ograniczone wchłanianie
Ograniczone wchłanianie (malabsorpcja) to zaburzenie procesu wchłaniania składników odżywczych z przewodu pokarmowego do krwiobiegu. Jest to stan patologiczny, który może dotyczyć jednego lub wielu składników pokarmowych, takich jak węglowodany, białka, tłuszcze, witaminy czy mikroelementy.
Przyczyny ograniczonego wchłaniania są różnorodne i obejmują choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), celiakię, zespół krótkiego jelita, przewlekłe zapalenie trzustki, nadmierny rozrost bakteryjny w jelicie cienkim (SIBO) oraz zaburzenia immunologiczne. Również niektóre leki, operacje bariatryczne czy radioterapia mogą prowadzić do malabsorpcji.
Objawy kliniczne ograniczonego wchłaniania obejmują przewlekłą biegunkę, stolce tłuszczowe (steatorea), utratę masy ciała, niedożywienie, obrzęki, osłabienie, anemię oraz objawy niedoborów witamin i mikroelementów. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne, obrazowe, endoskopowe oraz testy czynnościowe oceniające wchłanianie poszczególnych składników.
Leczenie ograniczonego wchłaniania zależy od przyczyny podstawowej i obejmuje modyfikację diety, suplementację niedoborowych składników odżywczych, leczenie choroby podstawowej, a w niektórych przypadkach farmakoterapię specyficzną (np. enzymy trzustkowe w niewydolności trzustki). W ciężkich przypadkach może być konieczne żywienie parenteralne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wodorotlenek glinu – Właściwości farmakokinetyczne
Wodorotlenek glinu (Aluminii hydroxidum) wykazuje ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego, co skutkuje niską biodostępnością ogólnoustrojową. W preparatach zobojętniających kwas solny, takich jak Maalox, wodorotlenek glinu działa miejscowo, neutralizując kwas solny, a jego wchłanianie jest minimalne. Przykładowo, tabletka Maalox zawiera 400 mg wodorotlenku glinu, a zawiesina doustna 35 mg/ml, z całkowitą zawartością do 12,425 g w opakowaniu 355 ml. Wchłonięty glin jest eliminowany głównie przez nerki, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji glinu. Wodorotlenek glinu może wpływać na wchłanianie innych leków poprzez zmianę pH przewodu pokarmowego, jednak ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest ograniczone ze względu na jego niską biodostępność.
adiuwant szczepionkowy, biodostępność układowa, chlorek glinu, dystrybucja leku, działanie immunostymulujące, interakcja farmakokinetyczna, kumulacja glinu, miejsce podania, neutralizacja kwasu solnego, odpowiedź immunologiczna, ograniczone wchłanianie, podanie domięśniowe, preparat zobojętniający kwas solny, produkt leczniczy, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, szybka eliminacja, właściwość adsorpcyjna, wodorotlenek glinu, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zawiesina doustna, zmiana pH - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Septolete D 1 mg
Septolete D zawiera 1 mg chlorku benzalkoniowego w jednej pastylce twardej o żółtym zabarwieniu, charakteryzującej się okrągłym, obustronnie wypukłym kształtem. Substancja czynna, chlorek benzalkoniowy, należy do czwartorzędowych związków amoniowych, które wykazują ograniczone wchłanianie do krwiobiegu, co determinuje jego działanie głównie miejscowe w obrębie jamy ustnej i gardła, zgodnie z przeznaczeniem leku. Pastylki rozpuszczają się w jamie ustnej, umożliwiając lokalne uwalnianie substancji czynnej.