rak nerkowokomórkowy
Rak nerkowokomórkowy (RCC, renal cell carcinoma) to najczęstszy typ nowotworu złośliwego nerki, stanowiący około 90% wszystkich nowotworów tego narządu. Wywodzi się z komórek nabłonka kanalików proksymalnych nefronu. Klasyfikacja WHO wyróżnia kilka podtypów histologicznych, z których najczęstszy jest rak jasnokomórkowy (70-75% przypadków).
Czynniki ryzyka rozwoju raka nerkowokomórkowego obejmują palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz narażenie na niektóre substancje chemiczne. Około 2-4% przypadków ma podłoże genetyczne, związane z zespołami predyspozycji nowotworowej, takimi jak zespół von Hippla-Lindaua czy zespół Birta-Hogga-Dubé.
Objawy kliniczne raka nerkowokomórkowego obejmują klasyczną triadę: krwiomocz, ból w okolicy lędźwiowej i wyczuwalny guz w jamie brzusznej, która występuje jednak tylko u około 10% pacjentów. Obecnie większość przypadków wykrywana jest przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych wskazań.
Diagnostyka raka nerkowokomórkowego opiera się na badaniach obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz badaniu histopatologicznym. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania nowotworu i obejmuje nefrektomię (częściową lub radykalną), terapie ablacyjne, a w przypadku choroby zaawansowanej – terapie celowane (inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory mTOR), immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych) lub ich kombinacje.
Rokowanie w raku nerkowokomórkowym zależy głównie od stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania. Pięcioletnie przeżycie dla wszystkich stadiów łącznie wynosi około 75%, jednak w przypadku choroby z przerzutami odległymi spada do 10-15%. Nowoczesne terapie systematyczne znacząco poprawiły rokowanie w zaawansowanym stadium choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitynib Adamed 25 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC), nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Do najczęstszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość i leukopenia, występujące bardzo często (≥1/10). Często obserwuje się również nadciśnienie tętnicze (≥1/10) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, ból brzucha, wymioty, biegunkę, nudności i zaparcia. Charakterystyczne dla sunitynibu są także zmiany skórne, takie jak przebarwienia skóry, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, wysypka i suchość skóry (≥1/10). Niedoczynność tarczycy występuje bardzo często (≥1/10), podczas gdy nadczynność i zapalenie tarczycy są rzadsze. Nasilenie objawów może ulegać zmniejszeniu w trakcie kontynuacji terapii.
białkomocz, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sunitynib jabłczan, torsade de pointes, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Sandoz 400 mg
Sorafenib Sandoz w dawce 400 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, w tym poważne zdarzenia takie jak zawał mięśnia sercowego, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze z możliwością przełomu nadciśnieniowego. Często obserwowane działania niepożądane obejmują biegunkę, zmęczenie, łysienie, zakażenia, zespół ręka-stopa oraz wysypki skórne. W badaniach klinicznych częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana według standardowych kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na zastoinową niewydolność serca, która wystąpiła u 1,9% pacjentów w badaniach klinicznych (1,7% w RCC i 0,99% w HCC). U pacjentów z rakiem tarczycy zaobserwowano wyższą częstość występowania zespołu ręka-stopa, biegunki, łysienia, hipokalcemii oraz rogowiaka kolczystokomórkowego skóry.
białkomocz, biegunka, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dyspepsja, encefalopatia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, jadłowstręt, krwotok, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, limfopenia, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obwodowa neuropatia czuciowa, odwodnienie, odwracalna tylna leukoencefalopatia, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy skóry, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, rumień wielopostaciowy, sorafenib, śródmiąższowa choroba płuc, szum uszny, tabletka powlekana, tętniak, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakażenie, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, żółtaczka, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Temsirolimus, stosowany w leczeniu nowotworów, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na zależność częstości i nasilenia działań niepożądanych od dawki. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych bezpieczeństwa. U pacjentów ≥65 lat obserwuje się zwiększone ryzyko obrzęków, biegunki, zapalenia płuc, a także innych objawów takich jak wysięk opłucnowy, leukopenia czy depresja. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie, co wymaga monitorowania AspAT i bilirubiny, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby; u chorych z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3x GGN) zalecana dawka to 10 mg i.v. raz w tygodniu. Temsirolimus może powodować małopłytkowość i neutropenię stopnia 3./4., co zwiększa ryzyko krwawień i gorączki neutropenicznej, dlatego konieczna jest regularna kontrola morfologii krwi. Ponadto, leczenie wiąże się z ryzykiem hiperglikemii (26% w raku nerkowokomórkowym, 11% w chłoniaku z komórek płaszcza), hiperlipidemii (27% i 9,3%), śródmiąższowego zapalenia płuc, a także reakcji nadwrażliwości podczas wlewu, które mogą być zagrażające życiu.
alergiczne zapalenie naczyń, antagonista receptora H1, antagonista receptora H2, bloker kanału wapniowego, chłoniak z komórek płaszcza, cukrzyca, duszność, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hiperlipidemia, immunosupresja, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwawienie śródczaszkowe, lek antyhistaminowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, rak nerkowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowe zapalenie płuc, temsirolimus, wysięk opłucnowy, zaburzenia czynności wątroby, zaćma, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Sunitynib – Wskazania do stosowania
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych, jest stosowany w leczeniu trzech głównych typów nowotworów u dorosłych: zaawansowanych lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (lek drugiej linii), zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) zarówno lokalnie zaawansowanego, jak i z przerzutami (lek pierwszej linii), oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby (zwykle lek drugiej lub kolejnej linii). Preparaty dostępne są w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg pod różnymi nazwami handlowymi, jednak wskazania do stosowania pozostają jednolite. W przypadku GIST konieczne jest potwierdzenie nieoperacyjności i/lub obecności przerzutów oraz wcześniejsze niepowodzenie terapii imatynibem, które może wynikać z oporności lub nietolerancji. W RCC sunitynib może być stosowany bez konieczności wcześniejszej terapii, a kwalifikacja opiera się na ocenie zaawansowania choroby (stadium III/IV TNM) i stanu ogólnego pacjenta. W pNET kryteria obejmują potwierdzenie histopatologiczne wysokiego zróżnicowania (G1/G2 WHO), nieoperacyjność lub przerzuty oraz progresję choroby ocenianą m.in. według kryteriów RECIST.
badanie obrazowe, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, MRCC, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na lek, oporność pierwotna, oporność wtórna, pNET, progresja choroby, przerzut, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, stan sprawności pacjenta, sunitynib, wysoko zróżnicowany nowotwór, zaawansowany nowotwór - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib Mylan jest stosowany w leczeniu raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) w dawce 400 mg (2 tabletki po 200 mg) dwa razy na dobę, co daje całkowitą dawkę dobową 800 mg. W przypadku działań niepożądanych zaleca się redukcję dawki do 400 mg na dobę (2 tabletki po 200 mg raz dziennie) lub czasowe przerwanie terapii. Lek podaje się doustnie, na czczo lub z posiłkiem o niskiej lub umiarkowanej zawartości tłuszczów; przy posiłkach wysokotłuszczowych tabletki należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty onkologa i kontynuowana tak długo, jak obserwuje się korzyść kliniczną lub do wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności.
badanie laboratoryjne, bilans płynów i elektrolitów, dializoterapia, działania niepożądane, farmakoterapia onkologiczna, klasyfikacja Child-Pugh, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, sorafenib, terapia przeciwnowotworowa, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Działania niepożądane
Pazopanib, stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych na 1149 pacjentach z RCC i 382 z STS. Do najpoważniejszych działań niepożądanych należą incydenty sercowo-naczyniowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu, niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca i mózgu, zaburzenia czynności serca, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz krwotoki z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu, występujące u mniej niż 1% pacjentów. Dodatkowo u pacjentów z STS obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, dysfunkcję lewej komory oraz odmę opłucnową. Do działań niepożądanych potencjalnie prowadzących do zgonu zaliczają się krwotoki, zaburzenia czynności wątroby, perforacje przewodu pokarmowego oraz udar niedokrwienny mózgu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, białkomocz, dysfonia, dysfunkcja lewej komory, dysgeuzia, hipomagnezemia, krwawienie z nosa, krwotok płucny, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nudności i wymioty, odma opłucnowa, odwarstwienie siatkówki, odwodnienie, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej, zawał serca, zespół Lyella, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Vipharm 25 mg
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych (RTK), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na zahamowanie proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz powstawania przerzutów. Substancja czynna występuje w postaci jabłczanu sunitynibu w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg. Główny metabolit leku wykazuje podobną aktywność farmakologiczną do związku macierzystego. Sunitynib jest zarejestrowany do leczenia opornych lub nietolerujących imatynib pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET).
jabłczan sunitynibu, kinaza tyrozynowa FLT3, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź na leczenie, oporność na leczenie, progresja nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, terapia imatynibem, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Teva
Sunitynib Teva, lek przeciwnowotworowy, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych obejmujących układy skórny, krwionośny, pokarmowy, sercowo-naczyniowy, hematologiczny, nerkowy oraz endokrynologiczny. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami lub inhibitorami CYP3A4, które mogą znacząco zmieniać stężenie leku w osoczu. Do poważnych działań niepożądanych należą m.in. ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN), krwotoki z różnych lokalizacji, w tym z nosa i płuc, nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe >200 mmHg, rozkurczowe 110 mmHg), kardiomiopatia z obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), wydłużenie odstępu QT i ryzyko torsade de pointes, a także mikroangiopatia zakrzepowa i zespół hemolityczno-mocznicowy. Zaleca się regularne badania morfologii krwi, czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynności tarczycy co 3 miesiące oraz kontrolę parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca, ciężkiego nadciśnienia, poważnych reakcji skórnych lub zaburzeń rytmu, należy rozważyć przerwanie lub modyfikację terapii.
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z nosa, krwioplucie, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, pioderma zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak kości – Zapobieganie i profilaktyka
Rak pierwotny kości jest rzadkim, ale poważnym nowotworem złośliwym, którego etiologia pozostaje nie do końca poznana, co utrudnia opracowanie specyficznych metod profilaktyki. Kluczowe czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (m.in. zespół Li-Fraumeni, dziedziczny retinoblastoma, mnogie wyrośla kostne), wiek (najczęściej poniżej 20. oraz powyżej 65. roku życia), płeć (osteosarcoma częściej u mężczyzn, chondrosarcoma u kobiet), wcześniejszą ekspozycję na wysokie dawki promieniowania jonizującego, przewlekłe choroby kości (choroba Pageta, enchondromatoza) oraz historię chemioterapii alkilującej. Profilaktyka opiera się głównie na utrzymaniu zdrowego stylu życia, w tym unikaniu palenia tytoniu, ograniczeniu spożycia alkoholu, regularnej aktywności fizycznej oraz diecie bogatej w wapń i witaminę D, a także na ograniczeniu niepotrzebnej ekspozycji na promieniowanie i monitorowaniu pacjentów z grup wysokiego ryzyka poprzez regularne badania kontrolne.
bisfosfonian, chemioterapia, chondrosarcoma, choroba Pageta kości, chrzęstniakomięsak, czynnik ryzyka, denosumab, dziedziczny retinoblastoma, ekspozycja na promieniowanie, enchondromatoza, ibandronian, klodronian, kostniakomięsak, kwas zoledronowy, lek alkilujący, ligand RANK, nowotwór złośliwy, osteoporoza, osteosarcoma, pamidronian, pierwotny rak kości, przerzut do kości, radioterapia, rak kości, rak nerkowokomórkowy, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, wtórny rak kości, zespół Li-Fraumeni - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib Pharmascience to lek przeciwnowotworowy dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate), stosowany u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz wybranymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS). W RCC lek jest wskazany zarówno w terapii pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i w leczeniu drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2) z progresją choroby. W przypadku STS, pazopanib jest stosowany u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszej chemioterapii w chorobie rozsianej lub po progresji w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego bądź adjuwantowego.
chemioterapia, choroba rozsiana, cytokiny, działanie przeciwnowotworowe, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny STS, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Subinit 25 mg
Subinit, zawierający sunitynib w formie jabłczanu, dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg sunitynibu jabłczanu). Lek jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (w przypadku oporności lub nietolerancji), zaawansowanym lub przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) jako terapia pierwszego rzutu oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z potwierdzoną progresją choroby. Wskazania obejmują zarówno guzy nieoperacyjne, jak i przerzutowe, a decyzja o terapii powinna opierać się na potwierdzeniu histopatologicznym, ocenie zaawansowania choroby oraz odpowiednich badaniach obrazowych (TK, MRI, PET-CT).
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, GIST, imatynib, jabłczan sunitynibu, kapsułka twarda, nieoperacyjność, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Działania niepożądane
Temsirolimus, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najpoważniejsze z nich to reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i reakcje związane z wlewem, które mogą prowadzić do zgonu. Często obserwuje się zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), metaboliczne (hiperglikemia, hiperlipidemia), zakażenia (w tym oportunistyczne i posocznicę), choroby śródmiąższowe płuc, niewydolność nerek oraz powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak perforacja jelit. Działania niepożądane o częstości ≥20% obejmują m.in. nudności, wymioty, biegunki, wysypki, świąd, obrzęki, astenia, gorączkę, kaszel i duszność. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku oraz na różnice w profilu bezpieczeństwa między RCC a MCL, gdzie np. u pacjentów z MCL częściej występuje ciężka małopłytkowość i neutropenia, a u RCC anafilaksja i zatorowość płucna.
anafilaksja, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, gorączka neutropeniczna, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z dróg moczowych, krwotok z przewodu pokarmowego, limfopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niedotlenienie, nietolerancja glukozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostre zapalenie trzustki, perforacja jelita, posocznica, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja związana z wlewem, śródmiąższowa choroba płuc, temsirolimus, trądzikopodobne zapalenie skóry, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs septyczny, wysięk opłucnowy, zaburzenie gojenia ran, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie psychiczne, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita, zapalenie płuc, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, zapalenie śluzówki, zapalenie spojówki, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Suganet 25 mg
Lek Suganet zawierający sunitynibu jabłczan jest dostępny w postaci twardych kapsułek o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stosowany u dorosłych pacjentów w leczeniu trzech głównych jednostek onkologicznych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność lub nietolerancja), zaawansowanego i/lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. Dawkowanie leku jest indywidualizowane, a kapsułki różnią się kolorem i rozmiarem, co ułatwia identyfikację odpowiedniej dawki (12,5 mg – pomarańczowe, 25 mg – karmelowe z pomarańczowym korpusem, 50 mg – karmelowe, wydłużone). Wskazania obejmują pacjentów z opornością lub nietolerancją imatynibu w GIST, chorych z zaawansowanym rakiem nerki wykraczającym poza torebkę narządu lub z przerzutami oraz pacjentów z progresywnymi, wysoko zróżnicowanymi pNET, u których chirurgiczne leczenie jest niemożliwe.
działanie niepożądane imatynibu, GIST, imatynib, MRCC, naciekanie tkanek, nieoperacyjny GIST, nietolerancja imatynibu, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, oporność na lek, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, zajęcie węzłów chłonnych, zmiana przerzutowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitynib Adamed 50 mg
Sunitynib Adamed w dawce 50 mg (w postaci jabłczanu) jest wskazany do leczenia trzech głównych typów nowotworów u dorosłych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego i/lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. W przypadku GIST sunitynib stanowi terapię drugiej linii po oporności lub nietolerancji imatynibu, natomiast w RCC może być stosowany niezależnie od wcześniejszych terapii. W pNET kluczowe jest potwierdzenie wysokiego stopnia zróżnicowania guza oraz progresji choroby na podstawie badań obrazowych, biochemicznych lub klinicznych.
GIST, imatynib, jabłczan sunitynibu, lek przeciwnowotworowy, mannitol, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, profil bezpieczeństwa leku, progresja choroby nowotworowej, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rozpoznanie histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania, hamującym kluczowe receptory zaangażowane w angiogenezę i proliferację nowotworową, w tym VEGFR-1 (IC50 = 10 nM), VEGFR-2 (30 nM), VEGFR-3 (47 nM), PDGFR-α (71 nM), PDGFR-β (84 nM) oraz c-KIT (74 nM). Mechanizm działania opiera się na zależnym od dawki zahamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co skutkuje ograniczeniem neowaskularyzacji guza oraz proliferacji komórek nowotworowych i podścieliska. W modelach in vivo pazopanib wykazuje zdolność do hamowania fosforylacji VEGFR-2 indukowanej przez VEGF, angiogenezy oraz wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworowych. Farmakogenetyczna analiza 31 badań klinicznych wykazała, że nosicielstwo allelu HLA-B*57:01 wiąże się z podwyższonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT > 5x ULN, stopień 3 wg NCI CTC) u 19% pacjentów, w porównaniu do 10% u nie-nosicieli, co sugeruje konieczność monitorowania funkcji wątroby u tej grupy chorych.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, biomarker, c-KIT, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nowotwór jasnokomórkowy, OS, pazopanib, PDGFR, PFS, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak nerkowokomórkowy, RCC, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor kinazy tyrozynowej, skala ECOG, VEGFR - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Sunitinib Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi lub przerzutowymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zarówno z powodu oporności, jak i nietolerancji. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zaawansowanego lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) w pierwszej linii lub po wcześniejszych niepowodzeniach terapeutycznych. Trzecim wskazaniem są wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) u pacjentów z nieoperacyjnym guzem lub przerzutami, z udokumentowaną progresją choroby oraz histologicznym stopniem zróżnicowania G1 lub G2 według WHO.
diagnostyka obrazowa, diagnoza histopatologiczna, działanie niepożądane, GIST, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog kliniczny, oporność na imatynib, parametry laboratoryjne, pNET, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia przeciwnowotworowa, zróżnicowanie histologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Zentiva 50 mg
Sunitinib Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg, jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów złośliwych u dorosłych: nieoperacyjnych lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (RCC), gdzie może być stosowany jako terapia pierwszego rzutu, oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych i przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby pomimo wcześniejszego leczenia. Wskazania te wymagają precyzyjnej diagnostyki i indywidualnego dostosowania terapii przez specjalistę onkologa lub hematologa.
badanie laboratoryjne, ciśnienie tętnicze, czynność tarczycy, działanie niepożądane, funkcja wątroby, hematolog, kapsułka twarda, kardiotoksyczność, morfologia krwi, nieoperacyjny nowotwór, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, ocena kardiologiczna, onkolog kliniczny, oporność na leczenie, progresja choroby, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia imatynibem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitynib Adamed 25 mg
Sunitynib Adamed, zawierający sunitynib w postaci jabłczanu, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01) o szerokim spektrum działania na receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm działania polega na hamowaniu sygnałów kluczowych dla proliferacji nowotworów, neoangiogenezy i przerzutów. Metabolit aktywny leku wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, co zwiększa jego efektywność kliniczną. Sunitynib jest zarejestrowany do leczenia opornych na imatynib nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST ocenia się skuteczność na podstawie czasu do progresji (TTP) i przeżycia, w MRCC – czasu przeżycia bez progresji (PFS) i wskaźników odpowiedzi obiektywnych (ORR), a w pNET – przeżycia bez progresji.
badanie podwójnie ślepe, inhibitor kinazy białkowej, jabłczan sunitynibu, kinaza tyrozynowa FLT3, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź na leczenie, progresja nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, schemat dawkowania 4/2, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temsirolimus Accord
Temsirolimus Accord (30 mg) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), z zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u osób z ryzykiem krwawień wewnątrzczaszkowych. U pacjentów z RCC i MCL obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, takich jak obrzęki, biegunka, zapalenie płuc, małopłytkowość, neutropenia oraz zaburzenia psychiczne. Zaleca się regularne monitorowanie funkcji nerek, wątroby (AspAT, bilirubina) oraz pełnej morfologii krwi. Dawkowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby powinno być zmniejszone do 10 mg dożylnie raz w tygodniu. Istotne jest także monitorowanie glikemii i lipidów, gdyż hiperglikemia występuje u 26% pacjentów z RCC, a hiperlipidemia u 27%. Temsirolimus może powodować reakcje nadwrażliwości podczas infuzji, w tym anafilaksję, co wymaga podania leków antyhistaminowych i ścisłej obserwacji pacjenta.
alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza asparaginianowa, antagonista receptora H1, antagonista receptora H2, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, krwawienie śródczaszkowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, luka anionowa, małopłytkowość, martwica kanalików nerkowych, obrzęk naczynioruchowy, polidypsja, rak nerkowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie płuc, syrolimus, wysięk opłucnowy, zapalenie błon śluzowych, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, zapalenie tkanki łącznej, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib G.L. Pharma 25 mg
Lek Sunitinib G.L. Pharma (25 mg, kapsułki twarde) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, w tym poważne i potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (oddechowy, przewodu pokarmowego, guza, moczowy, mózgowy). Dodatkowo odnotowano przypadki niewydolności wielonarządowej, rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego, krwotoków do jamy otrzewnowej, niewydolności nadnerczy, odmy opłucnowej, wstrząsu i nagłego zgonu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, astenię, objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, wymioty), przebarwienia skóry oraz erytrodyzestezję dłoniowo-podeszwową. W trakcie terapii może również rozwinąć się niedoczynność tarczycy oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi.
dysgeuzja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, krwotok, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu oddechowego, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, wstrząs, zakażenie wirusowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie tarczycy, zator tętnicy płucnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Glenmark
Sunitynib Glenmark wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym interakcji farmakokinetycznych z lekami wpływającymi na cytochrom CYP3A4, które mogą znacząco zmieniać stężenia leku w osoczu. W trakcie terapii obserwuje się różnorodne reakcje skórne, od odbarwienia i suchości skóry po ciężkie zespoły takie jak Stevens-Johnson (SJS) czy toksyczne oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Zgłaszano także liczne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z przewodu pokarmowego, układu oddechowego i śródmózgowe, z koniecznością monitorowania morfologii krwi i parametrów krzepnięcia, zwłaszcza u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Do najczęstszych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego należą biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha oraz zapalenia jamy ustnej i przełyku, które można leczyć objawowo. Ponadto, sunitynib może indukować nadciśnienie tętnicze, w tym ciężkie postacie z ciśnieniem skurczowym >200 mmHg lub rozkurczowym >110 mmHg, wymagające regularnego monitorowania i ewentualnego czasowego przerwania terapii.
acenokumarol, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, bisfosfoniany, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor cytochromu CYP3A4, inhibitor cytochromu CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, martwica żuchwy, martwicze toksyczne oddzielanie się naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, ślepota korowa, torsade de pointes, warfaryna, wskaźnik INR, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Synthon
Sunitynib Synthon, stosowany w leczeniu nowotworów litych, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalnie ciężkie działania niepożądane. Interakcje farmakokinetyczne obejmują unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami lub inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub podwyższać stężenia leku w osoczu. W trakcie terapii obserwuje się ryzyko poważnych reakcji skórnych, takich jak piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN), które mogą prowadzić do zgonu. W przypadku wystąpienia objawów SJS, TEN lub EM konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia, a wznowienie terapii jest przeciwwskazane po potwierdzeniu diagnozy. Ponadto, sunitynib wiąże się z ryzykiem krwotoków w różnych lokalizacjach, w tym z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, dróg moczowych i mózgu, z krwotokiem z nosa jako najczęstszym powikłaniem, występującym u około 50% pacjentów z guzami litymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe, monitorując morfologię krwi, czas protrombinowy (PT) i/lub INR oraz stan kliniczny.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, amylaza, bilirubina, bradykardia, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, dysfagia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, lipaza, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutrofil, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suganet 12,5 mg
Leczenie sunitynibem (Suganet) wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego), żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, perforacja przewodu pokarmowego) oraz skórne (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, przebarwienia). Działania te występują z różną częstością, od bardzo często (≥1/10) do rzadko (<1/1000), a ich nasilenie może być łagodne lub zagrażające życiu. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak niewydolność nerek, zator tętnicy płucnej, krwotoki (w tym mózgowe i z przewodu pokarmowego) oraz perforacje, które mogą prowadzić do zgonu pacjenta. Monitorowanie funkcji tarczycy, parametrów hematologicznych oraz ciśnienia tętniczego jest niezbędne w trakcie terapii, aby umożliwić wczesne wykrycie i odpowiednie zarządzanie działaniami niepożądanymi.
W praktyce klinicznej kluczowe jest indywidualne dostosowanie terapii sunitynibem, uwzględniające możliwość modyfikacji dawki lub przerwania leczenia w przypadku nasilenia objawów niepożądanych. Wśród działań niepożądanych o potencjalnie zagrażającym życiu wymienia się niewydolność wielonarządową, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, krwotok do jamy otrzewnowej, niewydolność nadnerczy, odmę opłucnową oraz wstrząs. Wczesne rozpoznanie tych stanów oraz odpowiednie interwencje terapeutyczne są niezbędne dla minimalizacji ryzyka powikłań i poprawy rokowania pacjentów. Ponadto, działania niepożądane takie jak zmęczenie, zaburzenia smaku, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zmiany skórne mogą znacząco obniżać jakość życia, dlatego kompleksowe podejście do opieki nad pacjentem obejmuje również wsparcie objawowe i konsultacje specjalistyczne.
białkomocz, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwiomocz, krwioplucie, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuroendokrynny nowotwór trzustki, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, przetoka jelitowa, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, toksyczna nekroliza naskórka, trudność w połykaniu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Klertis 50 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu GIST, MRCC oraz pNET, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na enzym CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują wzrost Cmax o 49% i AUC o 51% sunitynibu i jego metabolitu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) przy ścisłym monitorowaniu tolerancji. Interakcje z inhibitorami BCRP są możliwe, ale dane kliniczne są ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.
białko oporności raka piersi, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek mielosupresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, mielosupresja, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nowotwór neuroendokrynny trzustki, parametry czynności wątroby, podrażnienie błony śluzowej, rak nerkowokomórkowy, stężenie sunitynibu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitynib Adamed 37,5 mg
Sunitynib Adamed, zawierający 37,5 mg sunitynibu, jest stosowany w leczeniu RCC, GIST oraz pNET, jednak jego terapia wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym niewydolności nerek, niewydolności serca, zatoru tętnicy płucnej, perforacji przewodu pokarmowego oraz krwotoków (w tym mózgowych i z układu oddechowego). Często obserwuje się także objawy takie jak zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz różnorodne zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, wymioty). W trakcie terapii może rozwinąć się niedoczynność tarczycy, a także wystąpić zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, które wymagają regularnej kontroli parametrów morfologii krwi. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, z uwzględnieniem stopnia ciężkości wg NCI-CTCAE.
dysgeuzja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipoglikemia, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynibu jabłczan, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie smaku, zapalenie jamy ustnej, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temsirolimus Accord 30 mg
Temsirolimus, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL), wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa, obejmujący liczne działania niepożądane o różnym stopniu nasilenia. Do najpoważniejszych należą reakcje nadwrażliwości i reakcje podczas wlewu, które mogą zagrażać życiu, a także hiperglikemia, zakażenia, śródmiąższowe choroby płuc, niewydolność nerek, perforacja jelit, małopłytkowość i neutropenia (w tym gorączka neutropeniczna). Profil działań niepożądanych różni się w zależności od wskazania: u pacjentów z RCC obserwowano m.in. anafilaksję, zaburzenia gojenia ran i zatorowość płucną, natomiast u chorych z MCL dominowały małopłytkowość i neutropenia. Częstość występowania działań niepożądanych jest wyższa przy dawce 175 mg/tydzień w porównaniu do 75 mg/tydzień, zwłaszcza w zakresie zakażeń stopnia 3. i 4. oraz małopłytkowości. W badaniach fazy 3 najczęściej zgłaszano niedokrwistość, nudności, wysypkę, zmniejszenie apetytu, obrzęki, astenia, biegunki, gorączkę, hiperglikemię i hipercholesterolemię, a także objawy ze strony układu oddechowego i skóry.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból mięśniowy, ból stawowy, chłoniak z komórek płaszcza, depresja, duszność, gorączka neutropeniczna, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, interferon alfa, kaszel, krwawienie z nosa, krwotok wewnątrzczaszkowy, kryteria NCI CTCAE, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nieżyt nosa, nudności, obrzęk, obrzęk twarzy, perforacja jelita, powikłanie gojenia ran, rak nerkowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, temsirolimus, wymioty, wysięk opłucnowy, wysypka, wysypka krostkowa, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka świądowa, zaburzenie smaku, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib Mylan, zawierający 200 mg sorafenibu w postaci tozylanu w tabletce powlekanej, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak zawał serca, niedokrwienie, perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby indukowane lekiem, krwawienia oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy, które wymagają natychmiastowej interwencji. W badaniach klinicznych częstość zastoinowej niewydolności serca wynosiła 1,9%, z różnicami w zależności od typu nowotworu (1,7% w RCC, 0,99% w HCC). Sorafenib często powoduje podwyższenie aktywności lipazy (11% RCC, 9% HCC) i amylazy (1-2%), a także hipofosfatemię (45% RCC, 35% HCC) i hipokalemię (5,4% RCC, 9,5% HCC), z przypadkami stopnia 3 wg CTCAE. Hipokalcemia występowała u 12% pacjentów z RCC i 26,5% z HCC, z nielicznymi przypadkami stopnia 3 i 4. Działania niepożądane takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka są bardzo częste i mogą wpływać na jakość życia i adherencję do terapii.
biegunka, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, jadłowstręt, leukopenia, limfopenia, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie, niedokrwistość, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższona aktywność amylazy, przełom nadciśnieniowy, rak nerkowokomórkowy, rak płaskokomórkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, sorafenib, tozylan, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Jego główny metabolit zachowuje podobną aktywność biologiczną. Skuteczność i bezpieczeństwo sunitynibu zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u pacjentów z opornymi na imatynib nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET). W GIST oceniano czas do progresji (TTP) oraz przeżycie, w MRCC – czas przeżycia bez progresji (PFS) i wskaźniki odpowiedzi obiektywnych (ORR), a w pNET – przeżycie bez progresji choroby.
badanie kontrolowane placebo, badanie randomizowane, choroba nowotworowa z przerzutami, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, działanie przeciwnowotworowe, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa, lek przeciwnowotworowy, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź, płytkowy czynnik wzrostu, progresja nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, terapia cytokinami, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Zentiva 200 mg
Pazopanib Zentiva to doustny, silny inhibitor kinaz tyrozynowych, działający wielokierunkowo na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje hamowanie autofosforylacji receptorów indukowanej przez ligandy oraz fosforylacji VEGFR-2 in vivo, co skutkuje zahamowaniem angiogenezy i wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Meta-analiza farmakogenetyczna wykazała, że u 19% nosicieli allelu HLA-B*57:01 wystąpiło przekroczenie 5-krotnej górnej granicy normy aktywności AlAT (stopień 3. wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu, przy czym allel ten występował u 6% badanej populacji (133/2235 pacjentów).
aktywność AlAT, allel HLA-B*5701, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa, klasyfikacja MSKCC, ksenoprzeszczep nowotworu, leczenie cytokinami, pazopanib, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, skala ECOG - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suganet 25 mg
Lek Suganet zawierający sunitynib (w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg) jest stosowany w terapii nowotworów takich jak RCC, GIST i pNET. Terapia sunitynibem wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym niewydolności nerek, niewydolności serca, zatoru tętnicy płucnej, perforacji przewodu pokarmowego oraz różnorodnych krwotoków (oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, moczowego i mózgowego), które mogą prowadzić do zgonu. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność i wymioty. Często obserwuje się także przebarwienia skórne i erytrodyzestezję dłoniowo-podeszwową. W trakcie terapii może rozwinąć się niedoczynność tarczycy.
biegunka, dysgeuzja, erytrocyt, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hemoglobina, jabłczan sunitynibu, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutrofil, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, płytka krwi, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, wstrząs, zaburzenie smaku, zapalenie jamy ustnej, zator tętnicy płucnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitynib Adamed 37,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry u obu grup, co potwierdza uniwersalność profilu farmakokinetycznego leku. Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w 10-14 dni. Łączne stężenie osoczowe po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guza. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), mają dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu), co uzasadnia schematy dawkowania z przerwami. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z kałem (61%) i moczem (16%).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent onkologiczny, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała hamowania Ki, transportery aktywne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym poważnych powikłań zagrażających życiu. Do najistotniejszych należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (np. z układu oddechowego, pokarmowego, moczowego i mózgowego). W trakcie terapii obserwuje się także częste zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, a także niedoczynność tarczycy wymagającą monitorowania i ewentualnego leczenia substytucyjnego. W badaniach klinicznych obejmujących 7115 pacjentów najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥1/10) były: zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia, biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, wymioty, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa oraz przebarwienia skórne.
erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, krwotok przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości szczęki, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rozwarstwienie tętnicy, sunitynib, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia smaku, zator tętnicy płucnej, zespół lizy guza, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Suganet 50 mg
Sunitynib, inhibitor kinaz tyrozynowych z kodem ATC L01EX01, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten wpływa na kluczowe procesy onkogenezy, takie jak proliferacja komórek, neoangiogeneza i tworzenie przerzutów. Główny metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność biologiczną, co potencjalnie wzmacnia efekt terapeutyczny. Lek jest zatwierdzony do leczenia opornych na imatynib nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W badaniach klinicznych oceniano parametry takie jak czas do progresji (TTP), przeżycie bez progresji (PFS) oraz wskaźniki odpowiedzi obiektywnych (ORR), dostosowane do specyfiki chorób.
angiogeneza nowotworowa, badanie podwójnie zaślepione, czas do progresji nowotworu, działanie niepożądane, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, kontrolowane placebo, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, płytkowy czynnik wzrostu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, punkt końcowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, sunitynib jabłczan, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Sunitynib Glenmark, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zatorowość płucna, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (m.in. z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, mózgu i układu moczowego), które mogą prowadzić do zgonu. Często obserwowane działania niepożądane o różnym nasileniu obejmują zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, wymioty i niestrawność. Ponadto, u pacjentów może rozwinąć się niedoczynność tarczycy, co wymaga regularnej kontroli hormonów tarczycy (TSH, fT3, fT4). Hematologiczne działania niepożądane, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, występują bardzo często i mogą mieć charakter ciężki, co wymaga monitorowania morfologii krwi.
białkomocz, dysgeuzja, erytrodysestezja dłoniowo-podeszwowa, hipoglikemia, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, sunitynib, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego