wiązanie sunitynibu
Sunitynib jest drobnocząsteczkowym inhibitorem wielokinazowym, który wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez blokowanie receptorów kinaz tyrozynowych (RTK). Jego mechanizm działania opiera się na wiązaniu z domenami kinazowymi tych receptorów, co hamuje fosforylację białek uczestniczących w przekazywaniu sygnałów komórkowych.
Specyfika wiązania sunitynibu polega na jego zdolności do blokowania wielu receptorów jednocześnie, w tym receptorów czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR-1, VEGFR-2, VEGFR-3), receptorów płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR-α i PDGFR-β), receptora czynnika komórek macierzystych (KIT), receptora FLT3 oraz receptora czynnika stymulującego kolonie (CSF-1R).
Wiązanie sunitynibu z domenami ATP-zależnymi kinaz tyrozynowych odbywa się poprzez tworzenie wiązań wodorowych i oddziaływań van der Waalsa. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do kieszeni wiążącej ATP w domenie kinazowej receptorów, co prowadzi do zahamowania autofosforylacji i aktywacji szlaków sygnałowych zależnych od tych receptorów.
W efekcie wiązania z receptorami, sunitynib hamuje angiogenezę, proliferację komórek nowotworowych oraz indukuje apoptozę. Lek znajduje zastosowanie w terapii zaawansowanego raka nerkowokomórkowego, nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) opornych na imatynib oraz w leczeniu neuroendokrynnych nowotworów trzustki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby