ciężka ostra reakcja nadwrażliwości
Ciężka ostra reakcja nadwrażliwości to potencjalnie zagrażające życiu zaburzenie, będące konsekwencją nadmiernej reakcji układu immunologicznego na alergen. Najbardziej niebezpieczną formą tej reakcji jest anafilaksja, charakteryzująca się gwałtownym rozwojem objawów i możliwością wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego.
Objawy ciężkiej ostrej reakcji nadwrażliwości mogą obejmować: pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy (szczególnie niebezpieczny w obrębie dróg oddechowych), duszność, świszczący oddech, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego jak nudności, wymioty czy biegunka. Reakcja może rozwinąć się w ciągu minut do godzin od ekspozycji na alergen.
W leczeniu ciężkiej ostrej reakcji nadwrażliwości kluczowe znaczenie ma szybkie podanie adrenaliny domięśniowo, która stanowi lek pierwszego wyboru. Dodatkowo stosuje się tlenoterapię, płynoterapię oraz leki przeciwhistaminowe i glikokortykosteroidy. Pacjenci z historią ciężkich reakcji alergicznych powinni być wyposażeni w autowstrzykiwacze z adrenaliną oraz poinstruowani o ich prawidłowym użyciu.
Najczęstsze czynniki wywołujące ciężkie reakcje nadwrażliwości to pokarmy (orzechy, skorupiaki, jaja), leki (antybiotyki, NLPZ), jad owadów błonkoskrzydłych oraz lateks. Pacjenci po przebytej ciężkiej reakcji nadwrażliwości wymagają szczegółowej diagnostyki alergologicznej w celu identyfikacji alergenu i wdrożenia odpowiedniej profilaktyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Catalent
Podczas terapii ibuprofenem kluczowe jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu krążenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym, chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz zaburzeniami krzepnięcia. U osób starszych ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i perforacji jest zwiększone, podobnie jak u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, acenokumarol) lub przeciwpłytkowe (np. ASA). Dawkowanie powyżej 1200 mg/dobę wiąże się z większym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, a dawka 2400 mg/dobę powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, niewydolnością serca (klasa II–III wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca oraz chorobami naczyń obwodowych i mózgowych.
agregacja trombocytów, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, ból głowy spowodowany nadużywaniem leków, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, ciężka ostra reakcja nadwrażliwości, ciężkie skórne działanie niepożądane, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, płytki krwi, polekowa reakcja z eozynofilią, polipowatość nosa, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba dróg oddechowych, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, skurcz oskrzeli, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry