klirens sunitynibu
Klirens sunitynibu odnosi się do zdolności organizmu do usuwania tego leku przeciwnowotworowego z krążenia. Sunitynib to inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET).
Metabolizm sunitynibu zachodzi głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymu CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu N-dezetylosunitynibu. Klirens sunitynibu może być zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, co może wymagać dostosowania dawki leku. Również jednoczesne stosowanie inhibitorów lub induktorów CYP3A4 może znacząco wpływać na klirens sunitynibu.
Monitorowanie klirensu sunitynibu jest istotne w praktyce klinicznej, ponieważ pozwala na optymalizację dawkowania i minimalizację działań niepożądanych. Średni klirens sunitynibu u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i wątroby wynosi około 34-62 l/h, choć obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą. Czynniki takie jak wiek, płeć, masa ciała i polimorfizmy genetyczne mogą wpływać na indywidualny klirens leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując stabilność parametrów w różnych populacjach. Lek charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach. Docelowe łączne stężenie osoczowe wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada skutecznemu hamowaniu fosforylacji receptorów. Tmax wynosi 6-12 godzin, a wchłanianie nie jest zależne od posiłku. Sunitynib i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 i 80-110 godzin.
ALT, AST, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG -
Leksykon substancji czynnych
Sunitynib wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny zarówno u zdrowych ochotników, jak i pacjentów z guzami litymi, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax w zakresie dawek 25-100 mg. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację leku (3-4-krotny wzrost stężenia) oraz jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotny wzrost), osiągając stan równowagi w 10-14 dni, z łącznym stężeniem terapeutycznym 62,9–101 ng/ml. Tmax wynosi 6-12 godzin, a pokarm nie wpływa na biodostępność. Sunitynib silnie wiąże się z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalany jest głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla leku i 80-110 godzin dla metabolitu.
AUC, BCRP, CYP3A4, dezetylosunitynib, dostępność biologiczna, działanie przeciwnowotworowe, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, guz lity, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, metabolit czynny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne sunitynibu, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniową zależność parametrów AUC i Cmax od dawki w zakresie 25-100 mg. Po podaniu doustnym lek osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 6-12 godzinach, a biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Sunitynib i jego aktywny metabolit dezetylosunitynib wykazują kumulację odpowiednio 3-4 i 7-10-krotną, osiągając stężenia osoczowe 62,9-101 ng/ml po 14 dniach terapii. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (95% i 90%) oraz duża objętość dystrybucji (2230 l) wskazują na intensywną penetrację do tkanek.
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dezetylosunitynib, Eastern Cooperative Oncology Group, guz lity, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni ciała, powierzchnia ciała, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, zdrowy ochotnik -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując porównywalne parametry w obu grupach. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Sunitynib charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95%), dużą objętością dystrybucji (Vd = 2230 l) oraz okresem półtrwania 40-60 godzin, podczas gdy jego główny czynny metabolit ma okres półtrwania 80-110 godzin. Kumulacja leku przy wielokrotnym dawkowaniu jest znacząca (3-4-krotna dla sunitynibu i 7-10-krotna dla metabolitu), a stan równowagi stężeń osiągany jest po 10-14 dniach, z docelowym stężeniem terapeutycznym 62,9-101 ng/ml. Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja zachodzi przede wszystkim z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%).
AlAT, AspAT, AUC, badanie in vitro, BCRP, białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, induktory enzymatyczne, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. Dawkowanie w zakresie 25-100 mg powoduje proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, a podczas wielokrotnego podawania obserwuje się kumulację leku (3-4-krotna) oraz jego głównego metabolitu (7-10-krotna). Stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym sunitynibu i metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada skutecznemu hamowaniu fosforylacji receptorów i zahamowaniu wzrostu nowotworów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego metabolit w 90%, ma dużą pozorną objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego dezetylosunitynibu. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%).
BCRP, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, czynny metabolit, dawkowanie pediatryczne, dezetylosunitynib, ECOG, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, guz nowotworowy, hemodializa, induktor enzymu, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, kumulacja leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, sunitynib, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu stężenie leku w osoczu kumuluje się 3-4-krotnie, a jego głównego aktywnego metabolitu 7-10-krotnie, osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu w 14. dniu wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest wystarczające do zahamowania fosforylacji receptorów i zahamowania wzrostu guzów. Sunitynib jest silnie wiązany z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność leku, co ułatwia stosowanie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, BCRP, białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP3A4, czynny metabolit, dezetylosunitynib, Eastern Cooperative Oncology Group, ECOG, farmakokinetyka liniowa, fosforylacja receptorów, GIST, hemodializa, inhibitor, interakcja międzylekowa, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, powinowactwo do białek osocza, pozorny klirens, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, silny induktor, stała Ki, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, sunitynib, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 6-12 godzinach (tmax), a stan równowagi farmakokinetycznej (steady-state) osiągany jest po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu leku i jego aktywnego metabolitu w zakresie 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego podstawowy czynny metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%) oraz dużą pozorną objętość dystrybucji (2230 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek nowotworowych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a jego metabolitu 80-110 godzin, co sprzyja utrzymaniu stabilnych stężeń terapeutycznych podczas długotrwałej terapii.
białko oporności raka piersi, białko osocza, dezetylosunitynib, eskalacja dawki, induktor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, liniowość farmakokinetyczna, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni ciała, populacyjna analiza farmakokinetyczna, pozorny klirens, proces ADME, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, stan równowagi, substrat BCRP -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax, osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Lek i jego aktywny metabolit wykazują znaczne wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%) oraz dużą objętość dystrybucji (Vd = 2230 l). Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja zachodzi głównie przez kał (61%) i nerki (16%), a okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki przy wielokrotnym dawkowaniu ani w trakcie kolejnych cykli terapii.
AUC, BCRP, białko oporności raka piersi, BSA, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, farmakokinetyka liniowa, fosforylacja receptorów, induktor CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, metabolit aktywny, modelowanie zmiennych kowariancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne sunitynibu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniowy profil w dawkach 25-100 mg z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach terapii, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas długotrwałego stosowania ani wpływu posiłku na biodostępność leku.
białko oporności raka piersi, biodostępność sunitynibu, BSA, CYP3A4, cytochrom P450, eskalacja dawki, fosforylacja receptorów, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens leku, klirens pozorny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobny profil w obu grupach. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność AUC i Cmax od dawki. Po wielokrotnym podaniu stężenie sunitynibu kumuluje się 3-4 krotnie, a jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu 7-10 krotnie, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach z łącznym stężeniem osoczowym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada skutecznemu hamowaniu fosforylacji receptorów. Sunitynib charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95%) oraz dużą objętością dystrybucji (2230 L), co umożliwia penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami BCRP, takimi jak gefitynib, choć dane należy interpretować ostrożnie ze względu na ograniczoną liczbę pacjentów.
białko oporności raka piersi, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, inhibitor enzymu, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, podanie doustne sunitynibu, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi stężenia, substrat BCRP, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując spójność parametrów między tymi grupami. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność dawka-AUC oraz Cmax, co ułatwia dostosowanie terapii. Sunitynib kumuluje się przy wielokrotnym podawaniu, zwiększając stężenie 3-4-krotnie, a jego aktywny metabolit 7-10-krotnie, osiągając stan równowagi w 10-14 dni. Docelowe łączne stężenie osoczowe (sunitynib + metabolit) wynosi 62,9-101 ng/ml, co koreluje z hamowaniem fosforylacji receptorów i efektem przeciwnowotworowym. Lek osiąga Cmax po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od posiłku. Sunitynib wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95%), dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu.
badanie kliniczne, BCRP, CYP3A4, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała hamowania, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, sunitynib, zaburzenie czynności wątroby
