tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe

Tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe to poważny stan chorobowy, w którym dochodzi do nagłego zablokowania tętnicy przez materiał zatorowy (najczęściej skrzeplinę), prowadzący do niedokrwienia i potencjalnego uszkodzenia zaopatrywanego obszaru. Ten termin obejmuje szereg ostrych incydentów naczyniowych, w tym udar niedokrwienny mózgu, zawał mięśnia sercowego, ostre niedokrwienie kończyn czy zator tętnicy płucnej.

Patofizjologia tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych związana jest najczęściej z formowaniem się skrzepliny w świetle naczynia (zakrzepica) lub przemieszczeniem materiału zatorowego z odległego miejsca (zatorowość). Główne czynniki ryzyka obejmują miażdżycę, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, palenie tytoniu, hiperlipidemię oraz stany nadkrzepliwości.

Diagnostyka tętniczych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych opiera się na badaniach obrazowych (angio-CT, angio-MR, USG dopplerowskie, angiografia), badaniach laboratoryjnych (D-dimery, markery sercowe, parametry krzepnięcia) oraz ocenie klinicznej. Leczenie zależy od lokalizacji zdarzenia i obejmuje terapię przeciwzakrzepową, trombolityczną, interwencje wewnątrznaczyniowe lub chirurgiczne oraz profilaktykę wtórną.

Zapobieganie tętniczym zdarzeniom zakrzepowo-zatorowym polega na kontroli modyfikowalnych czynników ryzyka, stosowaniu leków przeciwpłytkowych lub przeciwkrzepliwych u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka oraz wczesnym rozpoznawaniu i leczeniu schorzeń predysponujących, takich jak migotanie przedsionków czy miażdżyca naczyń.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl