieotypowalne, NTHi). Szczep typu b (Hib) był głównym czynnikiem etiologicznym inwazyjnej choroby haemofilusowej przed wprowadzeniem powszechnych szczepień ochronnych.
Haemophilus influenzae może wywoływać szerokie spektrum zakażeń – od łagodnych infekcji dróg oddechowych po ciężkie, zagrażające życiu zakażenia inwazyjne. Do najczęstszych postaci klinicznych należą: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie nagłośni, zapalenie płuc, bakteriemia, zapalenie stawów oraz zapalenie ucha środkowego i zatok przynosowych.
Diagnostyka zakażenia Haemophilus influenzae opiera się na izolacji i identyfikacji patogenu z materiału biologicznego (krew, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn stawowy, wymazy z gardła) z wykorzystaniem metod hodowlanych oraz molekularnych. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię, przy czym wybór leku zależy od lokalizacji zakażenia, ciężkości objawów oraz lokalnych wzorców oporności.
Profilaktyka zakażeń wywoływanych przez Haemophilus influenzae typu b opiera się głównie na szczepieniach ochronnych, które są włączone do obowiązkowego kalendarza szczepień w wielu krajach, w tym w Polsce. Szczepienia te doprowadziły do znaczącego zmniejszenia liczby inwazyjnych zakażeń wywołanych przez szczep typu b, natomiast zakażenia wywołane przez szczepy bezotoczkowe nadal stanowią istotny problem kliniczny, szczególnie u osób z chorobami współistniejącymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd otoczkowy haemophilus influenzae typ b – Interakcje
Polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae typu b (Hib), stosowany jako składnik aktywny w szczepionkach skoniugowanych takich jak Act-HIB, jest sprzężony z toksoidem tężcowym w dawce 18-30 µg, co zwiększa immunogenność, zwłaszcza u niemowląt i małych dzieci. Szczepionki te mogą być podawane jednocześnie z innymi szczepionkami kalendarza szczepień (przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, WZW B, odrze, śwince i różyczce), pod warunkiem wykonania iniekcji w różne miejsca ciała, co minimalizuje ryzyko miejscowych reakcji poszczepiennych i nie obniża immunogenności. Po szczepieniu polisacharyd Hib jest wydalany z moczem przez 1-2 tygodnie, co może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów diagnostycznych na zakażenie Hib, dlatego w tym okresie zaleca się wykonanie dodatkowych badań potwierdzających.
błonica, fałszywie dodatni wynik, formaldehyd, immunogenność, krztusiec, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość na substancje, odpowiedź immunologiczna, odra, poliomyelitis, polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae typ b, reakcja alergiczna, reakcja poszczepienna, różyczka, świnka, terapia immunosupresyjna, tężec, toksoid tężcowy, układ odpornościowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie Haemophilus influenzae - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Właściwości farmakodynamiczne
Polisacharyd Haemophilus influenzae typ b (Hib) w szczepionce Pentaxim występuje w formie skoniugowanej z toksoidem tężcowym (kompleks PRP-T) w dawce 10 µg na szczepienie. Koniugacja polisacharydu PRP z białkiem nośnikowym zmienia odpowiedź immunologiczną z grasiczoniezależnej na grasiczozależną, co umożliwia indukcję silnej odpowiedzi serologicznej anty-PRP oraz powstanie pamięci immunologicznej u niemowląt, w tym poniżej 15. miesiąca życia. Po zakończeniu pełnego cyklu szczepienia pierwotnego (3 dawki) co najmniej 97,2% niemowląt osiąga poziom przeciwciał anty-PRP > 0,15 µg/ml, co stanowi minimalny próg ochrony przed inwazyjnymi zakażeniami Hib. Dawka uzupełniająca podana w 16-18 miesiącu życia podnosi poziom przeciwciał do ≥ 1,0 µg/ml u 100% zaszczepionych dzieci, co koreluje z długotrwałą ochroną.
antygen grasiczozależny, antygen krztuśca, choroba inwazyjna, fosforan polirybozorybitolu, inaktywowany wirus poliomyelitis, odpowiedź grasiczoniezależna, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, zakażenie Haemophilus influenzae, zakażenie inwazyjne, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie stawów - Leksykon substancji czynnych
Formaldehyd – Interakcje
Formaldehyd, obecny w śladowych ilościach w wielu produktach leczniczych, w tym szczepionkach (np. Act-HIB, Boostrix Polio, Fluarix Tetra, Infanrix-IPV), pełni funkcję środka inaktywującego wirusy lub detoksykującego toksyny bakteryjne. Badania kliniczne potwierdzają brak istotnych klinicznie interakcji immunologicznych przy jednoczesnym podawaniu tych szczepionek z innymi preparatami immunologicznymi, pod warunkiem podania w różne miejsca ciała. U pacjentów leczonych immunosupresyjnie (w tym kortykosteroidami w dawce ≥ 20 mg prednizolonu) obserwuje się osłabioną odpowiedź immunologiczną oraz zmniejszoną reaktywność w testach skórnych z formaldehydem (np. TRUE Test 36), co wymaga przerwania terapii na minimum 2 tygodnie przed testem. Ponadto, szczepionki zawierające formaldehyd mogą powodować fałszywie dodatnie wyniki testów serologicznych ELISA na HIV1, HCV i HTLV1, które należy weryfikować metodą Western Blot. Po szczepieniu Act-HIB możliwe jest przejściowe wykrycie polisacharydu Hib w moczu przez 1-2 tygodnie, co wymaga potwierdzenia zakażenia innymi metodami diagnostycznymi.
biotransformacja, błonica, choroba wątroby, dehydrogenaza aldehydowa, dehydrogenaza alkoholowa, detoksykacja toksyn bakteryjnych, disulfiram, działanie niepożądane, fałszywie dodatni wynik, fałszywie ujemny wynik, inhibitor oksydazy monoaminowej, kortykosteroid, krztusiec, lek immunosupresyjny, odpowiedź immunologiczna, odra, poliomyelitis, polisacharyd otoczkowy Hib, preparat immunologiczny, różyczka, środek inaktywujący wirusy, świnka, szczepionka mRNA przeciw COVID-19, szczepionka polisacharydowa przeciw pneumokokom, szczepionka przeciw półpaścowi, technika Western Blot, test skórny, tężec, wirus HTLV1, wirus zapalenia wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wytwarzanie przeciwciał, zaburzenie funkcji wątroby, zakażenie Haemophilus influenzae