prezbiacusis
Prezbiacusis (starcze niedosłyszenie) to postępujące, obustronne upośledzenie słuchu związane z procesem starzenia się organizmu. Schorzenie to dotyka głównie osoby po 50. roku życia, a jego częstość występowania rośnie wraz z wiekiem – do 80. roku życia dotyczy nawet 80% populacji.
Patofizjologia prezbiacusis obejmuje degenerację komórek słuchowych (głównie zewnętrznych komórek rzęsatych) w narządzie Cortiego, zmiany w prążku naczyniowym, zanik neuronów drogi słuchowej oraz zmiany w ośrodkach słuchowych w mózgu. Do głównych czynników ryzyka, poza wiekiem, należą: ekspozycja na hałas, predyspozycje genetyczne, choroby metaboliczne (cukrzyca, hiperlipidemia), nadciśnienie tętnicze oraz palenie tytoniu.
Klinicznie prezbiacusis charakteryzuje się symetrycznym, stopniowym pogorszeniem słuchu, początkowo w zakresie wysokich częstotliwości (powyżej 2000 Hz), co objawia się trudnościami w rozumieniu mowy, szczególnie w hałaśliwym otoczeniu. W badaniu audiometrycznym typowy jest opadający audiogram z większym ubytkiem dla tonów wysokich. Diagnostyka obejmuje badanie otoskopowe, audiometrię tonalną i słowną oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe.
Leczenie prezbiacusis polega głównie na protezowaniu słuchu za pomocą aparatów słuchowych. W wybranych przypadkach głębokiego niedosłuchu można rozważyć implant ślimakowy. Istotną rolę odgrywa też rehabilitacja słuchowa oraz trening umiejętności czytania z ruchu warg. Ponieważ prezbiacusis prowadzi do izolacji społecznej i może przyczyniać się do rozwoju depresji oraz demencji, wczesna interwencja i wsparcie psychologiczne mają kluczowe znaczenie dla zachowania jakości życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Objawy
Szumy uszne (tinnitus) to subiektywna percepcja dźwięku w uszach bez zewnętrznego źródła, dotykająca 15-20% populacji, ze wzrostem częstości do 14,3% u osób w wieku 60-69 lat. Objawy obejmują różnorodne dźwięki, takie jak dzwonienie, brzęczenie, szum czy pulsowanie, z podtypem szumów pulsacyjnych, które mogą być obiektywne i wskazywać na patologie naczyniowe. Przewlekłe szumy uszne utrzymują się powyżej 6 miesięcy i mają nieprzewidywalny przebieg – u 81,6% pacjentów utrzymują się przez co najmniej 5 lat, a u około 25% dochodzi do progresji nasilenia. Pełna remisja jest rzadka (około 0,8%), natomiast dokuczliwość objawów często ulega zmniejszeniu. Szumy uszne są silnie powiązane z ubytkiem słuchu (w 90% przypadków), narażeniem na hałas, stresem oraz zaburzeniami psychicznymi, w tym depresją (48-78% pacjentów z ciężkimi objawami). Wpływają negatywnie na jakość życia, powodując zmęczenie, zaburzenia snu, trudności z koncentracją i lęk.
depresja, deprywacja snu, kanał słuchowy, nadciśnienie śródczaszkowe, narażenie na hałas, otoskleroza, percepcja dźwięku, prezbiacusis, przewlekłe szumy uszne, staw skroniowo-żuchwowy, szumy pulsujące, szumy somatyczne, szumy uszne, ubytek słuchu, utrata słuchu, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu, zapalenie ucha